Op de dag dat in Spanje de Monográfica National van de Mastín Espanol werd gehouden, was het in Leeuwarden weer een zooitje, pardon, hadden ook op de Eurodogshow enkele mastineros verzamelen geblazen. Elf mastines espanoles waren ingeschreven. Enkele daarvan moesten verstek laten gaan, maar er waren ook enkele niet-ingeschreven mastines op bezoek gekomen. En dat waren zeker niet de minste !
Een hond die meteen de aandacht trok van zo'n beetje alle aanwezigen was Zeno Tornado Erben. Kwam niet alleen omdat hij er met zijn gestroomde/ lichte vacht en fraaie, lieve kop zo ontzettend mooi uitzag, maar ook doordat hij nu al behoorlijk groot was. Een provisorische meting leerde dat hij 80 cm schofthoogte in stelling kan brengen. Zonder een vierkante bouw, maar gewoon "licht gestrekt". Als je dan bedenkt dat hij nog lang niet volgroeid is (vooral moet hij nog 'uitzwaren'), begrijp je wel dat hij in de toekomst nog veel potjes kan- en harten gaat breken. Volgens de Nederlandse eigenaresse is hij niet perfect. Ja, hallo, wie is dat wel ?! Hij heeft overigens wél zo'n rastypische band met haar over de lengte van zijn rug lopen.
Tess Tornado Erben (die haar eigen blog heeft) kwam ook even op visite. Dat is te zeggen: ze flankeerde de ingeschreven Pirineos "Feodora Florita" en dus bleef ze de hele dag dapper aanwezig. Ze heeft nog steeds van die lekker zachte oortjes, trouwens.
De Tsjechische dames Lenka Erbenova en Petra Richterova moesten forfait geven, maar de Tsjechische dames Iva Jarova, Hana Schmidtova, Katarina Juskovova waren wel aanwezig. Hoe dat precies met de Russische dame zat, was me op dat moment onduidelijk. Wellicht E.Tsyganova zelf ? Ze bracht ook een hond van Lenka Erbenova voor. Ik heb inmiddels bevestiging dat het Elena Tsyganova zelf was. Haar reu Duero de Tierra Órbigo is nog géén 1 jaar oud, maar heeft al een flink formaat, uitgedrukt in lengte x schofthoogte. De massa moet duidelijk nog komen. De borstkolf moet ook nog uitgroeien. Hij heeft al wel een volwassen blaf ;-)
Elena gaf wel visite-kaartjes van haar kennel "Valent's House" uit.
Die Russische mastina "Aes" is een mooie, grote, teef, maar ze voelde zich niet op haar gemak, zodat ze maar een beetje met haar staart tussen haar benen stond. Jammer. Ze is lekker breed uitgegroeid. Dit in opvallende tegenstelling tot de andere teven. Met uitzondering van Qwendy Mastibe, die een tussenpositie innam.
Over keurmeester Habig moesten we vernemen dat hij
"verhinderd" was. Wat dus vanalles kan betekenen. De keurtaak werd daardoor overgenomen door de Oostenrijkse keurmeester Herrn Karl Reisinger. Hiermee is mijn voorspelling dus maar half uitgekomen.
De keurvolgorde was ook omgegooid.
Gelukkig voor ondergetekende kon hij alle espanoles in de ring bezig zien. En de meeste de los pirineos.
En buiten de ring natuurlijk.
Belangrijke waarneming: ik heb alle ME's letterlijk "goed onder handen" genomen en mijn vakkundige conclusie is dat Qwendy het lekkerst ruikt van allemaal [bovendien heeft ze lekkere keelwammen]. De meeste mastines vond ik eigenlijk een beetje te neutraal ruiken, terwijl mijn stelling luidt: een hond moet lekker naar hond ruiken. (die grote Franse pyreneeër aan de rand van de ring rook ook erg lekker en hij was redelijk knuffelbaar. Het is zomaar even opgemerkt.)
De resultaten waren niet al te duidelijk, want terwijl de inschrijvers maar even 100 Euritos moesten neertellen voor hun inschrijving, werden van de Mastín de los Pirineos de resultaten maar half op het prikbord genoteerd en van de Mastín Español helemaal niet. Jaja, lekker professioneel daar in het Leeuwarden van Gerard Jipping ...
Bij de ME werd Ydalgo Leon Tornado Erben -een bijzonder zware hond voor zijn nog jonge leeftijd- verdiend Best Of Breed, terwijl als beste jeugd-teef en beste teef tout court de mooie Kayla z Kraje Sokolu werd benoemd. Tot grote trots van hun respectieve fokkers. [Nota Bene: op de site van de EDS wordt abuisievelijk als Beste teef Aes (Seo de Torreanaz x Saya - fokker: A.Guma Carcia) genoemd. Een van de slippertjes van de organisatie ...]
Meestal moet er iets over de ring opgemerkt worden als het om een hondenshow gaat. Welnu: de ondergrond was goed, want niet glad. De ring had groter gemogen. Maar met een kleinere ring -zoals nu- blijft er natuurlijk wel veel ruimte buiten de ring over. Zeker nu er maar heel erg weinig bezoekers waren. Blijkbaar was er niet zoveel publieke belangstelling in deze uithoek van het land. Vind ik niet erg en verder heeft bij mijn weten niemand anders daar problemen mee gehad. Echte ras-propaganda moet blijkbaar toch echt elders en anders plaatsvinden.
Voorts kregen we achteraf te horen dat er weer twintig honden bevrijd moesten worden uit hun gloeiendhete verblijfplaatsen (auto's en aanhangers) op de extreem zonnige parkeerplaats van het expo-complex ... Jaja ...
Waren er dan helemaal geen positieve aspecten aan deze Euro Dog Show ?? Toch wel !! Wat ik persoonlijk wel gaaf vond, is het feit dat de Mastines zo'n beetje in het midden van de catalogus stonden vermeld en je die catalogus dus gewoon ergens opengeslagen kon laten liggen zonder dat 'ie vanzelf meteen weer dichtsloeg.
Best wel handig, hoor !
Posts tonen met het label Mastiff. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mastiff. Alle posts tonen
zaterdag 3 september 2011
vrijdag 2 september 2011
CAC-show
De uitslagen van de CAC - Show te Leeuwarden zijn binnen:
er waren drie Mastines Español, alle drie van Russische eigenaar Elena Tsychanova
Duero de Tiera de Órbigo = CAC (reu)
Yunna Tornado Erben = beste jeugd klasse (teef)
Aes (teef) = CAC
De Mastin de los Pirineos van dienst is gefokt door en in eigendom van Anja van de Roest:
Alberto v.d. Bollert = CAC
Morgen gaat het (eventueel) echt spannend worden ...
er waren drie Mastines Español, alle drie van Russische eigenaar Elena Tsychanova
Duero de Tiera de Órbigo = CAC (reu)
Yunna Tornado Erben = beste jeugd klasse (teef)
Aes (teef) = CAC
De Mastin de los Pirineos van dienst is gefokt door en in eigendom van Anja van de Roest:
Alberto v.d. Bollert = CAC
Morgen gaat het (eventueel) echt spannend worden ...
zaterdag 16 oktober 2010
Zijn er ook nog mastines in de zaal ?
Nou en óf !!
Kijk maar eens naar dit lekkere beestje. Zes weken oud en vol ontdekkingslust. Afkomstig uit een nest dat hier al eerder ter sprake is gekomen: KENNEL ANULER .
Kijk voor een aantal andere geinige Estse fotootjes op de verenigingsblog van de VIB .
Me dunkt dat hier niets meer aan toegevoegd hoeft te worden.
zaterdag 14 augustus 2010
Intermezzo
Ik heb behoorlijk lang naar de correcte, werkende, link moeten zoeken, maar hier dan ruim vijf minuten mastinisme in woord, beeld en klank. Veel plezier ermee !
Toegepast Mastinisme
maandag 19 juli 2010
Sans Mastines
Wederom een blogberichtje waar geen enkele mastín in voorkomt. De zoveelste op rij. En dat dan voor een internet-logboek dat oorspronkelijk en primair opgezet is om de geïnteresseerde lezer te informeren over de Spaanse berghonden in het bijzonder en honden in het algemeen. Nu mag ik als verzachtende term aanvoeren dat er sinds het opstarten van dit blog een Nederlandse website (plus bijbehorend weblog) over de Spaanse (en Portugese) berghonden in het leven is geroepen met dezelfde taak en in de marge waarvan ik ook een klein rolletje meespeel.
Maar dit berichtje gaat dus niet over de beste vriend en natuurlijke bondgenoot van de beschaafde mens, doch over een andere fascinerende diersoort: de muis. Meer in het bijzonder de bosmuis. Zondagnacht -dus de nacht van zondag de 18de op maandag de 19de- sliep ik eens met de tuindeur dicht. Want het was toch wel frisjes geworden en alleen het raam open zou voldoende moeten zijn. Maar met het sluiten van de deur bleek ik ook een tuinmuisje dat des avonds even gezellig binnen was komen buurten te hebben ingesloten. En een KABAAL dat één zo'n muizebeestje kan maken terwijl hij/zij springenderwijs en klauterenderwijs op zoek is naar een uitgang !! Ik kon er werkelijk niet door slapen. Dus er uit en een lichtje ontstoken. Ja, daar liep het arme beestje al op volle snelheid door de woonkamer te zigzaggen ! Op een slimme manier het diertje van de verlichte woonkamer naar de donkere keuken met de geopende deur gestuurd. Kostte een minuutje of twintig, maar daarna was het huis weer muis-vrij. Denk ik. Moraal van dit verhaal: stel je gastvrij op in het leven, maar zorg wel dat je gasten tijdig het toneel verlaten. (En nu hoop ik maar dat de adepten van die ene geblondeerde dekzwabber met dat nagemaakte Limburgse accent dit niet lezen, en zeker niet dat ze het te ruim opvatten ...)
Op de genoemde zondag kwam ik ook nog de schattige eendjes tegen die op de onderste foto's staan. Zie je daar (de achterkant van) dat bordje dat aangeeft dat het er strict éénrichtingverkeer is ? Een minuut nadat die kleine kuikentjes daar liepen reed daar uiteraard weer zo'n vervelende kut-tukker precies tegen de rijrichting in. De beestjes hebben het gelukkig overleefd. En hij dus ook.
Ik heb zo lang moeten wachten op een goede gelegenheid om de ganze-kuikens te filmen of te fotograferen [probleem: lichtinval], dat ik al weer vergeten ben waarom ik dat eigenlijk wilde. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat de ze niet voorjaars-geel of Haags-geel zijn, maar -als ze heel jong zijn [en deze zijn al weer zo oud dat ze al gewoon wit zijn]- vaal-geel. Of vuil-geel. Kies maar.
Eendekuikentjes zijn dat vaak wel, maar uiteraard de door mij gefotografeerde eendjes weer niet. Die waren iets van gebroken wit ipv voorjaars-geel ... :-(
De samenhang van dit alles ?? Nihil.
De relevantie ervan ? Dat is aan de lezer om uit te zoeken.
Maar dit berichtje gaat dus niet over de beste vriend en natuurlijke bondgenoot van de beschaafde mens, doch over een andere fascinerende diersoort: de muis. Meer in het bijzonder de bosmuis. Zondagnacht -dus de nacht van zondag de 18de op maandag de 19de- sliep ik eens met de tuindeur dicht. Want het was toch wel frisjes geworden en alleen het raam open zou voldoende moeten zijn. Maar met het sluiten van de deur bleek ik ook een tuinmuisje dat des avonds even gezellig binnen was komen buurten te hebben ingesloten. En een KABAAL dat één zo'n muizebeestje kan maken terwijl hij/zij springenderwijs en klauterenderwijs op zoek is naar een uitgang !! Ik kon er werkelijk niet door slapen. Dus er uit en een lichtje ontstoken. Ja, daar liep het arme beestje al op volle snelheid door de woonkamer te zigzaggen ! Op een slimme manier het diertje van de verlichte woonkamer naar de donkere keuken met de geopende deur gestuurd. Kostte een minuutje of twintig, maar daarna was het huis weer muis-vrij. Denk ik. Moraal van dit verhaal: stel je gastvrij op in het leven, maar zorg wel dat je gasten tijdig het toneel verlaten. (En nu hoop ik maar dat de adepten van die ene geblondeerde dekzwabber met dat nagemaakte Limburgse accent dit niet lezen, en zeker niet dat ze het te ruim opvatten ...)
Op de genoemde zondag kwam ik ook nog de schattige eendjes tegen die op de onderste foto's staan. Zie je daar (de achterkant van) dat bordje dat aangeeft dat het er strict éénrichtingverkeer is ? Een minuut nadat die kleine kuikentjes daar liepen reed daar uiteraard weer zo'n vervelende kut-tukker precies tegen de rijrichting in. De beestjes hebben het gelukkig overleefd. En hij dus ook.
Ik heb zo lang moeten wachten op een goede gelegenheid om de ganze-kuikens te filmen of te fotograferen [probleem: lichtinval], dat ik al weer vergeten ben waarom ik dat eigenlijk wilde. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat de ze niet voorjaars-geel of Haags-geel zijn, maar -als ze heel jong zijn [en deze zijn al weer zo oud dat ze al gewoon wit zijn]- vaal-geel. Of vuil-geel. Kies maar.
Eendekuikentjes zijn dat vaak wel, maar uiteraard de door mij gefotografeerde eendjes weer niet. Die waren iets van gebroken wit ipv voorjaars-geel ... :-(
De samenhang van dit alles ?? Nihil.De relevantie ervan ? Dat is aan de lezer om uit te zoeken.
woensdag 30 juni 2010
Domme Denen
Ofwel: les Minuscules Danoises ...
Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.
Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...
Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...
Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.
Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...
Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...
maandag 28 juni 2010
Vijf video-voorsmaakjes van de WDS (-:
\
-- -- -- -- --
Hieronder: de uiteindelijke BOB-Winner Anuler Alano en de eerste reu uit de kampioensklasse Neron de Filandon
-- -- -- -- -- --
Vlnr de eerste drie uit de openklasse reuen: 1= Dark Angel, 2 = Bono S Madridskogo Dvora, 3 = Charley z Kraje Sokolú
-- -- --
De donkere schaduw die in onderstaande video door het beeld schicht in navolging van de zwarte man met de rode cravate is dus die Dark Angel de la Montée du Col
Zo, dat is indrukwekkend, toch ?!? :-)
Je kunt wel zien dat ik goed mijn ogen de kost heb gegeven bij de Groten onder de Grootmeesters van de Cinematographie: Renoir, Losey, Antonioni, Kubrick, Verneuil, Sen ...
Maar nu even ernstig: ik was al blij DAT ik iets had om er op te zetten. :-)
De foto's zullen nog wel een week ofzo laten wachten. Ik durf niet na te denken over de qualiteit daarvan. Of over het gebrek aan qualiteit ... :-(
Het vreemde verhaaltje dat bij dit avontuur hoort verneemt de lezer later nog.
-- -- -- -- --
Hieronder: de uiteindelijke BOB-Winner Anuler Alano en de eerste reu uit de kampioensklasse Neron de Filandon
-- -- -- -- -- --
Vlnr de eerste drie uit de openklasse reuen: 1= Dark Angel, 2 = Bono S Madridskogo Dvora, 3 = Charley z Kraje Sokolú
-- -- --
De donkere schaduw die in onderstaande video door het beeld schicht in navolging van de zwarte man met de rode cravate is dus die Dark Angel de la Montée du Col
Zo, dat is indrukwekkend, toch ?!? :-)
Je kunt wel zien dat ik goed mijn ogen de kost heb gegeven bij de Groten onder de Grootmeesters van de Cinematographie: Renoir, Losey, Antonioni, Kubrick, Verneuil, Sen ...
Maar nu even ernstig: ik was al blij DAT ik iets had om er op te zetten. :-)
De foto's zullen nog wel een week ofzo laten wachten. Ik durf niet na te denken over de qualiteit daarvan. Of over het gebrek aan qualiteit ... :-(
Het vreemde verhaaltje dat bij dit avontuur hoort verneemt de lezer later nog.
Abonneren op:
Posts (Atom)