17de Dogachtigen Show: een aanfluiting !

Wat is de link tussen deze drie door de SS goedgekeurde militaire veldpetten en de 17de Dogachtigen-show ? Naast het feit dat deze petten ook een sterke, abrupte stop hebben en (daartoe) een soort van punt op het voorhoofd ? Lees verder voor aanwijzingen.
Terwijl in het verre Den Haag onze Adonezen bezig waren zich langs NEC te wringen (en de uitslag van deze wedstrijd kreeg ik pas zondag laat te horen), was ik op weg naar Den Bosch.
Het zat er al een tijdje aan te komen, maar uiteindelijk toch min of meer op stel en sprong vertrokken. Per bus, trein en wederom bus.
Maar daar zat ik dan in een hotelkamertje naar de kleuren- televisie te kijken. Wel leuk twee volledige speelfilms mee kunnen pikken die zeer de moeite waard waren. Voor de rest diende deze ongebruikelijke manoeuvre alleen om de gebruikelijke gang te vermijden die altijd aan de dogachtigen-show vast zit [met des ochtends voor dag en dauw opstaan, nauwelijks tijd om op gang te komen, vijftig minuten lopen naar het station, daar een trein pakken die wel of niet op tijd is, een keertje overstappen op een andere trein die wel of niet op tijd is en daarna nog in Den Bosch in geforceerde mars naar de veemarkthallen om daar sowieso te laat aan te komen].
Dat ging allemaal dus heel relaxed deze keer.
Vorig jaar had ik al gemeld dat ik die show van vandaag niet zag zitten, maar ik had ook gemeld dat die paar mastineros die wél gaan natuurlijk steun en bijstand verdienen. Bovendien was ik er om diverse redenen erg nieuwsgierig naar wie de twee espanjoolse mastines waren die naast Zarita Tornado Erben waren ingeschreven. Op het antwoord hoefde ik niet lang te wachten, want zodra ik het terrein van de Brabanthallen op stapte botste ik al op de twee mastines van mevrouw Riecker, die daar werden uitgelaten. Dat waren dus net als bij de EDS Yolanda Berry Tornado Erben en Zeno Tornado Erben.
Naast de drie inschrijvingen voor de Mastín Español waren er ook acht inschrijvingen voor de Mastín de los Pirineos. En allemaal ook daadwerkelijk verschenen. Ook drie Estrela-berghonden ("langhaar") waren ingeschreven. Dat is toch ook een arremoedig aantal, zeg. Maar met een goede reden ?
Wat ik niet heb kunnen bevroeden was het feit dat het een zware en LANGE showdag zou gaan worden voor de mastineros. Waarover straks.
Maar laten we eerst eens beginnen met de catalogus. Dat is uiteindelijk ook waar je een tentoonstellingsbezoek mee begint:
je koopt een toegangskaartje en een catalogus. Waren in 2007 en 2009 de catalogi nog in vriendelijk zacht-groen uitgevoerd, deze keer was de overheersende kleur iets dat tussen paarsachtig-rôse en rôse-achtig paars zit. En dan zit je natuurlijk meteen met de vraag: "welke homofiel/keurmeester of homofiel/organisator zou dit toch uitgezocht hebben ... ?". Vooralsnog een onbeantwoorde vraag. De catalogus was weer net als in 2009 (maar in tegen- stelling tot de daaraanvoorafgaande edities) iets met een harde lijm-rug. Niet mijn voorkeur, maar dat wist de bloglezer al van mijn beschrijving van de vorige dogachtigen-show ... De teksten en informatie aan de binnenzijde van de catalogus waren overigens nog wel netjes in zwart-wit.
Laten we eens in die catalogi kijken naar de inschrijvingen:
2007 = 1187 honden
2009 = 1033 honden
2011 = 941 honden
Hmmm ... ik kan hier toch geen opgaande lijn ontdekken ...
Van (eventueel aanwezige) toeschouwers ook nauwelijks last gehad dit jaar, dus daar zal de opgaande lijn evenmin hebben gezeten. Het maakt die ene vraag natuurlijk wel onvermijdelijk:
"Welk doel dient die Dogachtigen-show nu eigenlijk (nog) ?"
Er zat weer een verschil tussen wat als keurvolgorde in de catalogus werd aangegeven en wat op de show-website werd gesuggereerd. Maar toen het moment daar was, was de Mastín Español dus als eerste in (de nogal kleine) ring 15 aan de beurt.
De website-volgorde derhalve. Niemand kon vertellen waarom, overigens.
Keurmeester Roosenboom had -naast een groter aantal andere shows en matches, uiteraard- ook vorig jaar de Winner-tentoonstelling gedaan en dat geschiedde tot tevredenheid van deelnemers en raskenners. Reden genoeg om deze keer de keuring met vertrouwen tegemoet te zien. Als eerste Español was kanjer Zeno aan de beurt. Van hem hadden we al kunnen vaststellen dat hij een mastín-typisch karakter had en een lekkere schofthoogte. Klopt, die schofthoogte wordt nog niet in proportie benaderd door de totale massa en breedte, en, klopt, hij heeft dat schoonheids- foutje van dat gebit, maar hij zit nog maar in de jeugdklasse. Uiteindelijk kreeg hij van de keurmeester, na het afwegen van alle punten, de kwalificatie ZEER GOED. Daarna kwamen de twee teven in de jeugdklasse tegen elkaar uit. Zarita en Yolanda Berry. Yolanda is de oudste, maar niet de zwaarste. Verder had de keurmeester op een paar kleine puntjes nog wat aan te merken. Het eindresultaat voor haar: ZEER GOED. Zarita is natuurlijk een verhaal apart. Ik moet eerlijkheidshalve vertellen dat dit pas de eerste keer is dat ik haar in levenden lijve zag. Ze is nog maar 14 maanden, maar ze ziet er al compleet en volwassen uit. Ze heeft een bijna perfecte -en in ieder geval rastypische- schedel en de massa/schofthoogte/lichaamslengte-maten en proporties zijn nu al volwassen. De keurmeester had alleen maar een zijdelingse aantekening over de plaatsing van de achterpoten tijdens de gang. Haar eindscore: UITMUNTEND. Daarmee werd ze dus eerste van het ras.
Als je én Uitmuntend hebt én Beste van het ras bent, heeft dat als nadeel dat je op moet/ mag voor de Best In Show keuring en dus nog een aantal uurtjes moet blijven plakken, maar als voordeel ... ?
De eigenaresse van Yolanda Berry en Zeno was niet ontmoedigd door de "slechts" Zeer Goed-qualificatie en de tweede plaats. Ze wil voorlopig doorgaan met showen en het onder andere bij de Winner nog eens gaan proberen. Een goede instelling. En, ja, de opbrengst van de prijzentafel werd ook gewaardeerd. Het klopt dat de Dogachtigen nog eea te bieden heeft aan de exposanten. Op sommige shows krijg je helemaal NIETS meer. De klad zit er in. Met zakken voer, bekers, oorkondes en fleece-dekens is deze show dus een uitzondering. [Hoewel er op sommige buitenlandse shows, net als bij sommige Spaanse Monigraficos, al met geldprijzen gewerkt wordt ...]
De eigenaresse van Zarita wilde liefst dat ze lekker rustig gehouden zou worden. Daarom gingen we met haar een beetje afzijdig van het drukke gewoel zitten/liggen/staan. Nadeel daarvan is natuulijk wel dat het "ras-propaganda"-element er bij inschiet ... :-( Maar we hebben al een paar jaar kunnen vaststellen dat de "publieke aanloop" bij de dogachtigen-show zeer gering is, dus echt veel is er niet aan verloren gegaan.
De eigenaresse had ook nog het boek van R v/d Molen over de hond bij 'de Klassieken' voor me meegenomen, zodat ik nog een korte applicatie-cursus theoretische hondkunde kon doen. Maar dat viel werkelijk tegen. Ik begon gericht te zoeken bij wat Vergilius, Columella en hun evenknieën te vertellen hadden over berghonden en met name de voorouders van de mastines. Dat viel dus echt tegen. Althans uit het werk van v/d Molen werd ik op dit punt niet echt wijzer. Ik denk dat als je de tijd neemt om het hele boekwerk door te lezen niet alleen tegen een grote hoeveelheid
"mening" en "interpretatie" aanloopt, doch ook wel interessante informatie mee kan pakken. Maar daarvoor deze zondag geen tijd/gelegenheid ...
Mag ik nog eens terug komen op mooie, gestroomde Zarita ? Het is een lieve en rustige hond en ze past met haar type prima binnen de rasstandaard. Ik zou haast zeggen: UITMUNTEND, maar misschien moet ik eerder zeggen: VOORBEELDIG. En daar hebben we dan zo'n zwaarwichtig punt te pakken: type ... Van veel rassen wordt door kenners beweerd dat het meerdere types kent. Meestal zijn dat er dan twee of, zeer zelden, drie. Bij de populatie van de Mastín Español zitten we met meerdere types. Wie zich aan een schatting wil wagen, mag dat, maar met drie of vier komen we er niet. Toch hebben we maar één standaard. Plus een "officiële club-interpretatie" (zoals die staat afgedrukt op de AEPME-website) van de FCI-standaard. Als een keurmeester een "U"-hond onder handen krijgt zal hij geen moeite hebben om die als zodanig te herkennen. Maar als de te keuren hond zich van het ideale (of één van de ideale ...) rasbeeld af begeeft, wordt het ineens bere-moeilijk in ons ras om aan te geven of het nu om een functie-fout gaat, of om een "sub-type" dat al sinds mensenheugenis in de populatie aanwezig is. Probeer dat als keurmeester maar eens uit te drukken in termen als "Zeer Goed", "Goed", "Matig" ... Als interessant voorbeeld van een probleem binnen ons ras zou ik de steilheid van de achterhand kunnen noemen. Er komen nogal wat mastines voor met teveel steilheid in de knieën en -vooral- de spronggewrichten. Meestal is dat dus zo'n functionaliteits-fout die zo snel mogelijk het ras uit moet worden gefokt/ geselecteerd. MAAR: we kennen ook mastines van een sub-type dat steilheid in beide gewrichten heeft en toch alles bij elkaar een functionele achterhand hebben waar geen extra slijtage of blessuregevoeligheid op schijnt te komen. Herkenbaar -hopelijk- voor rasspecialisten/keurmeesters, maar niet of nauwelijks voor allrounders. Een van de norm afwijkende top-line/ bovenbelijning komt in ons ras nog vaker voor. Logisch, dat komt doordat de 1982 rasstandaard niet op het lijf van ons ras is geschreven, maar vooral gekopieerd is van een andere rasstandaard (niet verder vertellen, hoor !). Overbouwdheid was vroeger de regel. De mate waarin is wel aan het afnemen. Een klassiek geval van 'rastype' versus 'rasstandaard' :-). Qua topline zit Zarita prima in elkaar en het is niet waarschijnlijk dat dit in de toekomst nog gaat veranderen. Rasstandaard gesproken is ze dus gewoon Uitmuntend. En dat dan voor haar leeftijd.
Nu de praktisch kant van het geheel: wat me opviel was dat Zarita niet zo verrukkelijk ruikt als Qwendy Mastibe die ik op de EDS tegenkwam. Ze rook eigenlijk heel neutraal. Ze is wel opvallend gespierder. En de gespierdheid van een mastín moet je normaliter met je handen vaststelen, omdat een mastín nogal ruim in zijn vel zit. Ook Zarita zat ruim, maar zonder overdrijving in haar vel. Ideaal dus. Zeno en Yolanda had ik op de EDS al kunnen
'palperen', waarbij Yolanda steviger gespierd bleek te zijn dan Zeno, maar deze beide jeugdklasse-mastines nog ruim de tijd hebben om in alle opzichten uit te zwaren.

De tijd tot aan de eindkeuring werd weer op geroutineerde wijze doorgebracht, met overlappende wachtdiensten bij Best Of Breed Zarita. Op een gegeven ogenblik vroegen we ons af wie deze keer de Best In Show-keuring zou doen. Misschien Victor van Raamsdonk zelf ? Als het antwoord al ergens in de catalogus stond/ staat - we konden het niet vinden. Er stond trouwens erg weinig extra informatie in die catalogus.

Ook wat betreft de "ere-keuringen" (beste baby, beste pup, beste veteraan, beste etc) was de volgorde weer omgegooid.
Wat waarschijnlijk wel onveranderd is gebleven is de muziek die de diverse keuringen/ verkiezingen moest ondersteunen. De aangekondigde zanger "Carlos" was niet verschenen, maar opnames van Aïda, het door de SS goedgekeurde "Die Walküre"-intro en zo nog een paar 'klassiekers' stroomden/galmden door de Brabanthallen ...

En langzaamaan begon het dus tijd te worden voor de keuring van de Best In Show. In tegenstelling tot voorgaande jaren werd die voorafgegaan door een "voor-jurering". Naast de erering was een paralelle ring gebouwd waar de plusminus 32 rassen alvast 'opgenomen' werden door -inderdaad- Victor van Raamsdonk. Dat ging er erg vreemd aan toe. Natuurlijk hoeft niet iedereen dezelfde smaak te hebben qua ras-keuze en zeer zeker heeft niet iedereen verstand van keuren en de recente stand van zaken qua rasstandaard van 32 rassen, maar als je het presteert om enkele rassen nog eens wat gangwerk te laten zien en letterlijk "onder handen" te nemen, maar andere rassen werkelijk niet aankijkt, dan kan je toch niet ontkennen dat de uitslag feitelijk al bepaald was. En niet op basis van qualiteit.

Even terug in de tijd nu: in de jaren negentig mocht de beruchte Britse lulhannes annex keurmeester Tom Horner eens de
"eindkeuring" van de Crufts doen. Toen ik dat hoorde (en met mij waren er velen die dezelfde reactie hadden) meende ik meteen te weten dat een hond van een Engels ras de nummer één zou gaan worden. Ongeacht de qualiteit. En inderdaad: het werd de Engelse Buldog :-) ... Is dat de enige overeenkomst met de voor-jurering door van Raamsdonk sr. ? Ik denk het niet. Van Tom Horner werd verteld dat hij al decennia rondliep met één en dezelfde bril, namelijk die hij bij het afzwaaien uit het leger aan het eind van
WO II had gekregen. Met nog precies dezelfde glazen. Wat wel duidelijk is, is dat van Raamsdonk bij zijn beoordeling zijn kijk-gave niet evenredig over de rassen heeft verdeeld.

Vooraf probeerde ik een inschatting te maken over de kansen van onze Mastín Español Zarita. Naarmate ik meer honden zag aanschuiven bij de 'voor-beoordeling' werd mijn eigen oordeel van de relatieve qualiteit van haar positiever. Een plaats bij de laatste zeven/acht achtte ik zeer waarschijnlijk. Om dat af te stemmen met van Raamsdonk sr. hield ik die zeer nauwgezet in de gaten. En constateerde daarbij dat hij de mastina werkelijk geen blik waardig achtte. Niet bij het voor-beoordelen en later in de erering evenmin.

En daar begon de ere-keuring. Licht uit en spot aan. Een vreemde gang van zaken, maar geen enkele hond die er problemen mee leek te hebben. Voor zover ik kon waarnemen. In de erering gaf Zarita nog een stukje toegepast mastinisme weg, want waar alle andere honden er een beetje verdwaasd bij stonden, ging zij er relaxed bij liggen. Zoals we dat van een mastín mogen verwachten. Omdat zulks natuurlijk niet de bedoeling is, moest ze verplicht weer op de benen. Nadat alle besten van het ras in de ring waren geweest, moesten zij die niet in genade werden aangenomen definitief de ring verlaten. Zelfs ook bij "het laatste handje van de keurmeester" werd Zarita of eigenaresse geen blik waardig geacht. Valt niet op, hoor.
Ik heb me afgevraagd of dat allemaal niet mijn "schuld" is: doordat ik vorig jaar nogal tekeer ben gegaan tegen de organisatie krijgt de vertegenwoordiger van "mijn" ras de straf over zich heen ... (?)

Maar de strapatzen waren nog niet voorbij. Eerst alle overgebleven honden terug naar de reserve-ring. Daarna werden ze in omgekeerde volgorde naar de erering geroepen. Dus eerst nummer zeven, daarna nummer zes etc. Het ereschavot kwam in zicht. Wie zou er op mogen ? Let wel: er stonden dus meerdere honden in de ring die OFWEL op het schavot mochten, dan wel alsnog met lege handen naar huis moesten. Vreemde manier van doen ...
Wat stond daar allemaal ? Een vrolijke en vriendelijke Boxer; een Engels buldogje (dat die het ereschavot op zou gaan was natuurlijk een no-brainer. Niet op basis van qualiteit, doch omdat ...); een prachtige kortharige St. Bernard; een sennehond of twee en een Newfoundlander. Op dat moment dacht ik: "Laat het vooral die Newfoundlander niet zijn, want daar deugt iets niet aan qua schedel (zie foto's)". Eerder op de dag zat ik met verwondering ipv met ergernis te kijken naar een jonge Newfoundlander met opvalllend lage spronggewrichten/korte metatarsalen. Dat had ook een negatief effect op het gangwerk (wel een leuke hond verder). Maar van de Newfy in de wachtkamer-ring werd me verteld dat 'ie "heel mooi" loopt. Leuk voor hem, maar het beest hoorde niet op het ereschavot. En wie werd er uiteindelijk nummer één ? Enig idee ? Het is een hond waarvan de speaker vooraf al rondgilde dat hij door toedoen van keurmeester van Montfoort in de erering terecht was gekomen. Jazeker, de Newfoundlander ... )-:
Ben ik nu zo pissig omdat "mijn" ras niet gescoord heeft ? Neen. De trouwe bloglezer kan trouwens weten dat ik ook een boontje heb voor de Newfoundland. Ben ik dan zo pissig omdat van Raamsdonk sr. al een oude man is die dat met die nieuwe rasstandaards en vergelijkbare regels niet allemaal kan vatten ? Een beetje. Ben ik dan zo pissig omdat het er een beetje te dik op ligt en de plaatsingen los van "keur-qualiteiten" zijn gebeurd ? Reken maar !

ALS er een 18de Dogachtigen komt -en ik hoop van niet- dan hoeft geen enkele mastinero het in zijn resp. haar hoofd te halen om in te schrijven, want dan krijgt 'ie het met mij persoonlijk aan de stok. Het is genoeg geweest. Enough ! Assez ! Basta !

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Wat de wedstrijd ADO - NEC betreft: de inzet was de 5 - 1 van vorige keer te evenaren, doch het is "slechts" 1 - 0 geworden. Ja, die drie wedstrijdpuntjes zijn van harte welkom, we gaan die nog nodig hebben als straks de eindstand wordt opgemaakt, maar het gebrekkige doelsaldo kon ons dan wel eens ernstig gaan opbreken.
Als ik op mijn zegslieden af mag gaan hebben er meer Adonese doelpunten ingezeten, doch besliste het toeval telkens anders. Evenwel: voor NEC zou er ook wel een doelpuntje ingezeten hebben. Die "voorspelling" van 5 - 1 zat er derhalve niet helemaal, totaal en finaal naast. Wat er dan is misgegaan ? Misschien was het wel gewoon een slechte voetbaldag. Ter illustratie: onze collega's van FC Groningen -een rechtstreekse concurrent voor dezelfde plaats in het eindklassement dit seizoen- kwamen tegen die domme tukkers ook niet verder dan 1 - 1. Dat geeft toch te denken ...

* * * * * * * * * * * * * * * * * *

Mijn excuses aan de neerlandici voor het feit dat ik hierboven meerdere keren "die" heb geschreven, waar het eigenlijk "welke" moest zijn, maar ja, spreektaal en communicatie, hein ... ?!

Retrospectieve terug-mijmering op 2010

Hier staat dus NNFC. En het is een Newfoundland ...

Hmmm ... valt er wel iets terug te mijmeren over het afgelopen jaar (?). Is er eigenlijk wel iets memorabels gebeurd ?? Eerst eens diep over nadenken, hoor ...
Misschien dit punt er even tussendoor:
* Voor dit jaar heb ik geen goede voornemens gemaakt. Behalve dan minder te gaan bloggen ...
Wèl wil ik een paar achterstallige blogjes nog keurig uitwerken.

* Wat was het voor een kynologisch jaar ? Niet veel spectaculairs. Of het zou dan moeten zijn dat het effect van de (Nederlandse uitzending van de) televisie- (en internet-)documentaire
"Pedigree Dogs Exposed" maar langzaam wegdeemsterde. Helaas dat mede daarmee in verband in Nederland door de 'Raad van Beheer op kynologisch gebied in Nederland' besloten is tot een beleid (vooral bestaande uit verboden en verboden en verboden) van inteeltbevordering onder het mom van inteeltbeperking. Zonder de mogelijkheid om bepaalde interessante kynologische combinaties in de stamboekfokkerij te kunnen inzetten (bijvoorbeeld in het kader van lijnteelt) zal een groeiend aantal Nederlandse populaties van diverse honderassen in problemen gaan komen. En in plaats van een positief effect uit te oefenen op de betreffende rassen als geheel, eerder een negatief. Geeft niets, lekker doorgaan zo.
Hihi ... misschien moet ik toch maar opmerken dat dit jaar de clubmatch van de Nederlandse NewFoundland Club weer eens echt openbaar was. Voor een bescheiden entree-bedrag en een geldje voor de catalogus kon je de Hanzehal te Zutphen binnen stappen (zie foto). Mijn video/fototoestel weigerde uiteraard weer goede dienst ... Grappige gebeurtenis: ik wilde een hond in de ring fotograferen, maar moet daarbij een blondje het idee gegeven hebben dat het me om haar te doen was, want ze plooide zich in de meest verleidelijke posities, waardoor ik haar hond echter niet keurig voor de camera kreeg ... Jammer, jongedame, je hebt een knappe hond, maar dat poesje laat ik liever aan me voorbij gaan ...
Maar dat was dus de traditionele opening van het tentoonstellings- jaar. Wat de hoogtepunten ervan betreft: wel, mijn avonturen in het viking-land Denemarken (World Dog Show) heb ik hier uitvoerig beschreven. En bij de European dog Show heb ik verstek moeten laten gaan omdat ik nog even wat woorden moest hebben met de rechterlijke macht. Zonde en jammer ...

* Voetbal. Ik zou het niet inwrijven, dus niets over hoe die Ollanders zich weer hebben laten afmaken op een internationaal toernooi. Dit maal een WK.
ADO-Den Haag heeft laten zien dat ze tot excellente prestaties in staat is, maar ook dat ze niet echt de vorm kan vasthouden. Er staan ons dus nog leuke verassingen te wachten, maar de top 3 van de competitie ... ?? Na afloop van de wedstrijd tegen Heerenveen de 21ste weten we meer ...

* Politiek. Want dat is ook belangrijk. In Nederland hebben we na de verkiezingen meegemaakt dat Jan-Peter "Poen-moet-je-doen" Balkeneikel (weet je nog, die van dat skateboard) plaats heeft moeten maken voor die andere houten klaas: Mark "Poen-moet-je-doen" Rutte. Nauwelijks een verandering en nauwelijks een verbetering te noemen ... De doorzichtige voorspelbaarheid waarbij Markje zich door allerlei formatie-gedoe naar zijn einddoel -een extreem rechts kabinet volgepropt met allerhande reactionairen en vergelijkbaar lachwekkende elementen- wurmde heeft enerzijds wel iets schattigs, maar anderzijds zitten we met z'n allen toch weer met de gebakken peren.
Op de zuidflank van de Zeventien Onverenigde Nederlanden zaten ze al langer met de gebakken peren. Maar werkbare oplossingen waren niet voorhanden. Moest alle heil en zegen in het Noorden dus van het ene of het andere jochie komen, in het Zuiden zou de verlossing gebracht worden door Holle-Bolle-Gijs. "De man die iedereen opat". Onze broekman Bart de Wever dus ... Als voorman van een politieke formatie (N-VA) die jaren geleden al een valse start maakte en dat echt sindsdien niet meer heeft weten goed te maken mocht hij zich na een grote "verkiezingsoverwinning" (en we hebben het hier niet over 50 procent plus ...) door de media een tijd lang laten vieren als het antwoord op alle problemen. Wat tot nu toe nog steeds geen regering of regeeraccoord of zelfs maar het begin daarvan heeft opgeleverd. Goed gedaan Bartekijn ! Complimenten !! Maar nu lijk ik toch wel heel erg op de man resp. het menneke te spelen. We moeten deze knaap niet de schuld geven voor alles wat er de afgelopen decennia is misgegaan in de Vlaamse Beweging met zijn/ haar tekortkomingen en gebreken. Als vermakelijk in zijn pijnlijkheid en vermakelijk ondanks zijn pijnlijkheid mag het volgende dienen: in Oktober moest de voorzitter van de Vlaamse VolksBeweging -Guido Moons, een integer en principieel man voor wie ik erg veel respect heb- toegeven dat er nagenoeg helemaal niets is gedaan aan het uitwerken van onafhankelijkheidverkrijgings-scenario's [mooi woord voor bij het scrabblen] voor Vlaanderen. Waarmee die zogenaamd Vlaamse, zogenaamde Beweging weer mooi in zijn ondergoed stond. Hij koos daarbij -pijnlijk- een strategie die je eerder bij een Limburgse Belgiër zou verwachten: tegen beter weten in keihard lopen liegen. Hij beweerde o.a. dat "de Know-how" reeds ruim voorhanden is. Know-how mon cul !
Het doet me ineens sterk denken aan wat 't Pallieterke (in 2000) schreef n.a.v. het boek "(Visies op) Vlaanderen in 2020": "Er zijn de laatste tijd een aantal zeer goede boeken verschenen over het ideale Vlaanderen. Laten er nu ook eens een paar verschijnen die zich bezig houden met de vraag hoe men daar toe wil komen." ... (zouden zulke boeken er ooit nog gekomen zijn ?)
En zo gaat Vlaanderen in plaats van naar een "Copernicaanse Revolutie" via Pyrrhus-overwinning naar Waterloo. Dankzij onze kleine Napoleon Bart de Wever.

* Bericht uit de provincie. Half Juli mochten we weer even wat opgelucht glimlachen. We lazen over: "(...)schopten in Hengelo vijf daders enkele agenten herhaaldelijk tegen het hoofd". Ik moet toegeven dat ik nog niet heb achterhaald (moet ik hoognodig eens aan beginnen) welke die politiepipo's in questie zijn die tegen hun zwakbegaafde criminelen-raap geschopt zijn. Ik heb wel meegepikt dat de "daders" uit Almelo komen. Dat doet mij weer terugmijmeren naar nog vroeger tijden. Met name de tijd dat ik zelf nog even in Almelo woonde. Ik keek eens uit het raam van de slaapkamer (aan de achterkant van het huis), en wat komt daar aangelopen in politiepipo-kostuumke ? Inderdaad ! Even later zie ik aan de voorkant van het huis een andere lulhannes in zo'n kostuumpke aanlopen vanuit een westelijke richting. Nog veel later kwam er een derde aan. Uit een oostelijke richting. Ze waren dus op zoek naar de bewoner van drie huizen verder. En hadden al begrepen dat je zo'n arrestant vanuit meerdere richtingen moet benaderen om te voorkomen dat 'ie ontsnapt. Maar hadden dus blijkbaar nog niet begrepen dat ze niet zozeer gelijktijdig moesten vertrekken, doch dat ze gelijktijdig op het betreffende adres moesten aankomen ... Is dat dan de enige en echte reden waarom die politiepipo's door de buurtbewoners onbedaarlijk werden uitgelachen ?? Neen, wat de echte dijenkletser was: de persoon die ze zochten zat op het moment van hun stoere optreden al lekker comfortabel achter de tralies ... (Toenmalige korpsbeheerder: drs. J.H.H. Mans. Die toen ook nog die vuurwerkfabriek in de lucht heeft laten vliegen.). Maar wat die Almeloërs in Hengelo betreft (ik vat het maar kort samen, anders is het te ingewikkeld voor hen): als je een echte kerel bent, doe je OF niets, OF nog niets, OF je schopt dwars door zo'n politiepipo-rotkop heen, maar je schopt er niet als een mietje "herhaaldelijk tegen" !! Tenzij je straalbezopen bent.
Ik heb het idee dat ik in de toekomst nog vaker over het doen en laten van de plaatselijke afdeling van onze gefingeerde rechtsstaat ga bloggen.

* Maar voorlopig denk ik dat ik er nu wel doorheen ben ...

Alles tesamen dus eigenlijk een jaar dat geen naam mag hebben. We hebben het daarom maar slechts een nummer gegeven: 2010

Hondse Schrijfwijzen

(Of waren het nu 'hondse schrijf-Wijzen ?')

Raadseltje: welke van de onderstaande schrijfwijzen is taalkundig correct ??
* pyrenese berghond
* pyreneese berghond
* pyrenesche berghond
* pyreneesche berghond

Ik zit er zelf nogal mee verwrongen. Voor de oplossing van het raadsel zouden we om te beginnen te rade kunnen gaan bij de rasvereniging: op de website van de NVLHP (zie: NVLPH ) wordt gesproken van pyreneese berghond. Maar een vereniging kan natuurlijk niet elke keer er een "spellingshervorming" komt de naam van het ras gaan veranderen. Maar het is ook de schrijfwijze die het enig serieus te nemen woordenboek der Nederland taal (Koenen-Endepols. Zevenentwintigste druk) opgeeft. Die "verklaart" eveneens ondubbelzinnig dat die stam met pyrenee, dus met die dubbele ee, de enig juiste vorm is. Echter: hetzelfde woordenboek geeft ook een uitgang -sche bij bijvoorbeeld het bijvoegelijk naamwoord Iberisch [zoals in "Iberische berghonden", waaronder mede te verstaan: Portugese berghonden :-( ]. Een beetje pijnlijk, want we zouden er zowaar een foutje in dit serieuze woordenboek mee hebben blootgelegd ... :- ( Het gaat dus tussen "pyrenees/ pyreneese" en "pyreneesch/ pyreneesche". Hmmm ... ik hou het maar op de laatse mogelijkheid ...

Maar dat is dus iets puur taalkundigs. Hoe zit dat met de Spaanse tegenhanger van de Franse Pyreneeënhond ? (Of was het nu toch Pyreneeën-Berghond ... ? Weer zo´n raadseltje. Op de FCI-website wordt tegenwoordig gesproken van 'Chien de montagne des Pyrénées' [rasstandaard 137]. Dat zou de correcte vertaling dan Berghond maken. Hoe dat met de officiële registratie zat weet ik niet, maar vroeger werd toch gewoon "Chien des Pyrénées" ipv "Chien de montagne" geschreven ?)
Taalkundig hoeven we ons er bij die Spanjaarden geen zorgen over te maken zolang we met z'n allen gewoon één van de correcte Spaanse namen blijven gebruiken en daar zelf geen nieuwe rasnamen voor gaan verzinnen. Hooguit een soort type-aanduiding (bijv. "Spaanse berghond" of "langharige Spaanse berghond"). De correcte namen zijn dus:
* Mastín de los pirineos. Deze term is al lang ingeburgerd in Nederland en wordt meestal ook door de Raad van Beheer aangehouden.
* Mastín del pirineo. Deze naam houdt de FCI tegenwoordig aan. Op de webstek van de rasvereniging (zie: VIB) wordt op de speciale Mastín del Pirineo-pagina deze naam ook aangehouden. Op de andere pagina´s wordt Mastín de los Pirineos gebruikt.
Als de spelling maar correct is en de namen niet door-elkaar-gedraaid worden ...

Nog zo'n raadselachtig iets: op het Franse deel van de FCI-site wordt de Mastín del Pirineo aangeduid als "Mâtin des Pyrénées". Normaal zou je dan zeggen: "ach, een type-aanduiding voor de beide Pyreneesche berghonden-rassen ...". Deed ik ook totdat ik in de 'Petit Larousse' ineens de kop-studie zag van wat volgens mij een duidelijk Spaanse mastín was, maar die aangeduid zag als "Bouvier des Pyrénées" ... Kortom: gebrek aan eenvormige naamgeving kan vermakelijk zijn, maar ook wel verwarrend gaan werken ...
Het verhaal gaat dat in lang vervlogen kynologische (of is het toch: cynologische ?) tijden in het Franse deel van de Pyreneeën niet één behoorlijke chien de montagne meer over was en op dat moment (eind 19de eeuw)de Spaanse kynologie -of toch wat voor kynologie moest doorgaan- het ras der pyreneesche berghonden op een presenteerblaadje kregen aangeboden. Maar dat de Spanjaarden daar toen hun neus voor ophaalden: wat moeten wij met zo'n boerenhond ?!? Het komt erg geloofwaardig op me over, maar het valt op geen enkele manier te controleren. Het vervolg is bekend: de "Franse" Pyreneeër is daarna alsnog een doorslaand internationaal succes geworden terwijl de Mastín del Pirineo vele decennia een kwijnend en kwakkelend bestaan heeft geleden in de schaduw van enerzijds de Mastín Español en anderzijds de Franse "bouvier" ... Niet tot tevredenheid van iedere Spaanse liefhebber overigens, want de FCI-erkenning was er vanaf het begin van die FCI al bij. de Josselin de Jong gaf halverwege de vorige eeuw een plausibel verklaring voor het (relatieve) fanatisme waarmee enkele rasliefhebbers hun Mastín de los Pirineos internationaal naar voren probeerden te schuiven: het zou "jalousie de métier cynologique" zijn ("Wij hebben netzogoed een fraaie Pyreneeër als de Fransen"). Wat er ook van is, quantitatief hebben de Mastineros nog een hoop in te halen op de "Chien des Pyrénées"-liefhebbers.

Naamgeving en schrijfwijzen, het weet wat ... Zo bestaat er een verwant ras dat officieel bij de FCI staat ingeschreven als Newfoundland (Al door de FCI erkend toen Newfoundland nog een zelfstandig land was, overigens). Waarom zou je op zo'n naam een eigen variatie maken ? Waarom moet dat in Nederland ineens een Newfoundlander heten. Of in het Bratwürst Neufundländer ?? D'accord, dat de Fransen wel redenen menen te hebben om rondom dat twee-talige Newfoundland/ Canada een eigen en Franstalige koers te varen is iets waar nog wel begrip voor op valt te brengen, maar waarom ingewikkeld als het ook eenvoudig kan ? Gemak dient de mens en de communicatie. Dus géén
New Foundland naast Newfoundland en géén Terre neuve naast Terre-Neuve enzo ...

Mensen houdt het simpel,

slaag met vlag en wimpel !

In het kader van "Flauw met een humoristische ondertoon" kan ik nog iets opmerken over de Leonberger, die toch hopelijk geen onvervalste "chien de berger de León" zal zijn geweest, zeker ;-) ...

En hoe dat dan verder met die Neanderthaler en zijn Bernhardiner (telkens mét of zonder die "H" ??) in elkaar heeft gezeten kan misschien een andere keer dan wel besproken worden.

Sans Mastines

Wederom een blogberichtje waar geen enkele mastín in voorkomt. De zoveelste op rij. En dat dan voor een internet-logboek dat oorspronkelijk en primair opgezet is om de geïnteresseerde lezer te informeren over de Spaanse berghonden in het bijzonder en honden in het algemeen. Nu mag ik als verzachtende term aanvoeren dat er sinds het opstarten van dit blog een Nederlandse website (plus bijbehorend weblog) over de Spaanse (en Portugese) berghonden in het leven is geroepen met dezelfde taak en in de marge waarvan ik ook een klein rolletje meespeel.
Maar dit berichtje gaat dus niet over de beste vriend en natuurlijke bondgenoot van de beschaafde mens, doch over een andere fascinerende diersoort: de muis. Meer in het bijzonder de bosmuis. Zondagnacht -dus de nacht van zondag de 18de op maandag de 19de- sliep ik eens met de tuindeur dicht. Want het was toch wel frisjes geworden en alleen het raam open zou voldoende moeten zijn. Maar met het sluiten van de deur bleek ik ook een tuinmuisje dat des avonds even gezellig binnen was komen buurten te hebben ingesloten. En een KABAAL dat één zo'n muizebeestje kan maken terwijl hij/zij springenderwijs en klauterenderwijs op zoek is naar een uitgang !! Ik kon er werkelijk niet door slapen. Dus er uit en een lichtje ontstoken. Ja, daar liep het arme beestje al op volle snelheid door de woonkamer te zigzaggen ! Op een slimme manier het diertje van de verlichte woonkamer naar de donkere keuken met de geopende deur gestuurd. Kostte een minuutje of twintig, maar daarna was het huis weer muis-vrij. Denk ik. Moraal van dit verhaal: stel je gastvrij op in het leven, maar zorg wel dat je gasten tijdig het toneel verlaten. (En nu hoop ik maar dat de adepten van die ene geblondeerde dekzwabber met dat nagemaakte Limburgse accent dit niet lezen, en zeker niet dat ze het te ruim opvatten ...)
Op de genoemde zondag kwam ik ook nog de schattige eendjes tegen die op de onderste foto's staan. Zie je daar (de achterkant van) dat bordje dat aangeeft dat het er strict éénrichtingverkeer is ? Een minuut nadat die kleine kuikentjes daar liepen reed daar uiteraard weer zo'n vervelende kut-tukker precies tegen de rijrichting in. De beestjes hebben het gelukkig overleefd. En hij dus ook.
Ik heb zo lang moeten wachten op een goede gelegenheid om de ganze-kuikens te filmen of te fotograferen [probleem: lichtinval], dat ik al weer vergeten ben waarom ik dat eigenlijk wilde. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat de ze niet voorjaars-geel of Haags-geel zijn, maar -als ze heel jong zijn [en deze zijn al weer zo oud dat ze al gewoon wit zijn]- vaal-geel. Of vuil-geel. Kies maar.

Eendekuikentjes zijn dat vaak wel, maar uiteraard de door mij gefotografeerde eendjes weer niet. Die waren iets van gebroken wit ipv voorjaars-geel ... :-(
De samenhang van dit alles ?? Nihil.
De relevantie ervan ? Dat is aan de lezer om uit te zoeken.

Les Minuscules Danoises

Ofwel: die Domme Deentjes

De lezer had dus al vernomen hoe ik vanuit het land der domme Ollanders, via het land der domme Duitsers op het punt kwam het land der domme Denen te betreden [ik bepaal me maar tot het "domme" aspect van deze drie volkeren, want met de oor- spronkelijke anti-homo opzet van deze teksten kom je gegaran- deerd in aanvaring met het strafrecht]
Het oponthoud in Flensburg gebruikt om een flinke kop koffie bij de Stewart af te nemen. Daar nog een leuk drietalig gesprekje mee gevoerd. Een hart-vitamientje ! Ik bedwing de verleiding om hier uit te gaan weiden over sleutelmomenten en het effect van
"gewone mensen" op de beschaving en dergelijke dingen meer. Het krijgt zo gauw een pedanterig en elitairistisch toontje, je verhaal. En we waren al overeengekomen dat er geen elitairistsch luchtje rondom dit blog thuishoort.
Maar met het krappe tijdschema dat ik aan mijn broek had hangen en de tweeënenhalf uur vertraging nog vóór ik in Denemarken was, zat ik dus met een probleem: is het nog wel doenbaar, de WDS in Herning ?? Indien niet, dan moest ik me maar gewoon een halve dag in Kolding gaan vermaken en daarna terug naar huis. Moet toch te doen zijn. Terwijl de vraag nog onbeantwoord bleef, stoomden we Denemarken binnen via een prachtige spoorweg-constructie. Alweder een hart-vitamientje. In Denemarken viel er op het spoor heel wat minder te genieten, want we moesten nogal eens stilstaan. Tiens, als je op een enkel spoor in twee richtingen verkeer wilt laten rijden, moet er heel wat voorrang verleend worden ... En die tweeënhalf uur werd allengs meer dan drie uur ... Toen ik eindelijk in Kolding aankwam had ik me al vastgeklampt aan het idee dat de volgorde waarin de rassen op de website stonden aangegeven ook de daadwerkelijke keur-volgorde zou zijn (hoewel dat nergens expliciet of impliciet zo vermeld stond). Met de mastín español als laatste in de rij zou het aldus nog mogelijk moeten zijn om een stukje mee te pikken. Beter dan helemaal niets. Al was het natuurlijk niet waar ik voor gekomen was ...
Deens, aan de geschreven taal hoeft het niet te liggen, want die is voor 92,5% begrijpelijk. MAAR aan de gebrekkige informatie- voorziening op met name de stations ligt het dus wel. Daar komt dan nog eens bovenop dat op zondag de loketten bij de Deense Staats Spoorwegen gesloten zijn ... Zo bruin bakken zelfs die luie Ollanders het niet ! Op een enkel station kan je wel in de kiosk iets voor elkaar krijgen in de zin van kaartjes. Maar de kaartjes-automaat werkt ook prima. Als ik eens over dit brede onderwerp zou mogen doormijmeren, dan kan ik opmerken dat die sukkels van de diverse Europese spoorwegmaatschappijen in plaats van op hun kantoortjes proberen hun zgn "ei van Columbus" van nog maar eens een extra laagje "goud" te voorzien, beter eens gewoon bij elkaar moeten gaan rondkijken. België, Nederland, Duitsland, Denemarken ... overal is het behelpen met wat je op de stations, op de websites en op kaart-automaten aangeboden wordt. Maar praktische oplossingen liggen in het buitenland zó voor het oprapen. Het zou het leven van vele miljoenen er een stuk aangenamer op maken. Heus.
Maar op een gegeven ogenblik zat ik dus in de trein van "Wei-je" (Velje) naar Herning. Niet overdreven fit, dat moet gezegd. Maanden vooraf had ik al gezegd "Als ik nog leef en het is niet te heet, dan kom ik". Nou, het was eigenlijk veel te heet. Maar toch ging ik. Tel daar een ongemakkelijke nacht zonder slaap bij op en je hebt ongeveer het plaatje. Herning leek een aangename verassing in petto te hebben: het was namelijk mogelijk om vanuit het station per loopbrug meteen de autostrade ("Dronningens Boulevard") over te steken. Dat was niet gepland, maar ik nam de gelegenheid te baat. Alles om maar iets vroeger/ minder laat aan te komen ... Het had een goede zet kunnen zijn, als ik maar op de Godthabsvej had kunnen komen. In plaats daarvan liep ik op volle snelheid over de ... (nergens een naam aangegeven. Ook achteraf niet met zekerheid kunnen achterhalen)... in een te zuidelijke richting. Terwijl het zweet met liters tegelijk langs m'n lijer gutste en de verzengende zon op mijn weerloze lichaam scheen kreeg ik twee keer (één keer op haar heenweg en één keer op haar terugweg) versterking van een Deense hardloopster. Ik probeerde haar de kortste weg naar het Messe-center te ontfutselen, maar het kwam er op neer dat zij wel wist waar het was, maar geen echt idee had van de kortste weg. (Ik had daar wel een idee van: ik was de herkansings-afslag al voorbij. Daardoor werd het een stukje heen-en-weer lopen). Wat die hardloopster betreft: ook al was het maar een blondje, toch had ik best wel een half uurtje met haar op de speelweide willen spelen. Zo had ze óók haar overtollige energie kwijt gekund. Maar ja, je weet hoe het gezegde gaat:
"I can't. I have a dogshow" ... terug bij de herkansings-afslag (ook zonder naam) zag ik een soort van kaartje. Daar stond o.a. een "Hundeskov" aangegeven. Eerst dacht ik: "Hee, leuk(!) één van die schattige Deentjes heeft tenminste WEL de moeite genomen om iets van informatie over de hondenshow te geven". Langs een route met dit soort bordjes kwam ik uiteindelijk bij het terrein van het Messe-center aan. Maar dan wel aan de verkeerde kant ... !

Gieren de zenuwen van de spanning al door je keel, beste lezer ?? Nog even geduld, het alles onthullende derde deel komt eraan. Maar dan alleen voor lezers met roestvrij-stalen zenuwen !

Domme Denen

Ofwel: les Minuscules Danoises ...

Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.

Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...

Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...

Het nieuwe Finse fok-omkaderingsbeleid

Het is in dit weblog al eens ter sprake gekomen: dezelfde gekte waarmee de Nederlandse kynologie op dit moment is besmet heeft ook in het buitenland al slachtoffers gemaakt. Een aardig gedocumenteerd voorbeeld is Finland. Voor hen die mij voor geen meter vertrouwen of die graag een woordje Fins bij willen leren (ik neem zelf genoegen met kennis van het Finse woord "Kuuppish !" [= "Proost !"]) geef ik hier een documentatie-link van de rasvereniging => PDF
Wat is er aan de hand ? Meer onder druk van de omstandigheden dan spontaan en uit overtuiging hebben een paar mastín español-mensen binnen de Finse "Molosserclub" een beleidsplan voor de periode tot en met 2014 opgesteld. Dat moet dan in samenwerking met de "officiëel erkende fokkers" uitgevoerd gaan worden.
Minstens even interessant als het eigenlijke plan is de achtergrond waartegen eea plaats vindt. Ik begin maar eens te vertellen:
In Finland is het wel "gebruikelijk" dat de (al of niet ingevoerde) honden worden ingeschreven in het stamboek van de kennelclub, maar er wordt ook buiten dat verband om gefokt en ingevoerd/ gehouden. De enige sanctie (als je het zo mag noemen) die daarop staat is in feite dat je met dergelijke honden niet aan shows mag deelnemen en dat hun nakomelingen niet alsnog in het stamboek terecht kunnen. Het eerste nestje dat je fokt mag zonder kennelnaam bij het stamboek geregistreerd worden. Wil je daarna nog fokken, dan moet je eerst een twee-daagse cursus volgen en dat afronden met een (geslaagd) schriftelijk examen (Nederlandse kynologen met een lang geheugen herinneren zich nog dat ooit een regel werd overwogen waarbij je de twee cursussen "elementaire kynologische kennis" eerst keurig met een examen moest afronden om eveneens met kennelnaam en al te kunnen fokken en te laten registreren). Vervolgens kan je een kennelnaam aanvragen. Bij die gelegenheid teken je ook een soort contract dat je niet met teven onder de 18 maanden gaat fokken en dat je je teef niet te vaak zal gebruiken voor de fok.
In Finland lopen 100 à 150 mastines rond met een gemiddelde leeftijd van rond de acht (8) jaar. Er zijn drie (3) mastín-fokkers en 1 à 2 nestjes per jaar. Puppy-prijs (let op !): 800 to 1200 euries. De laatste twee jaar is er een sterke trend om mastines in te voeren. Toch is men bezorgd om de "smalle fok-basis". Zes tot tien Mastines worden er gebruikt in hun functie van kuddebewaker. Dat lijkt een interessant gegeven, maar het is ons mastinero's inmiddels bekend dat dit niet altijd even oordeelkundig gebeurd en wel eens helemaal verkeerd kan uitpakken ... :- (
Vanwege de Finse Kennelclub is daar dus zo'n plan van aanpak rondom de HD- en ED problematieken. De rasspecifieke invulling voor de ME: zowel honden met HD-A, HD-B, HB-C als met HD-D mogen worden gebruikt voor de fok, maar ALS een HD-D-hond wordt gebruikt, moet de partner HD-A of HD-B zijn. Ik vind dat een erg goede regel, hoewel ik het binnen het kader van het Fins beleid/ Finse situatie dan weer erg vreemd vind; dat had best beperkt mogen worden tot alleen maar partners met HD-A. De bevestiging van de HD-status dient plaats te vinden op een leeftijd van tenminste 18 maanden. De toestand van de ellebogen: die moet dus voor beide ellebogen tenminste "2" zijn [0= dysplasie-vrij, 1 = verdacht, 2 = middelbaar, 3 = beroerd]. De minimun-leeftijd voor de ED-test is 12 maanden. Twintig (20) procent van de in Finland geboren mastines zouden Röntgenologisch onderzocht zijn op HD. ED-onderzoek is nog maar een tijdelijke ontwikkeling. In de periode tussen 1998 en 2008 zijn 48 honden in het totaal onderzocht. Stand van die zaken: 16 honden met HD-A, 4 honden met HD-B, 11 honden met HD-C, 16 honden met HD-D en één enkele met HD-E. Voor de ellebogen geldt: 40 honden met ED-0, 5 honden met ED-1, 0 honden met ED-2 en 2 honden met ED-3.
Met een zekere spijt beweert men dat er meer honden geröntgend zouden moeten worden omdat men in feite te weinig gegevens heeft om een serieuze inschatting te kunnen maken van de werkelijke toestand van de populatie. Vanuit ons knusse hoekje op het Europese continent moeten we daar uiteraard hartelijk mee lachen, want wat wij aan gegevens hebben is duidelijk minder en inmiddels al behoorlijk verouderd ... Uit de voor-studie blijkt dat er wel andere ziekten en kwalen bij de Finse mastines zijn beschreven, maar dat die geen aanleiding (zouden) geven voor restricties of nadere bestudering. Dat bevreemdt mij een beetje en ik heb dan ook het balletje van de Patella Luxatie opgeworpen. Over het percentage van het voorkomen van PL bij de ME is maar weinig publiek bekend, maar hier geldt volgens mij meer dan bij andere gezondheidsproblemen dat voorkomen beter EN makkelijker is dan genezen. Juist omdat in dit stadium het verder uitwaaieren van het euvel in de populatie makkelijk gecounterd kan worden.
De algemene doelstellingen van het fok-omkaderingsplan zijn: * het behouden van een gezond ras met rastypisch karakter en rastypische bruikbaarheid (waarbij is opgemerkt dat "agility" ook onder die bruikbaarheid van de ME heet te vallen. Er zijn inderdaad mastín-eigenaars die hun hond graag door zo'n parcours sturen. Het levert leuke beelden op, maar de periode waarin een gezonde volwassen mastín dit zonder schade kan doorstaan is toch echt te kort om het de moeite waard te maken.) * Het karakter van de mastín dient kalm en niet agressief zijn (met dit laatste kan ik 100% instemmen) * De authentieke bruikbaarheid moet behouden blijven (waarmee men concreet bedoelt dat het een werkende berghond moet kunnen blijven) * Aan de regels omtrent dysplasie moet streng de hand worden gehouden * Het inteelt "percentage" moet onder de 6,25 blijven * Voorts:
Een reu mag niet meer dan 15 welpjes verwekken ...
Een teef mag in haar leven niet meer dan twee nestjes hebben.
Een mastín-teef moet tenminste twee jaar zijn voordat ze haar eerste nest heeft.
Ook:
Men is van mening dat er meer mastines ingevoerd zouden moeten worden om de gestelde doelen te bereiken.
En er zouden meer gezondheidsonderzoeken moeten plaatsvinden.
Bij de laatste twee punten merkt de mastín-werkgroep op dat ze de financiële middelen daarvoor zelf niet heeft ... ;-)

Oorspronkelijk was ik van plan om dit verhaal ruim te voorzien van commentaar, maar schrijvenderwijs besloot ik dat ik maar zo dicht mogelijk bij de rapportage van mijn Finse zegs-persoon moest blijven. Commentaar kan later nog.