17de Dogachtigen Show: een aanfluiting !

Wat is de link tussen deze drie door de SS goedgekeurde militaire veldpetten en de 17de Dogachtigen-show ? Naast het feit dat deze petten ook een sterke, abrupte stop hebben en (daartoe) een soort van punt op het voorhoofd ? Lees verder voor aanwijzingen.
Terwijl in het verre Den Haag onze Adonezen bezig waren zich langs NEC te wringen (en de uitslag van deze wedstrijd kreeg ik pas zondag laat te horen), was ik op weg naar Den Bosch.
Het zat er al een tijdje aan te komen, maar uiteindelijk toch min of meer op stel en sprong vertrokken. Per bus, trein en wederom bus.
Maar daar zat ik dan in een hotelkamertje naar de kleuren- televisie te kijken. Wel leuk twee volledige speelfilms mee kunnen pikken die zeer de moeite waard waren. Voor de rest diende deze ongebruikelijke manoeuvre alleen om de gebruikelijke gang te vermijden die altijd aan de dogachtigen-show vast zit [met des ochtends voor dag en dauw opstaan, nauwelijks tijd om op gang te komen, vijftig minuten lopen naar het station, daar een trein pakken die wel of niet op tijd is, een keertje overstappen op een andere trein die wel of niet op tijd is en daarna nog in Den Bosch in geforceerde mars naar de veemarkthallen om daar sowieso te laat aan te komen].
Dat ging allemaal dus heel relaxed deze keer.
Vorig jaar had ik al gemeld dat ik die show van vandaag niet zag zitten, maar ik had ook gemeld dat die paar mastineros die wél gaan natuurlijk steun en bijstand verdienen. Bovendien was ik er om diverse redenen erg nieuwsgierig naar wie de twee espanjoolse mastines waren die naast Zarita Tornado Erben waren ingeschreven. Op het antwoord hoefde ik niet lang te wachten, want zodra ik het terrein van de Brabanthallen op stapte botste ik al op de twee mastines van mevrouw Riecker, die daar werden uitgelaten. Dat waren dus net als bij de EDS Yolanda Berry Tornado Erben en Zeno Tornado Erben.
Naast de drie inschrijvingen voor de Mastín Español waren er ook acht inschrijvingen voor de Mastín de los Pirineos. En allemaal ook daadwerkelijk verschenen. Ook drie Estrela-berghonden ("langhaar") waren ingeschreven. Dat is toch ook een arremoedig aantal, zeg. Maar met een goede reden ?
Wat ik niet heb kunnen bevroeden was het feit dat het een zware en LANGE showdag zou gaan worden voor de mastineros. Waarover straks.
Maar laten we eerst eens beginnen met de catalogus. Dat is uiteindelijk ook waar je een tentoonstellingsbezoek mee begint:
je koopt een toegangskaartje en een catalogus. Waren in 2007 en 2009 de catalogi nog in vriendelijk zacht-groen uitgevoerd, deze keer was de overheersende kleur iets dat tussen paarsachtig-rôse en rôse-achtig paars zit. En dan zit je natuurlijk meteen met de vraag: "welke homofiel/keurmeester of homofiel/organisator zou dit toch uitgezocht hebben ... ?". Vooralsnog een onbeantwoorde vraag. De catalogus was weer net als in 2009 (maar in tegen- stelling tot de daaraanvoorafgaande edities) iets met een harde lijm-rug. Niet mijn voorkeur, maar dat wist de bloglezer al van mijn beschrijving van de vorige dogachtigen-show ... De teksten en informatie aan de binnenzijde van de catalogus waren overigens nog wel netjes in zwart-wit.
Laten we eens in die catalogi kijken naar de inschrijvingen:
2007 = 1187 honden
2009 = 1033 honden
2011 = 941 honden
Hmmm ... ik kan hier toch geen opgaande lijn ontdekken ...
Van (eventueel aanwezige) toeschouwers ook nauwelijks last gehad dit jaar, dus daar zal de opgaande lijn evenmin hebben gezeten. Het maakt die ene vraag natuurlijk wel onvermijdelijk:
"Welk doel dient die Dogachtigen-show nu eigenlijk (nog) ?"
Er zat weer een verschil tussen wat als keurvolgorde in de catalogus werd aangegeven en wat op de show-website werd gesuggereerd. Maar toen het moment daar was, was de Mastín Español dus als eerste in (de nogal kleine) ring 15 aan de beurt.
De website-volgorde derhalve. Niemand kon vertellen waarom, overigens.
Keurmeester Roosenboom had -naast een groter aantal andere shows en matches, uiteraard- ook vorig jaar de Winner-tentoonstelling gedaan en dat geschiedde tot tevredenheid van deelnemers en raskenners. Reden genoeg om deze keer de keuring met vertrouwen tegemoet te zien. Als eerste Español was kanjer Zeno aan de beurt. Van hem hadden we al kunnen vaststellen dat hij een mastín-typisch karakter had en een lekkere schofthoogte. Klopt, die schofthoogte wordt nog niet in proportie benaderd door de totale massa en breedte, en, klopt, hij heeft dat schoonheids- foutje van dat gebit, maar hij zit nog maar in de jeugdklasse. Uiteindelijk kreeg hij van de keurmeester, na het afwegen van alle punten, de kwalificatie ZEER GOED. Daarna kwamen de twee teven in de jeugdklasse tegen elkaar uit. Zarita en Yolanda Berry. Yolanda is de oudste, maar niet de zwaarste. Verder had de keurmeester op een paar kleine puntjes nog wat aan te merken. Het eindresultaat voor haar: ZEER GOED. Zarita is natuurlijk een verhaal apart. Ik moet eerlijkheidshalve vertellen dat dit pas de eerste keer is dat ik haar in levenden lijve zag. Ze is nog maar 14 maanden, maar ze ziet er al compleet en volwassen uit. Ze heeft een bijna perfecte -en in ieder geval rastypische- schedel en de massa/schofthoogte/lichaamslengte-maten en proporties zijn nu al volwassen. De keurmeester had alleen maar een zijdelingse aantekening over de plaatsing van de achterpoten tijdens de gang. Haar eindscore: UITMUNTEND. Daarmee werd ze dus eerste van het ras.
Als je én Uitmuntend hebt én Beste van het ras bent, heeft dat als nadeel dat je op moet/ mag voor de Best In Show keuring en dus nog een aantal uurtjes moet blijven plakken, maar als voordeel ... ?
De eigenaresse van Yolanda Berry en Zeno was niet ontmoedigd door de "slechts" Zeer Goed-qualificatie en de tweede plaats. Ze wil voorlopig doorgaan met showen en het onder andere bij de Winner nog eens gaan proberen. Een goede instelling. En, ja, de opbrengst van de prijzentafel werd ook gewaardeerd. Het klopt dat de Dogachtigen nog eea te bieden heeft aan de exposanten. Op sommige shows krijg je helemaal NIETS meer. De klad zit er in. Met zakken voer, bekers, oorkondes en fleece-dekens is deze show dus een uitzondering. [Hoewel er op sommige buitenlandse shows, net als bij sommige Spaanse Monigraficos, al met geldprijzen gewerkt wordt ...]
De eigenaresse van Zarita wilde liefst dat ze lekker rustig gehouden zou worden. Daarom gingen we met haar een beetje afzijdig van het drukke gewoel zitten/liggen/staan. Nadeel daarvan is natuulijk wel dat het "ras-propaganda"-element er bij inschiet ... :-( Maar we hebben al een paar jaar kunnen vaststellen dat de "publieke aanloop" bij de dogachtigen-show zeer gering is, dus echt veel is er niet aan verloren gegaan.
De eigenaresse had ook nog het boek van R v/d Molen over de hond bij 'de Klassieken' voor me meegenomen, zodat ik nog een korte applicatie-cursus theoretische hondkunde kon doen. Maar dat viel werkelijk tegen. Ik begon gericht te zoeken bij wat Vergilius, Columella en hun evenknieën te vertellen hadden over berghonden en met name de voorouders van de mastines. Dat viel dus echt tegen. Althans uit het werk van v/d Molen werd ik op dit punt niet echt wijzer. Ik denk dat als je de tijd neemt om het hele boekwerk door te lezen niet alleen tegen een grote hoeveelheid
"mening" en "interpretatie" aanloopt, doch ook wel interessante informatie mee kan pakken. Maar daarvoor deze zondag geen tijd/gelegenheid ...
Mag ik nog eens terug komen op mooie, gestroomde Zarita ? Het is een lieve en rustige hond en ze past met haar type prima binnen de rasstandaard. Ik zou haast zeggen: UITMUNTEND, maar misschien moet ik eerder zeggen: VOORBEELDIG. En daar hebben we dan zo'n zwaarwichtig punt te pakken: type ... Van veel rassen wordt door kenners beweerd dat het meerdere types kent. Meestal zijn dat er dan twee of, zeer zelden, drie. Bij de populatie van de Mastín Español zitten we met meerdere types. Wie zich aan een schatting wil wagen, mag dat, maar met drie of vier komen we er niet. Toch hebben we maar één standaard. Plus een "officiële club-interpretatie" (zoals die staat afgedrukt op de AEPME-website) van de FCI-standaard. Als een keurmeester een "U"-hond onder handen krijgt zal hij geen moeite hebben om die als zodanig te herkennen. Maar als de te keuren hond zich van het ideale (of één van de ideale ...) rasbeeld af begeeft, wordt het ineens bere-moeilijk in ons ras om aan te geven of het nu om een functie-fout gaat, of om een "sub-type" dat al sinds mensenheugenis in de populatie aanwezig is. Probeer dat als keurmeester maar eens uit te drukken in termen als "Zeer Goed", "Goed", "Matig" ... Als interessant voorbeeld van een probleem binnen ons ras zou ik de steilheid van de achterhand kunnen noemen. Er komen nogal wat mastines voor met teveel steilheid in de knieën en -vooral- de spronggewrichten. Meestal is dat dus zo'n functionaliteits-fout die zo snel mogelijk het ras uit moet worden gefokt/ geselecteerd. MAAR: we kennen ook mastines van een sub-type dat steilheid in beide gewrichten heeft en toch alles bij elkaar een functionele achterhand hebben waar geen extra slijtage of blessuregevoeligheid op schijnt te komen. Herkenbaar -hopelijk- voor rasspecialisten/keurmeesters, maar niet of nauwelijks voor allrounders. Een van de norm afwijkende top-line/ bovenbelijning komt in ons ras nog vaker voor. Logisch, dat komt doordat de 1982 rasstandaard niet op het lijf van ons ras is geschreven, maar vooral gekopieerd is van een andere rasstandaard (niet verder vertellen, hoor !). Overbouwdheid was vroeger de regel. De mate waarin is wel aan het afnemen. Een klassiek geval van 'rastype' versus 'rasstandaard' :-). Qua topline zit Zarita prima in elkaar en het is niet waarschijnlijk dat dit in de toekomst nog gaat veranderen. Rasstandaard gesproken is ze dus gewoon Uitmuntend. En dat dan voor haar leeftijd.
Nu de praktisch kant van het geheel: wat me opviel was dat Zarita niet zo verrukkelijk ruikt als Qwendy Mastibe die ik op de EDS tegenkwam. Ze rook eigenlijk heel neutraal. Ze is wel opvallend gespierder. En de gespierdheid van een mastín moet je normaliter met je handen vaststelen, omdat een mastín nogal ruim in zijn vel zit. Ook Zarita zat ruim, maar zonder overdrijving in haar vel. Ideaal dus. Zeno en Yolanda had ik op de EDS al kunnen
'palperen', waarbij Yolanda steviger gespierd bleek te zijn dan Zeno, maar deze beide jeugdklasse-mastines nog ruim de tijd hebben om in alle opzichten uit te zwaren.

De tijd tot aan de eindkeuring werd weer op geroutineerde wijze doorgebracht, met overlappende wachtdiensten bij Best Of Breed Zarita. Op een gegeven ogenblik vroegen we ons af wie deze keer de Best In Show-keuring zou doen. Misschien Victor van Raamsdonk zelf ? Als het antwoord al ergens in de catalogus stond/ staat - we konden het niet vinden. Er stond trouwens erg weinig extra informatie in die catalogus.

Ook wat betreft de "ere-keuringen" (beste baby, beste pup, beste veteraan, beste etc) was de volgorde weer omgegooid.
Wat waarschijnlijk wel onveranderd is gebleven is de muziek die de diverse keuringen/ verkiezingen moest ondersteunen. De aangekondigde zanger "Carlos" was niet verschenen, maar opnames van Aïda, het door de SS goedgekeurde "Die Walküre"-intro en zo nog een paar 'klassiekers' stroomden/galmden door de Brabanthallen ...

En langzaamaan begon het dus tijd te worden voor de keuring van de Best In Show. In tegenstelling tot voorgaande jaren werd die voorafgegaan door een "voor-jurering". Naast de erering was een paralelle ring gebouwd waar de plusminus 32 rassen alvast 'opgenomen' werden door -inderdaad- Victor van Raamsdonk. Dat ging er erg vreemd aan toe. Natuurlijk hoeft niet iedereen dezelfde smaak te hebben qua ras-keuze en zeer zeker heeft niet iedereen verstand van keuren en de recente stand van zaken qua rasstandaard van 32 rassen, maar als je het presteert om enkele rassen nog eens wat gangwerk te laten zien en letterlijk "onder handen" te nemen, maar andere rassen werkelijk niet aankijkt, dan kan je toch niet ontkennen dat de uitslag feitelijk al bepaald was. En niet op basis van qualiteit.

Even terug in de tijd nu: in de jaren negentig mocht de beruchte Britse lulhannes annex keurmeester Tom Horner eens de
"eindkeuring" van de Crufts doen. Toen ik dat hoorde (en met mij waren er velen die dezelfde reactie hadden) meende ik meteen te weten dat een hond van een Engels ras de nummer één zou gaan worden. Ongeacht de qualiteit. En inderdaad: het werd de Engelse Buldog :-) ... Is dat de enige overeenkomst met de voor-jurering door van Raamsdonk sr. ? Ik denk het niet. Van Tom Horner werd verteld dat hij al decennia rondliep met één en dezelfde bril, namelijk die hij bij het afzwaaien uit het leger aan het eind van
WO II had gekregen. Met nog precies dezelfde glazen. Wat wel duidelijk is, is dat van Raamsdonk bij zijn beoordeling zijn kijk-gave niet evenredig over de rassen heeft verdeeld.

Vooraf probeerde ik een inschatting te maken over de kansen van onze Mastín Español Zarita. Naarmate ik meer honden zag aanschuiven bij de 'voor-beoordeling' werd mijn eigen oordeel van de relatieve qualiteit van haar positiever. Een plaats bij de laatste zeven/acht achtte ik zeer waarschijnlijk. Om dat af te stemmen met van Raamsdonk sr. hield ik die zeer nauwgezet in de gaten. En constateerde daarbij dat hij de mastina werkelijk geen blik waardig achtte. Niet bij het voor-beoordelen en later in de erering evenmin.

En daar begon de ere-keuring. Licht uit en spot aan. Een vreemde gang van zaken, maar geen enkele hond die er problemen mee leek te hebben. Voor zover ik kon waarnemen. In de erering gaf Zarita nog een stukje toegepast mastinisme weg, want waar alle andere honden er een beetje verdwaasd bij stonden, ging zij er relaxed bij liggen. Zoals we dat van een mastín mogen verwachten. Omdat zulks natuurlijk niet de bedoeling is, moest ze verplicht weer op de benen. Nadat alle besten van het ras in de ring waren geweest, moesten zij die niet in genade werden aangenomen definitief de ring verlaten. Zelfs ook bij "het laatste handje van de keurmeester" werd Zarita of eigenaresse geen blik waardig geacht. Valt niet op, hoor.
Ik heb me afgevraagd of dat allemaal niet mijn "schuld" is: doordat ik vorig jaar nogal tekeer ben gegaan tegen de organisatie krijgt de vertegenwoordiger van "mijn" ras de straf over zich heen ... (?)

Maar de strapatzen waren nog niet voorbij. Eerst alle overgebleven honden terug naar de reserve-ring. Daarna werden ze in omgekeerde volgorde naar de erering geroepen. Dus eerst nummer zeven, daarna nummer zes etc. Het ereschavot kwam in zicht. Wie zou er op mogen ? Let wel: er stonden dus meerdere honden in de ring die OFWEL op het schavot mochten, dan wel alsnog met lege handen naar huis moesten. Vreemde manier van doen ...
Wat stond daar allemaal ? Een vrolijke en vriendelijke Boxer; een Engels buldogje (dat die het ereschavot op zou gaan was natuurlijk een no-brainer. Niet op basis van qualiteit, doch omdat ...); een prachtige kortharige St. Bernard; een sennehond of twee en een Newfoundlander. Op dat moment dacht ik: "Laat het vooral die Newfoundlander niet zijn, want daar deugt iets niet aan qua schedel (zie foto's)". Eerder op de dag zat ik met verwondering ipv met ergernis te kijken naar een jonge Newfoundlander met opvalllend lage spronggewrichten/korte metatarsalen. Dat had ook een negatief effect op het gangwerk (wel een leuke hond verder). Maar van de Newfy in de wachtkamer-ring werd me verteld dat 'ie "heel mooi" loopt. Leuk voor hem, maar het beest hoorde niet op het ereschavot. En wie werd er uiteindelijk nummer één ? Enig idee ? Het is een hond waarvan de speaker vooraf al rondgilde dat hij door toedoen van keurmeester van Montfoort in de erering terecht was gekomen. Jazeker, de Newfoundlander ... )-:
Ben ik nu zo pissig omdat "mijn" ras niet gescoord heeft ? Neen. De trouwe bloglezer kan trouwens weten dat ik ook een boontje heb voor de Newfoundland. Ben ik dan zo pissig omdat van Raamsdonk sr. al een oude man is die dat met die nieuwe rasstandaards en vergelijkbare regels niet allemaal kan vatten ? Een beetje. Ben ik dan zo pissig omdat het er een beetje te dik op ligt en de plaatsingen los van "keur-qualiteiten" zijn gebeurd ? Reken maar !

ALS er een 18de Dogachtigen komt -en ik hoop van niet- dan hoeft geen enkele mastinero het in zijn resp. haar hoofd te halen om in te schrijven, want dan krijgt 'ie het met mij persoonlijk aan de stok. Het is genoeg geweest. Enough ! Assez ! Basta !

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Wat de wedstrijd ADO - NEC betreft: de inzet was de 5 - 1 van vorige keer te evenaren, doch het is "slechts" 1 - 0 geworden. Ja, die drie wedstrijdpuntjes zijn van harte welkom, we gaan die nog nodig hebben als straks de eindstand wordt opgemaakt, maar het gebrekkige doelsaldo kon ons dan wel eens ernstig gaan opbreken.
Als ik op mijn zegslieden af mag gaan hebben er meer Adonese doelpunten ingezeten, doch besliste het toeval telkens anders. Evenwel: voor NEC zou er ook wel een doelpuntje ingezeten hebben. Die "voorspelling" van 5 - 1 zat er derhalve niet helemaal, totaal en finaal naast. Wat er dan is misgegaan ? Misschien was het wel gewoon een slechte voetbaldag. Ter illustratie: onze collega's van FC Groningen -een rechtstreekse concurrent voor dezelfde plaats in het eindklassement dit seizoen- kwamen tegen die domme tukkers ook niet verder dan 1 - 1. Dat geeft toch te denken ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Mijn excuses aan de neerlandici voor het feit dat ik hierboven meerdere keren "die" heb geschreven, waar het eigenlijk "welke" moest zijn, maar ja, spreektaal en communicatie, hein ... ?!

CAC-show

De uitslagen van de CAC - Show te Leeuwarden zijn binnen:
er waren drie Mastines Español, alle drie van Russische eigenaar Elena Tsychanova
Duero de Tiera de Órbigo = CAC (reu)
Yunna Tornado Erben = beste jeugd klasse (teef)
Aes (teef) = CAC

De Mastin de los Pirineos van dienst is gefokt door en in eigendom van Anja van de Roest:
Alberto v.d. Bollert = CAC

Morgen gaat het (eventueel) echt spannend worden ...

The Dutch Kennelclub = Out of order

Yes, we are going international ...
Without me, that is, because I don't speak or write English.
Not even broken English ... :-(

Maar ook al moet ik dus op voorhand al afhaken bij het internationale gedeelte van dit blogje, daarom kan ik nog wel verder in het Neerlandais (la plus belle langue).

Aanstaand week-einde is het dan zover: het hoogtepunt van het hoogtepunt van het internationale cynologische jaar. Ofwel de Euro Dog Show 2011.
En dat allemaal onder het toeziend oog en de bezielende leiding van the President of the Dutch Kennelclub ...

Het is allemaal veel eerder ter sprake gekomen.

En -als het mij verpermitteerd is om eens een keertje eerlijk te zijn- ik ben helemaal niet onder de indruk van dat gehele gebeuren met en rondom deze EDS. Ik vind zo'n beetje alles eraan kut-met-peren. Vanaf de waardeloze website van de EDS zelf, via de allesbehalve informatieve mededelingen op de site van de Raad van Beheer tot en met de flankerende club-matches etcetera.
En straks misschien ook wel tot en met de hoofdshow zelf.
Want dat ik even op bezoek ga, dat spreekt voor zich.
Eventjes maar. Alleen zaterdag. Dan zijn er 11 mastines espanoles ingeschreven (vrijdag 3).(voor de mastín de los pirineos zijn die aantallen 6 resp 1).
Ik weet van drie Tsjechische dames dat ze hebben ingeschreven en van plan zijn te komen. Plus een Belgische. En ik vermoed dat de drie van vrijdag Russen zijn die zaterdag weer terugkomen. En waarvan ik dus voorspelde dat ze met de prijzen gaan lopen. Als ...
Maar we weten het pas zaterdagmiddag en niet eerder ...

Ander onderwerp. Want we zitten nu wel lekker af te geven op de onbetrouwbare Raad van Beheer, maar hoe zit het intussen met hun Stambomen online/ Pedigree online ??
Wel, daar is nog steeds geen verandering in gekomen. Die is nog steeds out of order ... hihi ... :-D

- - - - -

Dinsdag 30 Augustus werd er op de (min of meer plaatselijke) radio enkele keren omgeroepen dat vanaf donderdag in Leeuwarden het grootste honden-evenement ooit in Nederland zal worden gehouden met 40.000 honden uit 40 verschillende landen en 4.000 keurmeesters. Bij controle blijkt dat er nog geen 14.000 honden zullen zijn. En wat natuurlijk het belangrijkste is: er zijn maar 11 mastines espanoles ingeschreven. Vergelijk dat toch eens met de 29 van de Winner in 2002 ... (toen waren overigens 16 mastines de los pirineos ingeschreven). Zou het voor the President of the Dutch Kennelclub, G. Jipping, en zijn flankerende paladijnen echt zo moeilijk zijn daar de juiste conclusies uit te trekken ?

Mucuchies

Onderwerp: uit de marge van de mastín-wereld
Jazeker, in de mastín-wereld lopen niet alleen een aantal marginalen rond [waar niet ?!], maar er zit aan het hele Mastín-verhaal een grote, grijze, marge. Bijvoorbeeld als het om de precieze herkomst van de huidige (en vroegere) mastín gaat. En feitelijk ook -al is het bijna een taboe er over te spreken of er over te schrijven- de precieze functie van de eerste en latere types van Spaanse mastines. Hetzelfde grijze roer-gebied kan aangetroffen worden bij een ras dat duidelijk Spaanse wortels heeft en zeker een gedeelte van het verleden van/met de beide mastín-rassen en andere Iberische berghondenrassen deelt. Het komt uit Venezuela en staat bekend als o.a. de perro de Mucuchies (naar een zekere plaatsnaam).
Via een link op het Franse mastín-forum kwam ik "op het spoor" van deze Mucuchies-hond.
Te beginnen met deze wel erg sobere webpagina: Mucuchies
Erg veel info ligt niet voor het makkelijk oprapen. Probeer deze "verdiepende" hyperlinks eens:
* "kennel-info"
* op z'n Engels
Na een tijdje studeren zal de ijverige lezer nog steeds met een paar vragen zitten. Bijvoorbeeld: *is deze Mucuchies nu eigenlijk "een herdershond met iets meer", of is het "een berghond met allrounder-neigingen" ?? * Feitelijk eenzelfde cruciale vraag als we tegenkomen wanneer we tot de historie van de beide Mastín-rassen proberen door te dringen. Laat dàt dan de belangrijkste les zijn van vandaag: als we het al -roerende in de gedocumenteerde en niet-gedocumenteerde verleden- kunnen achterhalen, beginnen we natuurlijk niet met het antwoord dat we al menen te kennen, doch met serieus onderzoek ...

Boven: twee jong-volwassen hondenBoven twee "pups" en een volwassen perro. Onder een pup.

Droevig : displasia de (la) cadera (canina)

Ofwel: HD
Omtrent HD zou eigenlijk geen discussie meer mogelijk/ noodzakelijk moeten zijn. In de praktijk wordt er over maar weinig zoveel geruzied en gediscussieerd als over HD. Naar mijn idee is er wel (veel) ruimte voor discussie omtrent de begripsbepaling, laten we zeggen: de officiële definitie, maar is er geen discussie mogelijk over het feit dat erfelijke factoren meespelen en daarmee het aangetoonde feit dat de gemiddelde qualiteit van de heupen in een ras door verstandig en consciëntieus fokken enorm vooruitgeholpen kan worden. EN het omgekeerde: geen of slecht beleid = verergering van de toestand.
Nu weet ik wel -we weten het allemaal- dat er in Spanje nog wat hardnekkige achterhoedegevechten hieromtrent uitgevochten worden en dat zelfs ook in de 'comisión de crianza' van onze Spaanse moederclub AEPME andere geluiden te horen zijn, maar het doet me toch elke keer weer pijn als dit "publiek gesprek" toch voornamelijk beheerst wordt door telkens dezelfde manoeuvres en de nimmer (?) eindigende herhaling van zetten.

De (onbenullige) aanleiding van dit verhaal kan als een illustratie van dit toneeltje dienen =>
Op een Spaans mastín-blog maakte de schrijver onlangs een paar keer melding van het HD-probleem van één zijner mastines. Waar ik dus droevig van werd was de volgende zin, bijna als een bijzin er tussendoor gejast: "La displasia es un problema entre muchos perros grandes." ...
Ah-ja, daar hebben we het weer: "grote honden hebben nu eenmaal HD...". Doet me ook weer denken aan het stukje ongevraagde "rasinformatie" zoals de Raad van Beheer over de Mastín de los Pirineos meent te moeten geven op haar website. Daar lezen we onder meer: "Net als bij veel andere grotere dogachtigen dient men bedacht te zijn op het optreden van maagtorsie". Vagelijk herinner ik me dat zoiets ook bij de Mastín Español stond. Even verder bakt de RvB ze nog bruiner waar ze het over de St-Bernard heeft: "Net als bij andere grotere dogachtigen kunnen op latere leeftijd hartproblemen en maagtorsies voorkomen" ...
Laten we dit verhaal eens kort-sluiten: er is misschien (nog steeds) wel een statistisch verband tussen enerzijds "groot en molosser" en anderzijds ernstige HD en maagtorsies, maar GEEN oorzakelijk verband. Wanneer je aankomt met de suggestie dat HD een onvermijdelijkheid is voor grote honden (en dat is het dus absoluut NIET !), heeft het dus schijnbaar ook geen zin om een fokbeleid te ontwikkelen waarmee het uit de wereld geholpen kan worden. Voilà: een voorspelling die zichzelf waarmaakt ... :-(
De gememoreerde mastín met HD is op '3 pastillas de cosequin' per dag gezet. Voor de klootfiolen die nog steeds met dat verhaaltje over die "grote -dus HD en maagtorsie- honden" aan komen zetten schrijft ondergetekende heelmeester een verplichte wonderolie-kuur van drie weken voor. Baadt het niet, schaden kan het evenmin !!

Van Harte Beterschap,

Dr. Frans

Afzien en droevenis in Noord-Holland

Deze foto heeft absoluut niets met de tekst van dit blogje te maken. Ik maakte hem woensdag om aanschouwelijk te maken dat mijn tuin nog lang niet winterklaar was/ is

Okay, het heeft geen zin het te ontkennen: ondergetekende redacteur, Hagenaar bij de Gratie Gods, is vandaag in de gepretendeerde hoofdstad van Nederland -zijnde een poel des verderfs- geweest. Eventjes, een paar uurtjes. Wonderbaarlijk hersteld van de kou in mijn botten [daarbij geholpen door een uurtje onder de dekens gistermiddag en nog een pilletje met nuttige mineralen] vanochtend vroeg uit het bed gestapt en me vanaf 6.53 overgeleverd aan de redeloze terreur genaamd
"Openbaar Vervoer". De vertraging daarbij viel best mee. Ik kwam zowaar op tijd aan bij het werkverschaffingsproject "RAI", onderdeel van het grotere werkverschaffings- en uitkeringsproject "Amsterdam". Maar met meer dan een half uur in één van de helemaal niet zo lange -maar des te langzamer- rijen staan kwam ik uiteindelijk toch nog te laat aan bij de ring [en had ik er veel spijt van dat ik niet net als vorig jaar gewoon zonder te betalen was binnengeglipt. Questie van je gedrag aanpassen aan je omgeving ...]. Jaja, laat die Amsterdammerkes maar schuiven met hun gemiddelde IQ van minus 150 ...
Te laat om de drie mastines espanoles nog IN de ring te zien, maar op tijd om de mastines de los pirineos aldaar te kunnen opnemen. Ach, zo deze "Winner"-show ooit al eens "iets" gehad heeft, dan is daar nu toch echt weinig van overgebleven. Ik zelf kon toch niets ontdekken van enige waarde. Afgezien van de mastines en de bijbehorende mastineros, uiteraard. Babbelenderwijs kom je met de andere mastineros toch tot een andere communicatie dan met bijv. de traditionele Email. Alles bij elkaar vond ik het toch een nuttige dag. Beste van de mastines espanoles werd de indruk-
wekkende reu Corso de Hazas de Cesto; beste bij de Mastines de los Pirineos werd Nederlands Kampioen Murtoi's El-Intimo. Voor meer show-specifieke informatie en misschien nog iets van beeld-
materiaal mag ik wel naar de website of weblog verwijzen. Waar waarschijnlijk ook wel nuttige links naar andere webstekken te vinden zullen zijn.

Met geblogte groet,

Uw redacteur Frans

Post Scriptum:
VIB-website => website
VIB-weblog => weblog

Hondse Schrijfwijzen

(Of waren het nu 'hondse schrijf-Wijzen ?')

Raadseltje: welke van de onderstaande schrijfwijzen is taalkundig correct ??
* pyrenese berghond
* pyreneese berghond
* pyrenesche berghond
* pyreneesche berghond

Ik zit er zelf nogal mee verwrongen. Voor de oplossing van het raadsel zouden we om te beginnen te rade kunnen gaan bij de rasvereniging: op de website van de NVLHP (zie: NVLPH ) wordt gesproken van pyreneese berghond. Maar een vereniging kan natuurlijk niet elke keer er een "spellingshervorming" komt de naam van het ras gaan veranderen. Maar het is ook de schrijfwijze die het enig serieus te nemen woordenboek der Nederland taal (Koenen-Endepols. Zevenentwintigste druk) opgeeft. Die "verklaart" eveneens ondubbelzinnig dat die stam met pyrenee, dus met die dubbele ee, de enig juiste vorm is. Echter: hetzelfde woordenboek geeft ook een uitgang -sche bij bijvoorbeeld het bijvoegelijk naamwoord Iberisch [zoals in "Iberische berghonden", waaronder mede te verstaan: Portugese berghonden :-( ]. Een beetje pijnlijk, want we zouden er zowaar een foutje in dit serieuze woordenboek mee hebben blootgelegd ... :- ( Het gaat dus tussen "pyrenees/ pyreneese" en "pyreneesch/ pyreneesche". Hmmm ... ik hou het maar op de laatse mogelijkheid ...

Maar dat is dus iets puur taalkundigs. Hoe zit dat met de Spaanse tegenhanger van de Franse Pyreneeënhond ? (Of was het nu toch Pyreneeën-Berghond ... ? Weer zo´n raadseltje. Op de FCI-website wordt tegenwoordig gesproken van 'Chien de montagne des Pyrénées' [rasstandaard 137]. Dat zou de correcte vertaling dan Berghond maken. Hoe dat met de officiële registratie zat weet ik niet, maar vroeger werd toch gewoon "Chien des Pyrénées" ipv "Chien de montagne" geschreven ?)
Taalkundig hoeven we ons er bij die Spanjaarden geen zorgen over te maken zolang we met z'n allen gewoon één van de correcte Spaanse namen blijven gebruiken en daar zelf geen nieuwe rasnamen voor gaan verzinnen. Hooguit een soort type-aanduiding (bijv. "Spaanse berghond" of "langharige Spaanse berghond"). De correcte namen zijn dus:
* Mastín de los pirineos. Deze term is al lang ingeburgerd in Nederland en wordt meestal ook door de Raad van Beheer aangehouden.
* Mastín del pirineo. Deze naam houdt de FCI tegenwoordig aan. Op de webstek van de rasvereniging (zie: VIB) wordt op de speciale Mastín del Pirineo-pagina deze naam ook aangehouden. Op de andere pagina´s wordt Mastín de los Pirineos gebruikt.
Als de spelling maar correct is en de namen niet door-elkaar-gedraaid worden ...

Nog zo'n raadselachtig iets: op het Franse deel van de FCI-site wordt de Mastín del Pirineo aangeduid als "Mâtin des Pyrénées". Normaal zou je dan zeggen: "ach, een type-aanduiding voor de beide Pyreneesche berghonden-rassen ...". Deed ik ook totdat ik in de 'Petit Larousse' ineens de kop-studie zag van wat volgens mij een duidelijk Spaanse mastín was, maar die aangeduid zag als "Bouvier des Pyrénées" ... Kortom: gebrek aan eenvormige naamgeving kan vermakelijk zijn, maar ook wel verwarrend gaan werken ...
Het verhaal gaat dat in lang vervlogen kynologische (of is het toch: cynologische ?) tijden in het Franse deel van de Pyreneeën niet één behoorlijke chien de montagne meer over was en op dat moment (eind 19de eeuw)de Spaanse kynologie -of toch wat voor kynologie moest doorgaan- het ras der pyreneesche berghonden op een presenteerblaadje kregen aangeboden. Maar dat de Spanjaarden daar toen hun neus voor ophaalden: wat moeten wij met zo'n boerenhond ?!? Het komt erg geloofwaardig op me over, maar het valt op geen enkele manier te controleren. Het vervolg is bekend: de "Franse" Pyreneeër is daarna alsnog een doorslaand internationaal succes geworden terwijl de Mastín del Pirineo vele decennia een kwijnend en kwakkelend bestaan heeft geleden in de schaduw van enerzijds de Mastín Español en anderzijds de Franse "bouvier" ... Niet tot tevredenheid van iedere Spaanse liefhebber overigens, want de FCI-erkenning was er vanaf het begin van die FCI al bij. de Josselin de Jong gaf halverwege de vorige eeuw een plausibel verklaring voor het (relatieve) fanatisme waarmee enkele rasliefhebbers hun Mastín de los Pirineos internationaal naar voren probeerden te schuiven: het zou "jalousie de métier cynologique" zijn ("Wij hebben netzogoed een fraaie Pyreneeër als de Fransen"). Wat er ook van is, quantitatief hebben de Mastineros nog een hoop in te halen op de "Chien des Pyrénées"-liefhebbers.

Naamgeving en schrijfwijzen, het weet wat ... Zo bestaat er een verwant ras dat officieel bij de FCI staat ingeschreven als Newfoundland (Al door de FCI erkend toen Newfoundland nog een zelfstandig land was, overigens). Waarom zou je op zo'n naam een eigen variatie maken ? Waarom moet dat in Nederland ineens een Newfoundlander heten. Of in het Bratwürst Neufundländer ?? D'accord, dat de Fransen wel redenen menen te hebben om rondom dat twee-talige Newfoundland/ Canada een eigen en Franstalige koers te varen is iets waar nog wel begrip voor op valt te brengen, maar waarom ingewikkeld als het ook eenvoudig kan ? Gemak dient de mens en de communicatie. Dus géén
New Foundland naast Newfoundland en géén Terre neuve naast Terre-Neuve enzo ...

Mensen houdt het simpel,

slaag met vlag en wimpel !

In het kader van "Flauw met een humoristische ondertoon" kan ik nog iets opmerken over de Leonberger, die toch hopelijk geen onvervalste "chien de berger de León" zal zijn geweest, zeker ;-) ...

En hoe dat dan verder met die Neanderthaler en zijn Bernhardiner (telkens mét of zonder die "H" ??) in elkaar heeft gezeten kan misschien een andere keer dan wel besproken worden.

Sans Mastines

Wederom een blogberichtje waar geen enkele mastín in voorkomt. De zoveelste op rij. En dat dan voor een internet-logboek dat oorspronkelijk en primair opgezet is om de geïnteresseerde lezer te informeren over de Spaanse berghonden in het bijzonder en honden in het algemeen. Nu mag ik als verzachtende term aanvoeren dat er sinds het opstarten van dit blog een Nederlandse website (plus bijbehorend weblog) over de Spaanse (en Portugese) berghonden in het leven is geroepen met dezelfde taak en in de marge waarvan ik ook een klein rolletje meespeel.
Maar dit berichtje gaat dus niet over de beste vriend en natuurlijke bondgenoot van de beschaafde mens, doch over een andere fascinerende diersoort: de muis. Meer in het bijzonder de bosmuis. Zondagnacht -dus de nacht van zondag de 18de op maandag de 19de- sliep ik eens met de tuindeur dicht. Want het was toch wel frisjes geworden en alleen het raam open zou voldoende moeten zijn. Maar met het sluiten van de deur bleek ik ook een tuinmuisje dat des avonds even gezellig binnen was komen buurten te hebben ingesloten. En een KABAAL dat één zo'n muizebeestje kan maken terwijl hij/zij springenderwijs en klauterenderwijs op zoek is naar een uitgang !! Ik kon er werkelijk niet door slapen. Dus er uit en een lichtje ontstoken. Ja, daar liep het arme beestje al op volle snelheid door de woonkamer te zigzaggen ! Op een slimme manier het diertje van de verlichte woonkamer naar de donkere keuken met de geopende deur gestuurd. Kostte een minuutje of twintig, maar daarna was het huis weer muis-vrij. Denk ik. Moraal van dit verhaal: stel je gastvrij op in het leven, maar zorg wel dat je gasten tijdig het toneel verlaten. (En nu hoop ik maar dat de adepten van die ene geblondeerde dekzwabber met dat nagemaakte Limburgse accent dit niet lezen, en zeker niet dat ze het te ruim opvatten ...)
Op de genoemde zondag kwam ik ook nog de schattige eendjes tegen die op de onderste foto's staan. Zie je daar (de achterkant van) dat bordje dat aangeeft dat het er strict éénrichtingverkeer is ? Een minuut nadat die kleine kuikentjes daar liepen reed daar uiteraard weer zo'n vervelende kut-tukker precies tegen de rijrichting in. De beestjes hebben het gelukkig overleefd. En hij dus ook.
Ik heb zo lang moeten wachten op een goede gelegenheid om de ganze-kuikens te filmen of te fotograferen [probleem: lichtinval], dat ik al weer vergeten ben waarom ik dat eigenlijk wilde. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat de ze niet voorjaars-geel of Haags-geel zijn, maar -als ze heel jong zijn [en deze zijn al weer zo oud dat ze al gewoon wit zijn]- vaal-geel. Of vuil-geel. Kies maar.

Eendekuikentjes zijn dat vaak wel, maar uiteraard de door mij gefotografeerde eendjes weer niet. Die waren iets van gebroken wit ipv voorjaars-geel ... :-(
De samenhang van dit alles ?? Nihil.
De relevantie ervan ? Dat is aan de lezer om uit te zoeken.

In het land der behulpzame Deentjes ...

[ GEEN FOTO ]

Daar stond ik dan, aan de periferie van het enorme Messe-complex waar de WDS 2010 werd gehouden. Ik was al bijna leeggezweet en ik meende dat het bloed al in mijn schoenen (feitelijk waren het mijn lederen klompen die ik meegenomen had. Die lopen gewoon prima) stond. Het was er in de tussentijd niet vroeger op geworden ... En de officiële ingang(en) waren aan de andere kant van het complex. Wat hier aan deze kant wel was: de camping voor de exposanten. Ik stapte desondanks op de Deünse terrein-bewaker annex parkeerwachter af en vroeg hem in vloeiend buitenlands waar ik een toegangs-ticket en een catalogus kon krijgen. Zonder problemen kon ik het terrein op en vond via zijn hartelijk verstrekte aanwijzingen alsnog een tent waar ik het gevraagde kon vinden. Op mijn weg over de camping was ik al vele tientallen honden & eigenaars tegengekomen die overduidelijk de show al aan het verlaten waren. Ik trok daaruit de conclusie dat de show feitelijk al voorbij was ... :-( Desondanks op zoek naar de juiste Hall (H, ring nummer H38. Had ik al op internet kunnen vinden). In deze donkere hall vond ik in het eerste hoekje rechts een aantal tijdelijke 'nissen', waarin diverse mastineros en hun honden zich bevonden. Hoewel de mooie, gestroomde Bono s Madridskogo Dvora natuurlijk de absolute blikvanger was doordat hij twee keer zo groot lijkt dan hij in werkelijkheid is en dan ook nog es zo mooi beweegt, was de eerste die ik aansprak Boris Persson die daar met zijn Charley z Kraje Sokolu stond. Vol trots liet hij onder anderen in een grote multo-map de stamboom van Charley zien. Uiteraard ontbrak daar Ivoire niet, via de bekende link ... Tijdens het gesprek meldde hij dat de show nog helemaal niet over was, doch dat het maar net was begonnen. Oeps ... ! Gelukkig niet echt veel gemist (ja, alle mastines de los Pirineos, maar niet de Españoles). Meteen naar de ring gegaan en in grote haast een fototoestel en mijn bootschoentjes tevoorschijn gehaald. Tiens, die fototoestellen van me ... Ik had er twee meegenomen met de bedoeling de risico's te spreiden. Maar het kwam er op neer dat ik met het wegwerpdingetje wel kon fotograferen, zij het telkens op het randje van het flits-bereik, maar dat die digitale kneutel weigerde te kieken. Wél lukte het maken van video-filmpjes. Het uitschakelen wilde dan weer nauwelijks, zodat de filmpkes voor de helft uit opnamen van mijn eigen tenen bestaan :-( ... Lange videos hadden best gekund, maar in de praktijk is het er helaas niet van gekomen. Zwaar klote, dus. Zwaar klote. Terwijl er in de ring al wat honden onder de handen van Malo Alcrudo door gingen, ging ik -in zwaar bezweette toestand- Iva Jarova alvast een handje geven. Niet veel later pakte ik Jonas Nielsen ook nog even mee. Sally Nielsen was tot haar spijt afwezig. Pas hierna ging ik even uitgebreid met een handdoek aan de slag. Wat het organisatorisch aspect van de show betreft: de Deentjes waren wél zo vriendelijk om van die bordjes op te houden waarop de catalogus-nummers stonden van de honden die in de ring verlangd werden, MAAR aan de ring was niets te vinden van een bord waarop de absenten en de uitslagen werden vermeld. Wederom: zwaar klote ! Er waren maar vijftien (15) mastines effectief verschenen. Dat is meer dan we in Nederland te zien krijgen, maar natuurlijk veel minder dan op de World Dog Show in Bratislava. De gemiddelde qualiteit van de honden was ongeveer gelijk. Nu ja, ietsje minder dan. Voor de liefhebbers was het wel fijn dat er eindelijk ook eens drie Deense en twee Franse mastines acte de presence gaven. Vooral de geheimzinnige Dark Angel de la Montée du Col met zijn grote schofthoogte was een aangename verassing. Aangezien de gade van de eigenaresse alleen Frans sprak en ik de tijd niet vond om mijn langzame zinnen te construeren zat ook aan de kant van de eigenaars de nodige geheimzinnigheid die niet weggenomen kon worden. En verder ... was het dan alleen maar Russisch dat er werd gesproken rondom de ring ? Met negen daadwerkelijk verschenen Russische mastines moest dat haast wel. Hoewel ik af en toe een woordje Engels en Duits kon wisselen met de niet-Russen, waren de Russen dus echt de dominante factor. Het scoren in de ring wilde hen niet echt lukken, maar dat heeft misschien ook wel met die SM-kelder benadering van de "Handling" te maken. De betere kanten van een mastín komen heus niet tot uiting als je zo'n arm beestje aan de halsband probeert op te hangen. Echt niet ! (Maar: wie werpt zich op om dat die Russen eens in hun eigen taaltje mede te delen ?). Een mooie hond als Qerubio Tornado Erben en zelfs een prachtige hond als Bono missen door deze manier veel kansen [Bono IN de ring is nog geen schaduw van Bono buiten de ring :-( ]. Jammer.
Weinig honden = snel gebeurd. Voor de uitslagen zie bijvoorbeeld de VIB-site ( VIB ). Voor mij de twee aantrekkelijkste mastines waren de twee enige atigrado's : Bono en Jenny Mastibe (o.a. de moeder van Primus Mastibe => Primus ). Niet alle honden waren te knuffelen. Dat heeft natuurlijk met de omstandigheden te maken. Van Jenny Mastibe vond ik het heel erg jammer dat haar bench direct aan de ingang van de ring stond, want om deze reden zat ze meteen na de ring-performance weer onbereikbaar voor deskundige knuffelhanden achter tralies ... Ik heb meerdere keren geprobeerd de fraaie en zeer vrouwelijke kop van Jenny en face op de gevoelige plaat te krijgen, doch ik moest met lege handen naar huis. Over naar huis gesproken: er was maar weinig animo om nog een beetje te blijven hangen nadat de slag in de ring eenmaal gestreden was. En ik had zelf bijzondere redenen om de terugweg aan te vangen: thuis wachtte mijn menagerie op de eerste verzorging sinds zaterdag-ochtend. Maar eerst even wat aan mijn eigen verzorging doen. In de koele voor-hall van het gebouw even op een bankje zitten uitpuffen en tegelijk mijn sokjes uit. Misschien voor die buitenlanders een vreemd gezicht, zo'n ongeschoren clochard die daar met zijn blote voeten zit te spelen, maar ik kon tenmiste vaststellen dat er geen bloed en blaren aanwezig waren. Aan de kant van de ring had ik mezelf al langs een handdoek gehaald, maar nu dan alsnog een vers T-shirt (en schone sokken) aangetrokken. Geen overbodige luxe, want dit was nog het exemplaar waarin ik "geslapen" had ... :-( Ik was niet de enige die een beetje uitpuf-werk kon gebruiken. Even verderop in de koele hall stond één van die misvormde Engelse Bulldoggen te puffen. Wat heet puffen; het leek wel of 'ie er elk moment ik kon blijven. Wirklich widerlich !! Natuurlijk(!), het was tropisch warm, maar dit is toch echt te gek. De dag waarop er een wereldwijd fokverbod komt voor dit deerniswekkende ras (en dat hoeft niet per se tot 4 October te wachten) zal waarlijk een overwinning
zijn voor de beschaving !

OP DE TERUGWEG ...

Een kwartiertje voor uitpuffen en opfrissen (toegegeven: die Deense toiletten daar in het Jaarbeurs-complex waren keurig schoon en nog gratis ook. Wel goed dat ik een eigen rolletje WC-papier meehad ...) en daarna weer op de terugweg. De omge- keerde weg die ooit voor de heenweg was uitgestippeld. Via die Godthabsvej. Kon echt niet missen. Op de hoek van het enorme complex wel eerst even op zo'n "hundeskov" gekeken. Dat blijkt niets met een hondenshow te maken te hebben, maar met een gebied waar heiningen van 1,60 meter omheen staan. Om het wild binnen- en de honden buiten te houden, of omgekeerd ? Wat maakt het ook uit. Op het station aangekomen een net-niet gewelddadige confrontatie met de plaatselijke kaartjes-automaat. Op het typische geluid van zo'n Haagse scheldkanonnade kwam een conducteur-achtige persoon kalm aangewaggeld en begeleidde me keurig stapje-voor-stapje door het toch wel erg lange koop-proces heen. Grote Klasse ! Met de trein via wederom zo'n Deens tussenstation naar Kolding. Daar leek het enige tijd mis te gaan omdat ik maar niet aan een treinkaartje richting Hamburg kon komen. Ja, gesloten loketten op zondag, hein ... ?
Maar uiteindelijk is het ook daar -na vaak en veel vragen, bijna zelfs een beetje zeuren- met behulp van een vriendelijke inboorlinge in de kiosk gelukt. Communicatie-foutje: ik had in de laatste halte in Denemarken moeten overstappen, maar ik werd op gegeven ogenblik weer teruggenomen in de richting van de Deense binnenlanden ... Oei ! Geheel onverplicht ging een conducteur een oplossing versieren. Een internationale trein die toch al enigzins overtijd was zou speciaal voor mij in het kleine plaatsje stoppen. Dat was althans de bedoeling. Maar in werkelijkheid liep dat dus anders. Derhalve ik had nog maar één mogelijkheid om die dag het land uit komen. Het alternatief was niet echt rampzalig: een avontuurlijke stationsovernachting. Er stonden aan het einde van het achterste perron twee lekker lange banken waar je best wel een paar uurtjes kan knorren. En een paar uurtjes had voldoende moeten zijn. In ieder geval qua liggen. Qua pure slaap zou een half uurtje al voldoende zijn geweest. Evenwel: de laatste trein kwam aangetuft en ik kon uiteindelijk in Flensburg op de nachttrein naar ik weet niet waar stappen. Ik kwam in een coupe bij een gezellig Deens gezin (met klein hondje) terecht alwaar ik na verloop van tijd moest vechten tegen de slaap. Heb ik trouwens wel gewonnen. In Hamburg eruit en toen begon er weer zo'n eigenaardige ronde. Omdat die Leute aan de info-balie ook van de straat gehouden moeten worden was er nergens op dat enorme mega-station serieuze info middels borden ofzo en al helemaal geen info terzake van internationaal reizen. Ja, ik kon wel een reis-suggestie krijgen, maar geen kaartje. Bij de automaat kon ik overigens óók reisinfo-krijgen en zelfs ook een kaartje. Dat noopte wel tot wederom een verbaal Haags Trommelvuur. Niet erg lang, hoor. Laten we zeggen: een Haags Kwartiertje lang. Wel uitermate klotig dat ik nog tot 4.42 uur moest wachten daar op dat oninteressante station. Zeker geen plaats om even een tukje te doen :-(... Dus maar een grote beker koffie gekocht.
En volgens mij was dat wederom in een McD-zaakje ... (sleutelwoord: Merde !). Maar goed, ik zat op gegeven ogenblik in een trein op de goede route. Tijd om eindelijk eens dat slaapje te doen. Ik weet het: zittend slapen is slecht voor het fysieke brein, maar telkens net-niet in slaap vallen is nog vele malen slechter. Ergo: het wekkertje (ic: GSM) gezet en een verfrissend slaapje gemaakt. Daaruit gewekt door de conductrice en niet door mijn GSM ...
Kijk !! Daar heb je Osnabrück Hbf. Uitstappen, even de benen strekken en op zoek naar een nieuwe kop koffie (die overigens walgelijk was) en een paar broodjes (smaakten wel aardig). Met een half uurtje vertraging op het dorp aangekomen. Thuis meteen op de thermometer gekenen: 23 *C. Dat vond ik toch wel erg veel (het was nog geen 10 uur), dus de deur en de ramen nog enige tijd open gelaten. Mijn vogeltjes vermaakten zich overigens prima zo, gezellig met de (tijdgeschakelde) radio aan. Ik had overigens -voor zover ik kon vaststellen- geen insluipingen gehad tijdens mijn afwezigheid. Na een uurtje op bed gaan liggen en aldaar een uur of drie heerlijk geslapen. Daarna dacht ik dat ik het verhaal had afgesloten. Hihi ... wist ik dat we aan het begin van zo'n hittegolf-achtige toestand stonden ... (?!). En echte mogelijk- heden om de leeggeroofde lichamelijke reserves weer aan te vullen kwamen er voorlopig niet ...
Aldus, na het op voorhand mislukte niet-avontuur in het land der Petits Belges had ik dan nu het vreemde avontuurtje in het land der Minuscules Danoises gehad... Hmmm ... Echt ontmoedigd ben ik nog niet. Er is mij vriendelijk gevraagd of ik naar de European Dogshow in het kleine landje Slovenië ga komen (31 September). Hoewel er geen fatsoenlijke trein-verbinding schijnt te zijn, denk ik toch dat ik ga. Eindelijk eens oog-in-oog met die geweldige Italiaanse mastines !!
-
Ik had heel erg graag een foto van Jenny Mastibe boven dit artikel geplaatst, maar na bestudering van die vijf plaatjes die ik speciaal van haar heb geschoten, leek het me deftiger om dat de lezers maar niet aan te doen.
-
In tegenspraak tot mijn bovenstaande voorspelling heeft Qerubio Tornado Erben een grote prijs binnengehaald: 10 Juli op het Championnat de France (in het illustere plaatsje Villepinte) werd hij Best Of Breed. Félicitations et compliments !!

Les Minuscules Danoises

Ofwel: die Domme Deentjes

De lezer had dus al vernomen hoe ik vanuit het land der domme Ollanders, via het land der domme Duitsers op het punt kwam het land der domme Denen te betreden [ik bepaal me maar tot het "domme" aspect van deze drie volkeren, want met de oor- spronkelijke anti-homo opzet van deze teksten kom je gegaran- deerd in aanvaring met het strafrecht]
Het oponthoud in Flensburg gebruikt om een flinke kop koffie bij de Stewart af te nemen. Daar nog een leuk drietalig gesprekje mee gevoerd. Een hart-vitamientje ! Ik bedwing de verleiding om hier uit te gaan weiden over sleutelmomenten en het effect van
"gewone mensen" op de beschaving en dergelijke dingen meer. Het krijgt zo gauw een pedanterig en elitairistisch toontje, je verhaal. En we waren al overeengekomen dat er geen elitairistsch luchtje rondom dit blog thuishoort.
Maar met het krappe tijdschema dat ik aan mijn broek had hangen en de tweeënenhalf uur vertraging nog vóór ik in Denemarken was, zat ik dus met een probleem: is het nog wel doenbaar, de WDS in Herning ?? Indien niet, dan moest ik me maar gewoon een halve dag in Kolding gaan vermaken en daarna terug naar huis. Moet toch te doen zijn. Terwijl de vraag nog onbeantwoord bleef, stoomden we Denemarken binnen via een prachtige spoorweg-constructie. Alweder een hart-vitamientje. In Denemarken viel er op het spoor heel wat minder te genieten, want we moesten nogal eens stilstaan. Tiens, als je op een enkel spoor in twee richtingen verkeer wilt laten rijden, moet er heel wat voorrang verleend worden ... En die tweeënhalf uur werd allengs meer dan drie uur ... Toen ik eindelijk in Kolding aankwam had ik me al vastgeklampt aan het idee dat de volgorde waarin de rassen op de website stonden aangegeven ook de daadwerkelijke keur-volgorde zou zijn (hoewel dat nergens expliciet of impliciet zo vermeld stond). Met de mastín español als laatste in de rij zou het aldus nog mogelijk moeten zijn om een stukje mee te pikken. Beter dan helemaal niets. Al was het natuurlijk niet waar ik voor gekomen was ...
Deens, aan de geschreven taal hoeft het niet te liggen, want die is voor 92,5% begrijpelijk. MAAR aan de gebrekkige informatie- voorziening op met name de stations ligt het dus wel. Daar komt dan nog eens bovenop dat op zondag de loketten bij de Deense Staats Spoorwegen gesloten zijn ... Zo bruin bakken zelfs die luie Ollanders het niet ! Op een enkel station kan je wel in de kiosk iets voor elkaar krijgen in de zin van kaartjes. Maar de kaartjes-automaat werkt ook prima. Als ik eens over dit brede onderwerp zou mogen doormijmeren, dan kan ik opmerken dat die sukkels van de diverse Europese spoorwegmaatschappijen in plaats van op hun kantoortjes proberen hun zgn "ei van Columbus" van nog maar eens een extra laagje "goud" te voorzien, beter eens gewoon bij elkaar moeten gaan rondkijken. België, Nederland, Duitsland, Denemarken ... overal is het behelpen met wat je op de stations, op de websites en op kaart-automaten aangeboden wordt. Maar praktische oplossingen liggen in het buitenland zó voor het oprapen. Het zou het leven van vele miljoenen er een stuk aangenamer op maken. Heus.
Maar op een gegeven ogenblik zat ik dus in de trein van "Wei-je" (Velje) naar Herning. Niet overdreven fit, dat moet gezegd. Maanden vooraf had ik al gezegd "Als ik nog leef en het is niet te heet, dan kom ik". Nou, het was eigenlijk veel te heet. Maar toch ging ik. Tel daar een ongemakkelijke nacht zonder slaap bij op en je hebt ongeveer het plaatje. Herning leek een aangename verassing in petto te hebben: het was namelijk mogelijk om vanuit het station per loopbrug meteen de autostrade ("Dronningens Boulevard") over te steken. Dat was niet gepland, maar ik nam de gelegenheid te baat. Alles om maar iets vroeger/ minder laat aan te komen ... Het had een goede zet kunnen zijn, als ik maar op de Godthabsvej had kunnen komen. In plaats daarvan liep ik op volle snelheid over de ... (nergens een naam aangegeven. Ook achteraf niet met zekerheid kunnen achterhalen)... in een te zuidelijke richting. Terwijl het zweet met liters tegelijk langs m'n lijer gutste en de verzengende zon op mijn weerloze lichaam scheen kreeg ik twee keer (één keer op haar heenweg en één keer op haar terugweg) versterking van een Deense hardloopster. Ik probeerde haar de kortste weg naar het Messe-center te ontfutselen, maar het kwam er op neer dat zij wel wist waar het was, maar geen echt idee had van de kortste weg. (Ik had daar wel een idee van: ik was de herkansings-afslag al voorbij. Daardoor werd het een stukje heen-en-weer lopen). Wat die hardloopster betreft: ook al was het maar een blondje, toch had ik best wel een half uurtje met haar op de speelweide willen spelen. Zo had ze óók haar overtollige energie kwijt gekund. Maar ja, je weet hoe het gezegde gaat:
"I can't. I have a dogshow" ... terug bij de herkansings-afslag (ook zonder naam) zag ik een soort van kaartje. Daar stond o.a. een "Hundeskov" aangegeven. Eerst dacht ik: "Hee, leuk(!) één van die schattige Deentjes heeft tenminste WEL de moeite genomen om iets van informatie over de hondenshow te geven". Langs een route met dit soort bordjes kwam ik uiteindelijk bij het terrein van het Messe-center aan. Maar dan wel aan de verkeerde kant ... !

Gieren de zenuwen van de spanning al door je keel, beste lezer ?? Nog even geduld, het alles onthullende derde deel komt eraan. Maar dan alleen voor lezers met roestvrij-stalen zenuwen !

Domme Denen

Ofwel: les Minuscules Danoises ...

Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.

Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...

Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...

Vijf video-voorsmaakjes van de WDS (-:

\
-- -- -- -- --
Hieronder: de uiteindelijke BOB-Winner Anuler Alano en de eerste reu uit de kampioensklasse Neron de Filandon




-- -- -- -- -- --
Vlnr de eerste drie uit de openklasse reuen: 1= Dark Angel, 2 = Bono S Madridskogo Dvora, 3 = Charley z Kraje Sokolú


-- -- --
De donkere schaduw die in onderstaande video door het beeld schicht in navolging van de zwarte man met de rode cravate is dus die Dark Angel de la Montée du Col


Zo, dat is indrukwekkend, toch ?!? :-)
Je kunt wel zien dat ik goed mijn ogen de kost heb gegeven bij de Groten onder de Grootmeesters van de Cinematographie: Renoir, Losey, Antonioni, Kubrick, Verneuil, Sen ...
Maar nu even ernstig: ik was al blij DAT ik iets had om er op te zetten. :-)
De foto's zullen nog wel een week ofzo laten wachten. Ik durf niet na te denken over de qualiteit daarvan. Of over het gebrek aan qualiteit ... :-(
Het vreemde verhaaltje dat bij dit avontuur hoort verneemt de lezer later nog.

Hoop & Betere Tijden

Een eeuwenoud Haags spreekwoord luidt: "De hoop is als een vogel die al begint te fluiten als het nog nacht is".
Daar moest ik ook aan denken toen ik donderdag een gesprek opving tussen een merel en een lijster (uitzonderlijk eens gebroederlijk/gezusterlijk naast elkaar gezeten op de schutting tussen mijn tuin en die van de buren). De een sprak: "het is toch wat met dat weer van tegenwoordig ... Dat komt allemaal door de mensen; die verpesten het hele klimaat met al die atmosferische opwarming en die uitlaatgassen enzo ...". De ander reageerde daarop door te stellen: "Volgens mij is het al fout gegaan toen met die eerste atoombom; sindsdien is het weer niet meer wat het geweest is ...". De eerste vervolgde: "En wat dacht je eigenlijk van al dat strooizout dat elke winter met vele duizenden tonnen tegelijk in onze biotoop gedumpt wordt. Je vraagt je trouwens af waarom ze met al die dure, uitlaatgassen rondspuitende SUVs en 4 x 4 auto's niet gewoon over een beetje gladde weg kunnen rijden". En zo ging dat nog even door. Een uitgelezen moment dus om ook eens over de andere diersoorten na te denken. Ik ga hier het "V-woord" niet meer noemen, je-weet-wel dat woord dat rijmt op "appelboorjaar", maar het is dus duidelijk dat voor de vogels de hele situatie omslaat als de dagen al bezig zijn te lengen, maar de winter niet meer begint te strengen. En in die situatie zaten we dus al een paar weken. Jammer dat hun lente-gevoel een beetje gefrustreerd werd door het kwakkelende weer met afwisselend wél en geen vorst en afwisselend wél en geen sneeuw ...
Maar ze bleven er HOOPVOL in geloven: "het is Lente !!"

De afgelopen koude periode maakte ik me ernstig zorgen over de toestand van mijn bosmuisjes. Deze uiterst geinige beestjes hebben zich aan de zuidkant van mijn terras gevestigd, maar het risico dat je als bosmuis (Apodemus Sylvaticus, niet te verwarren met de veldmuis.) een winter niet overleeft is natuurlijk enorm. Wat het resultaat is van dagelijks bijvoeren valt niet altijd goed in te schatten. Sporen van muizepootjes in de sneeuw kunnen van één of meerdere beestjes zijn. Voedsel kan door de vogels opgepeuzeld zijn. Afgelopen week in de avondschemering zag ik voor het eerst sinds lang weer een bosmuisje op die typische manier over het terras huppelen. En vanmiddag om een uur of drie zat er een bij het volle licht zijn leukheid te demonstreren. Dat is dus goed nieuws. Ook voor hen is het dus lente geworden.

Over lente in Mastinland heb ik al een paar dingen verteld. Over het nieuwe Tsjechische mastín-nestje bij Tornado Erben bijvoorbeeld. Maar ook Lois Jordan heeft een nestje, en ze is er weer bere-enthousiast over. Zij niet alleen, trouwens. Maar dat is dus wel in de US ... Dichter bij huis, in Frankrijk, zit eveneens een nestje, maar daar is nauwelijks zinnige informatie over te krijgen. Eind Februari wordt een ander nestje in Frankrijk verwacht.
Dat brengt ons als vanzelf bij het onderwerp "Lente in Gado-land", want in Frankrijk is een nestje van de Cão de Gado Transmontano op komst. Of en wanneer dit bijzondere, sterk aan de mastines verwante, ras ook in Nederland zal gaan aanslaan is nu nog een vraag. Met de huidige algemene bestedingscrisis zullen er niet veel potiëntele eigenaars/fokkers/raspioniers zitten te springen om hier ten lande een eerste nestje voor te bereiden. Reden te meer om met interesse naar dit Franse nest te kijken.

Is er bij onze eigen, menselijke, diersoort al iets te merken van de Lente ?? Jazeker wel !! En wel op een manier en op een plaats waar je het wellicht het laatst zou verwachten. In het ijzige Rusland namelijk. Schijnbaar begint aldaar de psychologische lente ook al kort na de winterzonnewende. Op de verenigings-site mastin en de verenigingblog español werd al verhaald van het verschijnen van een Russisch mastín-gezelschap rondom Natasha Prudnik in Hoogstraten. Een weekje geleden is het gezelschap even in Denemarken geweest (dat zal dan wel de Frederica-"udstilling" geweest zijn). Anabel werd daar beste teef en BOB met CAC-CACIB. Er was iets met Neron de Filandon gebeurd waardoor die zonder qualificatie bleef. Enkele zaken fascineren mij hierbij: "wat bezielt mensen om met een stel volwassenen en een stel grote honden in een busje te kruipen en door winters weer het hele eind van Moskou naar een uithoek van West-Europa te rijden en daarna vlotjes weer terug ?" en: "Hoe komt het dat die mensen na afloop toch weer op zo'n aanstekelijke manier laaiend enthousiast zijn ?". We zullen het antwoord op deze vragen ooit wel eens te weten komen. Voorlopig stellen we in ieder geval vast dat voor een aantal mastineros het show-seizoen 2010 al bezig is.
--
Bosmuizelijk na-bericht dd zondag de 7de: vanochtend vroeg kon ik de gelijktijdige aanwezigheid van drie bosmuisjes op het terras vaststellen. Het is dus geen eenzame enkeling die de winter overleefd heeft.
--
Bij de foto: Trotse moeder Linda Tornado Erben bekijkt haar 12-dagen oude welpjes. De oplettende lezer weet wel dat die kleintjes op deze leeftijd groeien als kool. Ze beginnen dan voorzichtig ook steeds meer op volwassen mastines-in-het-klein te lijken.

Hebban olla vogala nestas bigunnan (etc) ...

Afgelopen nacht heeft het nog gevroren. Vandaag lag er nog ijs op de sloten. Metereologen en andere deskundigen zeggen ons rekening te houden met eventueel nog een pittige koudegolf. Vóór eind Maart zouden we nog tenminste twee keer sneeuw kunnen krijgen. Zelfs voor de optimisten geen reden om over méér te spreken dan een aangename na-winter. Maar toch ...
Maar toch is het voorjaar al aan de gang. Weldegelijk.
Ik weet dat van de ECHTE experts. Vanochtend toen ik de eerste blik naar buiten wierp ving ik met die ene blik drie verschillende soorten vogels op. Naast de gebruikelijke duiven die zaten te wachten op mijn strooivoer en de merels die wat minder afWACHTEND bezig waren, waren er enkele kleine flieders van een mij half-bekende soort hyperactief bezig in de klimop-muur die om mijn tuin staat. Niet groter dan een mus, half in het lichtgeel-half in een grijsachtige kleur blauw uitgevoerd. Ik kwam ze in het westen regelmatig tegen en hier dan weer, maar ik heb nog steeds niet uitgevogeld welke soort het nu eigenlijk is. Een grotere ondersoort van de koolmees misschien ? Zonder dat zwart-witte vogelgezichtje ? Waar het echter om gaat: zowel de duiven, de merels als de half-gele fliedertjieps hadden het blijkbaar in hun kop. Ze waren duidelijk anders dan gister. Het moet dus het voorjaar zijn. Kan niet anders. Zij leven vierentwintig uur op vierentwintig buiten; ZIJ kunnen het dus weten ...
De middeleeuwse versregel vertelt ons dat alle vogeltjes al aan hun nestje zijn begonnen (vandaar de titel van dit paragraafje), zijn die halfgelen hier ook al mee aan de slag ?? Neen, nog niet. Ze zijn zelfs nog niet opgesplitst in paartjes; het gaat om kleine groepjes die al wel de nest-mogelijkheden aan het verkennen zijn.
Maar er heerst dus een geanimeerd en ondernemend sfeertje bij het dierenleven in de outdoor-wereld.

Hoe zit dat in het Mastín-wereldje ??
Daar wordt ook al een nestje gebouwd. Het is nog niet af (het zal nooit helemaal àf zijn), maar de eerste takjes zijn al in elkaar geschoven:
Rafeiro do Alentejo
Mastín del Pirineos
Mastín Español
Terwijl er ook in het zuiden van ons taalgebied een Mastín-website op ontluiken staat: La Cancíon del Siglo
En vergeet natuurlijk de veteranen onder de Nederlandse sites niet:
Mostinaragoleon
Mastindelospirineos
Plus de verenigingsblog:
verenigingsblog

Huishoudelijke Mededelingen

Op deze plaats horen een drietal mededelingen rondom dit blog:
1) de agenda is min of meer overgeplaatst (zij het in iets uitgebreider vorm) naar het verenigingsblog hier dus
2) ik heb geprobeerd om het onderwerp "Pedigree Dogs Exposed" een beetje fatsoenlijk af te ronden. Zie: PDE
3) ik heb in relatie daarmee ook een "dood" paragraafje weer tot leven gewekt: Diego

Dogachtigen show

Zondag 6 December was het dan zover: de 16de Dogachtigen-show.
Vroeg eruit voor een kop koffie, wakker worden, spulletjes bij elkaar pakken. Vijftig minuutjes naar het station lopen. Op de trein stappen, in Deventer overstappen en in Den Bosch er om 9.48 uit.
Bij de dogachtigen van 2007 had ik me voorgenomen om nooit meer te gaan, omdat het een nog grotere puinzooi was dan anders (Ik heb sinds 1991 alle 'de dogachtigen' meegemaakt. Een paar keer als exposant; de andere keren als bezoeker.) en ik geen reden had om aan te nemen dat het ooit nog beter zou worden ...
De cruciale vraag was dus: zou het deze keer net zo'n teringzooi zijn als in 2007 ?? Antwoord: neen, het was deze keer wederom erger dan dat !! Met dit keer 1033 inschrijvingen tegenover 1193 in 2007 was dus niet iedereen zo dom als ik om TOCH te gaan ... Over de bezoekers hoefden we evenmin te struikelen, zodat het wel lekker rustig was. Hier en daar. Verzachtende omstandigheid: de ME is een kwetsbaar ras in een kwetsbare positie en we moeten dus die paar mensen die toch nog acte de présence durven geven met raad, daad, en vriendelijke woorden bijstaan.
In 2007 wilde ik die Brabanthallen dus binnengaan waar dat 2005 verlangd werd, maar moest ik weer omlopen naar de "stads-entree". Geeft niet, toch tijd zat. Het was ook maar voor de lol dat ik op zowel de site van die belachelijke Brabanthallen als van de nog belachelijker federatie van dogachtige rasverenigingen goed heb gezocht naar wat de officiele ingang zou zijn. Dit keer had ik ook weer gezocht op die belachelijke dogachtigen-site. En niets gevonden, dus maar eerst naar die "stads-entree" gegaan. Vergeefs, want de boertjes hadden de boel daar POTDICHT gedaan. Wederom omlopen. Geeft niets, boerkes, ik had toch tijd zat. Het is maar door toeval dat ik de MEs nog kon meepakken. Door ziekte van een keurmeester moesten er aanpassingen aan het keurschema gedaan worden. En aldus moest de ME als eerste in de ring ipv als vierde. (had ik vorige keer al iets opgemerkt over die Nederlandse regel om rassen te keuren in volgorde van numerieke geringheid ? Wel, bij de KONINKLIJKE Cynofilia -de Winner, dus- hoeven ze zich blijkbaar niet aan deze regel te houden. Bij de koninklijke dogachtigen evenmin. Twee keer geluk voor ons). Maar de keurmeester had geen fanatieke haast met beginnen, en zodoende konden nog een paar om-lopers nog iets meepikken. Voordat we verder gaan nog dit: in die waardeloze catalogus (waarom die niet in dezelfde vorm kon worden uitgegeven als voorgaande jaren, keurig met twee nietjes in de bandrug, is ons een raadsel. Die catalogus was juist een van die "eigen" dingen van de dogachtigen. Deze keer had de nieuwe catalogus wel weer de zelfde kleur als vorige keer.) stond dus wel de correcte, nieuwe keur-volgorde aangegeven, maar op die waardeloze web-site staat nu nog steeds de oorspronkelijke volgorde. En dan vraagt dat clubje aambei-naarbinnen-drukkers zich af waarom niemand haar serieus neemt ...
Over de keuring: er was IN de ring toch wel voldoende ruimte -groter had BETER geweest- maar rondom de ring had best wel meer plek "op zijn plaats" geweest. Keurmeester Bosch nam dus tijd en de moeite om een uitgebreid keurverslag te laten neerschrijven. Ik weet niet veel over zijn relatie met de ME. Hij was in 2005 aanwezig op dat eerste wetenschappelijk congres voor het ras en ook deze keer toonde hij wel interesse in het ras, verder had hij een goede relatie met een raspionier(ster) mw. Neijzen, maar dat is dan zo'n beetje alles wat ik van deze relatie weet.
In "onze" ring werden voorts nog drie rassen uitgebracht die -naar men zegt- net als wij door de Mastino-club waren ingelijfd (Canario, Fila en Mallorquin).
Helaas (of misschien toch maar beter zo ?)waren er geen Rafeiro's aanwezig.
Een veel interessanter verschijning -eveneens in onze veel te kleine ambiance- was de Tibethaanse "Mastiff". Het klopt dat deze honden in werkelijkheid nauwelijks een derde van de massa hebben die sommige praatjesmakende opscheppers/ eigenaars-"rasliefhebbers" verkondigen dat ze hebben, maar dat neemt niet weg dat het een aangenaam ras is. Deze zondag tenminste lieten ze alleen maar een mooi karakter zien, terwijl enkelen nog een buitengewoon mooie vacht en kleurpatroon hadden.
Hoe zat het bij de Mastin de los Pirineos ?? Ook daar was het keurschema omgegooid, maar ze hadden met hun vijf-en wel een behoorlijk grote, lange ring, met behoorlijk wat ruimte eromheen. Er bleek echter een vreemde ring-routine te heersen daar bij keurmeester A.Glass (op de site: Class)=> rondjes lopen werd veranderd naar de ring in de lengte op en neer lopen, daarbovenop werden de honden wel erg dicht bij de schrijftafel geplaatst om nader te worden bekeken. Eén van die dames achter de schrijftafel had ook nog eens een rug die breder was dan die van Governator Schwarzenegger, met daarbij dan het uitslagen-bord lekker dicht bij de tafel en ziehier al een paar redenen waarom het niet mogelijk was om een behoorlijk plaatje te schieten van de mastines in de ring. Daar kan een fatsoenlijk mens behoorlijk kregelig van worden. Was die mevr. Schwarzenegger trouwens een Duitstalige ?? Op dat bord stonden nogal een paar "Vorbildlichen" aangegeven (VB) ... ;)
Waar houdt een mens zich zoal mee bezig als 'ie niet in of aan de ring moet zijn ? Wel, er valt altijd nog veel te bespreken. Oude en nieuwe dingen en zo. Het was wel leuk om op te merken dat er ook andere ME-liefhebbers waren die zonder hun hond in te schrijven of mee te nemen, toch de moeite hadden genomen om langs te komen.
Maar ook had Renate Felix dat Spaanse boek "El gran libro del Mastín Espanol" meegenomen. Onmogelijk om helemaal te lezen uiteraard, maar al bladerend kom je veel interessants tegen. Een paar dingetjes opgeschreven en ook nog wat proberen te onthouden. Een bijzonder origineel en belangwekkend hoofdstuk gaf een chronologisch overzichtje van de belangrijkste fokkers van de ME. De eerste fokker die in dat overzichtje werd genoemd werd onder het jaar 1971 ondergebracht, hoewel in het historisch overzicht wel interessante weetjes staan die verder terugreiken. De "grote jongens" van tegenwoordig zouden in ieder geval wel wat meer bescheidenheid mogen betrachten over hun rol in "de redding en opbouw" van ons ras ... Het is een paperback met slappe kaftjes, maar het is zeer beslist een aanrader, dit "Gran Libro" !!
Maar zoals het langzaamaan donker werd, werd het ook tijd om de dogachtigen-show van bulldog-man van Raamsdonk eens de rug toe te keren (wel opletten dat... laat maar zitten). Ikzelf had geen tijd en zin om de erekeuringen nog mee te maken, en achteraf bleek ik het juiste moment te hebben geprikt om te vertrekken, dus over de dag als geheel hoort de oplettende lezer me niet klagen.
Maar wat de 17de dogachtigen betreft ... Liever niet !!

BUNDESSIEGER 2009

Eenmaal thuis zou ik een klein weekje de tijd hebben om weer wat op adem te komen. Niet langer, want de dubbelaar te Dortmund kwam er weer aan: vrijdag de 16de Oktober mochten 4 mastines (español) aan de bak in het kader van de 'Nationale Ausstellung' en zondag de 18de mochten er weer 4 mastines (español) aan de bak bij de 'Bundessieger Ausstellung'. Maar eerst kreeg ik nog een verassing weg te slikken toen ik vernam dat de dag ná de WDS nog de clubmatch van de Slowaakse Molosserclub had plaatsgevonden. In Bratislava. Hoewel later op de dag het weer dus beestachtig zou worden, was daar op de foto's niets van te zien. Het was zo'n "halve buiten"-show, in grote, ruime tenten/overkappingen. Had ik dàt geweten ...
Maar goed, de tentoonstelling van vrijdag moest ik aan mijn neus voorbij laten gaan. Later zou blijken dat ik niets gemist heb, want het ging om dezelfde vier inschrijvingen als zondag. Zondag stapte ik dus wèl op de trein, stapte na enige tijd weer uit met een zelfgemaakte situatieschets, en liep zonder omwegen en verdwalen naar die Westfalenhallen. Daar niet meteen de goede ingang en juiste catalogussen gevonden, maar toch netjes op de plaats der bestemming aangekomen: ring 23. Net als in Bratislava waren de Pirineos als eerste aan de beurt. Hoewel er maar liefst 7 van hen waren ingeschreven (vrijdag maar twee), tegenover 4 Espanoles. Als dát toch eens bij die domme Hollanders zou mogen ... maar helaas, in Nederland geldt nu eenmaal de regel dat de rassen altijd in volgorde van numerieke geringheid moeten opdraven. Sommigen vinden dat wel geschikt. Ik niet. Met een nieuw en/of onbekend ras ben je dan altijd in het nadeel.
De keuring geschiedde door R. Malo Alcrudo. Het is geen geheim dat ik niet zo met deze figuur ben opgezet -wel meer mastineros mogen hem niet, anderen lopen dan weer weg met hem- maar hij stond wel lekker relaxed te keuren en hij deed zijn best om de mastineros en hun mastines op hun gemak te stellen. De ruimte rondom de ring hield niet over, maar de ring had zelf wel een behoorlijke afmeting. Opvallend was dat meerdere honden op zo'n beetje hetzelfde (hoek)punt de neiging hadden om met hun rechterachterpoot naar buiten toe uit te glijden (met name aan de korte kant die tegen de andere ring aanlag), blijkbaar was daar zo'n tapijttegel op een verkeerde manier neergelegd. Met vier van de zeven inschrijvingen bij de MP waren de Nederlanders goed vertegenwoordigd. Wat de MEs betreft: die waren allemaal eigendom & fokproducten van I. Egorova (kennel Motley House). Dat was dus één van die mensen die in Bratislava al met van die dunne wurgkettinkjes ('chokers' ookwel eufemistisch 'showleads' genoemd) aan hun hond vastzaten. En ja, het was ook uit dit gezelschap dat ik toen te horen kreeg dat het om 'OUR dogs' ging ... Met die mensen viel feitelijk niet te communiceren. Da's jammer. Konden die mensen dan eigenlijk wel met hun mastines communiceren, of zat daar ook het taalprobleem in de weg ?? Waarneming: alle vier de mastines (waaronder dat knuffelbeertje uit Bratislava) maakten sterk de indruk op me dat ze grààg iets voor hun baas wilden doen, maar desondanks zag dat lopen/showen er NIET uit ! De arme beestjes werden aan die irritante wurgkettinkjes voortgesleept zonder dat hen daarbij echt duidelijk werd gemaakt wat nu eigenlijk van hen werd verwacht. Da's dan al de tweede keer dat ik beide Russische dames graag een half uurtje per stuk over de knie had willen leggen om met de matteklopper eens krachtig en voortvarend over hun ordinaire, dikke kont te gaan. Maar ja, waar haal je zo gauw op zondag midden in Bratwürstie een matteklopper vandaan ? Dan was er nog zoiets met wat uiteindelijk de nr.1 van het ras zou worden (Luxury Spring Day, deze keer in de open klas, vorige keer in de kampioensklas). Ik had er al eerder een opmerking over. Deze voornamelijk witte teef had bij haar ellebogen iets dat op hangprammen leek. Vooral tijdens het lopen echter bleek dat zo'n beetje de hele melklijst er maar wat bij-bengelde op grote afstand van de romp. Het allerergst was de speling evenwel bij die voorste melkklieren.(zie hiervoor ook rond de 12de minuut van de Bratislava-video). Zou dat nou eigenlijk wel gezond zijn ?? Ik kan me dat toch niet voorstellen. Malo had er in ieder geval geen moeite mee, want hij maakte haar dus één. Ik had geen enkele illusie om de keurverslagen van de MEs te kunnen inzien en had me ook voorgenomen om niet te blijven plakken -wel even een aanvechting bij de ring van de Newfoundlanders- dus ik zette de terugreis al weer vlot in.
Op de eerste foto -neen, het is geen trucage- Die Motley House Luxury Spring Day. "American-style" opgehangen, pardon, gehandled. En, neen, niet door mij gemaakt, maar er zijn gelukkig ook wel eens fotografen op het slagveld waarbij "het" wel lukt. Maar nou eerlijk zeggen: heb ik iets teveel gezegd over die hang-dingen ??
Op de tweede foto: "het klassieke" smiley-tje. Dit, omdat ik al een paar keer de mogelijkheid tot het gebruik van emoticons in de tekst node heb gemist.
De derde foto ... geloof me vrij: het lag niet aan de omstandig- heden, maar aan mijn onvaste handen die dag dat deze foto van Luxury Spring Day is mislukt. Maar je weet nu dat ik het tenminste geprobeerd heb. Dat ik maandagochtend vroeg al weer twee perfect-scherpe series met pony-fotos heb gemaakt zal de oplettende lezer wellicht niet interesseren.

BRATISLAVA ( III ) Anti-climax

.

Ik kwam dus zaterdag 10 Oktober bij het expo-centrum aan met een zéér slecht humeur. Iets te laat. Maar er moest -met behulp van de vriendelijke mensen van de organisatie- nog even gezocht worden naar de ring van de mastines. Dat was dus op de "tweede etage". Maar oei, wat was dat hier eng, klein en benauwd ...! En op die etage òòk ... Bah-bah-bah !!

Maarre ... zei ik nu net dat het er eng en benauwd was ?? Nou, dat is dan een schoolvoorbeeld van een understatement. "Te veel sardines in een veel te klein blikje" komt meer in de buurt ... Een garnaal kon er zijn kont nog niet keren !! Het is me wel gelukt om nog even met een handdoek mijn zweterige lijer wat af te drogen, nou ja, alleen mijn aangezicht en nek enzo, maar dat was al een opluchting ...

Met veel trots publiceerde de organisatie later dat er op deze "grootste show in de FCI-geschiedenis" maar liefst 21.111 ingeschreven honden waren en 1.200.902 bezoekers (weliswaar over vier dagen verdeeld), maar die bezoekers waren echt niet de oorzaak van de benauwde -zeg maar: claustrofobische- toestand. Het ruimtegebrek was er eerder de oorzaak van dat de bezoekers aan een hoge snelheid circuleerden ipv even rustig aan de kant van de ring plaats te nemen. En het woord is dan nu gevallen: ruimtegebrek. Dat was dus het probleem. Te weinig ruimte aan de rand van de ring en te weinig ruimte IN de ring. Voor mastines is dat een ramp. Het zijn al zeer wispelturige show-honden, die regelmatig in de ring aangeven "vandaag heb ik geen zin, loop zelf die rare rondjes maar" , maar vooral mastines met weinig show-ervaring zijn door zoveel benauwende drukte al vlug geïntimideerd. Dat bleek ook deze keer weer. Geen enkele KON zijn/haar gangwerk laten zien in dat ringetje van 16 erecties lang en 8 erecties breed. De meesten hadden er ook absoluut geen zin (meer) in ... Voor de mastineros kwam daar dan nog eens bij dat ruim éénderde van de ruimte rondom de ring in beslag werd genomen door de getatoeëerde, kaalgeschoren pooiers en woonwagenbewoners met hun cane corso-honden (daar waren maar even 266 van ingeschreven en ze werden in de drie aanliggende ringen voorgebracht).

Nogmaals mijn complimenten voor de Spaanse keurmeester Naveda voor het feit dat hij toch nog met de 18 (ingeschreven, niet nageteld) Mastines de los Pirineos en de 30 daadwerkelijk verschenen Mastines Espanoles naar een behoorlijk resultaat heeft toegewerkt.

Wat de MdlPirineos betreft: daar zaten een paar exemplaren bij die dan misschien in keurmeester-ogen minder rastypisch waren, maar bij mijn nederige persoon bijzonder in de smaak vielen qua lichaamsbouw (en uitstraling).

En dan de Espanoles ... Allereerst: waren het er wel 30 ?? Er waren er een paar die dubbel in de catalogus stonden vermeld, maar er waren er ook enkele die naar Bratislava waren afgereisd en aldaar niet ingeschreven bleken. Echt, ze bedoelden het wellicht goed, maar die Slowaken waren zeker geen wereldkampioenen op het gebied van de organisatie ... Daarbij werden er nog twee honden gediskwalificeerd: een erg mooie jonge gestroomde reu (dat is mij op het moment-zelf helemaal ontgaan) en één van de twee reuen uit de kampioensklasse, de mooie wolfsgrauwe Motley House Urfin Lucky Joy. De laatste omdat hij naar de keurmeester uitviel. De eigenaresse schrok daar meer van dan wie dan ook en het magere mokkel in kwestie liep de volgende uren met een lijkbleek gezicht rond, maar als keurmeester heb je dan toch echt geen enkele andere keus dan diskwalificeren. Wat ik verder dan nog opmerkte was dat een mooie volwassen teef per se haar gebit NIET wilde laten zien. De eigenaresse verliet derhalve met hond en al de ring om niet meer terug te keren. Dat heet dan officieel ineens een "absent"...

Het niveau van de MEs was varierend, maar met een erg goed gemiddelde. Wereldkampioen werd Hessi Mastibe. Dat is inderdaad een mooie en indrukwekkende teef. Ik houd niet van de hangende oogleden zoals die in dat "H-nest" voorkomen, maar kom aan, het is maar een klein detail binnen een prima geheel.

Wat was dat trouwens voor een raar "extraatje" bij die ene teef die hier in de kampioensklasse stond ingeschreven, die Motley House Luxury Spring Day ? Er was weldegelijk iets, maar om de spanning nog even vast te houden vertel ik het in een later logboek-artikel pas ...

Wat mij allerminst beviel was het feit dat meerdere eigenaars hun hond met zo'n wurgketting-halsband op de mat brachten. Een choker heet dat dan. Er blijkt dan ook nog een trend te zijn die vraagt dat die wurgkettinkjes dun van diameter moeten zijn. Welja, waarom niet meteen een pianosnaar ... ?!? Sommige gehoorzaamheids-profeten zweren bij die wurgketting als pedagogisch middel, maar toch niet in de show-ring zeker !? Emeh ... herinnert de oplettende lezer/ lezeres zich die tweede foto van Juan el Líder ("Higo") nog ?? Het dikke, zacht nylonkoord had in het halsbandgedeelte óók een element van dichtsnoering, MAAR met een duidelijke grens waar het de mate van dichttrekken betreft. De ring aan het uiteinde van het halsbandgedeelte kon maar zeer beperkt heen-en-weer bewegen tussen twee knopen. En dat werkt PRIMA !! En dan is dat nog maar één methode om een "lasso" humaan te maken. Nu hebben de meeste mastines op shows veel meer losse keelhuid dan Higo en zijn daardoor juist nog kwetsbaarder. Ik ben een tegenstander van een overmaat aan keelhuid. Veel is al snel TE veel. Maar de combinatie wurgketting + overdadige keelhuid is ronduit misdadig.

Vlak bij de plaats waar ik aan de ring stond was ook een pen/ open bench met meerdere honden. Een jonge mastín die niet zo mooi was, maar wel erg knuffelbaar, liet zich graag uitgebreid aanhalen door ondergetekende. De eigenaresse reageerde daar op met veel misbaar en een stortvloed van Russische woorden en uiteindelijk in het Engels: "OUR dogs !" . Tiens, als je dan inderdaad niet wilt dat je hond met andere mensen omgaat ...

Er viel dus onder behoorlijk abnormale omstandigheden weldegelijk iets te zien. Waarom, zo vraagt de oplettende lezer zich af, heb je dan geen foto's gemaakt ? Je neemt zo'n toestel toch niet voor niets mee ?! Wel, in de eerste plaats omdat ik héél erg uit mijn godverdomde humeur was. En wel in een godverdomde mate. En op de tweede plaats omdat ik in dat sardineblik nauwelijks bij mijn reistas kon; met moeite heb ik er een klein potloodje uit kunnen friemelen waarmee ik mijn naam in de catalogus kriebelde. Kàn dat echt, zo klein en benauwd ?! Neen, dat KAN niet, maar het WAS wel zo !!

Op de derde plaats, al had ik mijn toestel kunnen pakken, ik stond nauwelijks in een positie om een fatsoenlijk kiekje te maken.

Is het mogelijk om deze WDS in één woord samen te vatten vanuit het perspectief van de mastín-liefhebber ?? Misschien zou dat dan het woord "bekrompen", in de zin van een zéér beperkte ruimte, kunnen zijn. Of misschien zouden woorden als "teleurstelling" of "humeurig" gebruikt kunnen worden, maar die houden dan toch weer verband met die beperkte ruimte. Veel sfeer was er niet rondom de mastín-ring.

En ik was dan ook niet de enige die blij was toen 'ie eindelijk weer weg kon uit dat expocentrum ...

.

Fotoverslagen: http://www.esmastin.cz/galerie/vystavy/bratislava101009/index.htm

http://www.esmastin.cz/galerie/vystavy/bratislava101009/fenky/index.htm (teven)

Alsmede: http://mastingallery.net/cpg145/thumbnails.php?album=879

Videoverslagje : http://vimeo.com/7121133

(Het videoverslagje mag dan wel "slechts" 13 minuutjes zijn, maar het laat goed zien hoe een top-keurmeester een mastín bekijkt: dat bekijken gaat maar voor een gedeelte met je ogen; je handen moeten het andere belangrijke deel van het kijk-werk doen)