Haal je het Maart-je, ...

Het is al weer meer dan een week geleden dat ik liet doorschemeren dat er ontwikkelingen waren geweest in de mastín-wereld.

Dat klopt dus.
In het kader van de "familie-berichten" kan ik op de eerste plaats nog even in de herinnering roepen dat er bij Tornado Erben een leuk nestje ligt. Bij een andere gerenommeerde Tsjechische kennel, Z Kraje Sokolu, is de combinatie Feimi Z Kraje Sokolu x Amigo Zeus Bis Mastibe gemaakt. Als het een beetje meezit komen daar dus binnenkort kleine, knappe cachorros uit. Maar nou meende ik me toch te herinneren dat er bij een van die andere vermaarde oost-Europese kennels ook iets gebeurd was in het kader van de mastijnse bevolkingsaanwas, maar ik kan me er verder niets meer van herinneren en ik kan het bericht nergens meer terug vinden. Pffft ... Aan dat soort dingen kan je toch merken dat de oude dag ongenadig hard toeslaat ...
Wat kleine mastin-welpjes betreft zijn er ook nog berichten dat er enkele cachorros vanuit het buitenland zijn ingevoerd. De be- vestiging van die berichten en de beslissing om dat wél of niet den volke kond te doen ligt uiteraard bij de nieuwe eigenaars zelf.

Maar bij de familieberichten staan ook altijd een paar droeve mededelingen...
Bij de fokster is Archie Mastibe, een van de verdienstelijke fokteven, 29 Januari overleden op de keurige leeftijd van elf jaren. Een keurige leeftijd, al zullen we altijd wel het gevoel blijven houden dat onze honden veel te vroeg sterven.
Bij de Tornado Erben-kennel is één van de reuen die zijn stempel op de populatie heeft gedrukt, Druso de Aljabara, op 6 Februari overleden. Het moet de fokster erg veel pijn gedaan hebben, want ze heeft het bericht een tijd onder zich gehouden. Sommigen vonden dat hij een Superieur ME-lichaam had, maar waar iedereen die hem ontmoet heeft het over eens was, is dat hij een erg VRIENDELIJKE mastín was. Hij is, om het oneerbiedig uit te drukken, wel in het zadel gestorven, want niet lang voor zijn verscheiden heeft hij nog een dekking gedaan. Ook voor hem geen nieuw Tsjechisch voorjaar meer ...
Geconfronteerd met de dood wordt een mens nogal eens filosofisch. Met gedachten over leven en dood enzo, en de zin van dat alles. En het noodlot, natuurlijk. Een oud spreekwoord luidt: "Haal je het Maartje, dan heb je nog een jaartje". Dat geldt zeker voor ouden-van-dagen. De winter hakt er ook bij ons mensen blijkbaar toch sterker in dan we bereid zijn om toe te geven ... Eveneens komen de meeste doodgeboren kindertjes eind januari/ begin februari ter wereld ... Filosofeer daar maar eens je eigen conclusies uit, geachte lezer.

Dan is er nog een berichtje waarvan ik niet weet of het droevig of opwekkend is. Het gaat om Primus Mastibe. Dat is dus dat allerverrukkelijkste mastín-welpje waarover ik het eerder al gehad heb ( zie: Primus ). Ik had eigenlijk een beetje mijn oog op hem laten vallen, maar het heeft niet mogen zijn. Nu zit hij dus in Rusland. Maar voordat hij daar naartoe ging heeft hij (6 en 7 Februari) nog even acte de présence gegeven op een show in Brno (Tsjechië) [zie hiervoor bijv. de site van de fokster, maar kijk ook eens in dit mapje ]. De foto's liegen er echt niet om: hij heeft niet alleen al een goed lichaam, maar vooral straalt de leuk-heid er aan 10.000 verschillende kanten vanaf !! Nu kan ik best wel de zon in het water zien schijnen, maar toch ... Maar toch ...

Hoop & Betere Tijden

Een eeuwenoud Haags spreekwoord luidt: "De hoop is als een vogel die al begint te fluiten als het nog nacht is".
Daar moest ik ook aan denken toen ik donderdag een gesprek opving tussen een merel en een lijster (uitzonderlijk eens gebroederlijk/gezusterlijk naast elkaar gezeten op de schutting tussen mijn tuin en die van de buren). De een sprak: "het is toch wat met dat weer van tegenwoordig ... Dat komt allemaal door de mensen; die verpesten het hele klimaat met al die atmosferische opwarming en die uitlaatgassen enzo ...". De ander reageerde daarop door te stellen: "Volgens mij is het al fout gegaan toen met die eerste atoombom; sindsdien is het weer niet meer wat het geweest is ...". De eerste vervolgde: "En wat dacht je eigenlijk van al dat strooizout dat elke winter met vele duizenden tonnen tegelijk in onze biotoop gedumpt wordt. Je vraagt je trouwens af waarom ze met al die dure, uitlaatgassen rondspuitende SUVs en 4 x 4 auto's niet gewoon over een beetje gladde weg kunnen rijden". En zo ging dat nog even door. Een uitgelezen moment dus om ook eens over de andere diersoorten na te denken. Ik ga hier het "V-woord" niet meer noemen, je-weet-wel dat woord dat rijmt op "appelboorjaar", maar het is dus duidelijk dat voor de vogels de hele situatie omslaat als de dagen al bezig zijn te lengen, maar de winter niet meer begint te strengen. En in die situatie zaten we dus al een paar weken. Jammer dat hun lente-gevoel een beetje gefrustreerd werd door het kwakkelende weer met afwisselend wél en geen vorst en afwisselend wél en geen sneeuw ...
Maar ze bleven er HOOPVOL in geloven: "het is Lente !!"

De afgelopen koude periode maakte ik me ernstig zorgen over de toestand van mijn bosmuisjes. Deze uiterst geinige beestjes hebben zich aan de zuidkant van mijn terras gevestigd, maar het risico dat je als bosmuis (Apodemus Sylvaticus, niet te verwarren met de veldmuis.) een winter niet overleeft is natuurlijk enorm. Wat het resultaat is van dagelijks bijvoeren valt niet altijd goed in te schatten. Sporen van muizepootjes in de sneeuw kunnen van één of meerdere beestjes zijn. Voedsel kan door de vogels opgepeuzeld zijn. Afgelopen week in de avondschemering zag ik voor het eerst sinds lang weer een bosmuisje op die typische manier over het terras huppelen. En vanmiddag om een uur of drie zat er een bij het volle licht zijn leukheid te demonstreren. Dat is dus goed nieuws. Ook voor hen is het dus lente geworden.

Over lente in Mastinland heb ik al een paar dingen verteld. Over het nieuwe Tsjechische mastín-nestje bij Tornado Erben bijvoorbeeld. Maar ook Lois Jordan heeft een nestje, en ze is er weer bere-enthousiast over. Zij niet alleen, trouwens. Maar dat is dus wel in de US ... Dichter bij huis, in Frankrijk, zit eveneens een nestje, maar daar is nauwelijks zinnige informatie over te krijgen. Eind Februari wordt een ander nestje in Frankrijk verwacht.
Dat brengt ons als vanzelf bij het onderwerp "Lente in Gado-land", want in Frankrijk is een nestje van de Cão de Gado Transmontano op komst. Of en wanneer dit bijzondere, sterk aan de mastines verwante, ras ook in Nederland zal gaan aanslaan is nu nog een vraag. Met de huidige algemene bestedingscrisis zullen er niet veel potiëntele eigenaars/fokkers/raspioniers zitten te springen om hier ten lande een eerste nestje voor te bereiden. Reden te meer om met interesse naar dit Franse nest te kijken.

Is er bij onze eigen, menselijke, diersoort al iets te merken van de Lente ?? Jazeker wel !! En wel op een manier en op een plaats waar je het wellicht het laatst zou verwachten. In het ijzige Rusland namelijk. Schijnbaar begint aldaar de psychologische lente ook al kort na de winterzonnewende. Op de verenigings-site mastin en de verenigingblog español werd al verhaald van het verschijnen van een Russisch mastín-gezelschap rondom Natasha Prudnik in Hoogstraten. Een weekje geleden is het gezelschap even in Denemarken geweest (dat zal dan wel de Frederica-"udstilling" geweest zijn). Anabel werd daar beste teef en BOB met CAC-CACIB. Er was iets met Neron de Filandon gebeurd waardoor die zonder qualificatie bleef. Enkele zaken fascineren mij hierbij: "wat bezielt mensen om met een stel volwassenen en een stel grote honden in een busje te kruipen en door winters weer het hele eind van Moskou naar een uithoek van West-Europa te rijden en daarna vlotjes weer terug ?" en: "Hoe komt het dat die mensen na afloop toch weer op zo'n aanstekelijke manier laaiend enthousiast zijn ?". We zullen het antwoord op deze vragen ooit wel eens te weten komen. Voorlopig stellen we in ieder geval vast dat voor een aantal mastineros het show-seizoen 2010 al bezig is.
--
Bosmuizelijk na-bericht dd zondag de 7de: vanochtend vroeg kon ik de gelijktijdige aanwezigheid van drie bosmuisjes op het terras vaststellen. Het is dus geen eenzame enkeling die de winter overleefd heeft.
--
Bij de foto: Trotse moeder Linda Tornado Erben bekijkt haar 12-dagen oude welpjes. De oplettende lezer weet wel dat die kleintjes op deze leeftijd groeien als kool. Ze beginnen dan voorzichtig ook steeds meer op volwassen mastines-in-het-klein te lijken.

Voorwaar, voorjaar ...

.
Lenten is come with love to towne
With blosmen and with briddes rowne
That al this blisse bringeth:
Dayeseyes in the dales,
Notes swete of nightegales-
Ech fowl song singeth.
The threstelcok him threteth o
Away is here winter wo,
When woderove springeth.
Thes fowles singeth ferly fele,
And wlitheth on here winne wele,
That al the wode ringeth.
(Anoniem. Engeland. ca 1330 AD)

We waren het er dus over eens dat het voorjaar is.
Goed, 's nachts vriest het een uurtje en, okay, af en toe sneeuwt het weer eens een beetje, maar het IS voorjaar.
De vogels zeggen het.
MAAR: ook de mastines zeggen het !
Kijk maar eens naar de foto boven: negen (9) allerleukste cachorros in Tsjechië ... geboortedatum: 13 januari 2010. Het schone nieuws kwam bij de Tornado Erben-kennel vandaan. Zie: Tornado Erben (zoals je ziet bestaat er van deze site ook een keurige Engelse versie). De moeder van het nest is Linda Tornado Erben, de vader is Aragon vom Eisingerland. Ook in deze stamboom is de halfbroer van HIJO (via Ivoire), namelijk ARAK z Kraje Sokolu terug te vinden. Maar bijvoorbeeld ook Druso de la Aljabara (Ik wil hier tzt iets vertellen over Albero de la Aljabara, die ook in Nederland een nest heeft gehad). En een paar honden waar ik geen fan van ben, maar dat is dus persoonlijk.
Voor de rest willen we onze vrienden de vogels natuurlijk niet vergeten. Ze blijven ons uiteindelijk ook trouw bijstaan. Het eerste tjiepje dat ik gisterochtend hoorde toen ik de tuindeur opendeed was van een gewone mus. Die kwam ook met de duiven en de merels ontbijten. De meeuwen waren allemaal verdwenen. Allemaal. Verder was het vogel-matig gesproken een "kale" dag, gister. Vandaag liet één van onze heggemussen zich weer zien. Ze wonen twee rijen huizen verder, maar komen doorgaans in mijn tuin het meeste fourage-werk doen. Zie ook de foto voor deze schuwe maar leuke vogelsoort.
-
(vertaling van het gedichtje: Het voorjaar is met veel vreugdevol genot in de bewoonde wereld ingetreden - Met bloesem en met vogelgezang - En deze zegeningen heeft ze meegenomen: - Madeliefjes in het veld - Het schone gezang der nachtegaal - Ieder vogeltje zingt het hoogste lied - De zanglijster laat onafgebroken zijn geluid horen - Voorbij zijn hun winterse zorgen - Wanneer de Lievevrouwebedstro in bloei gaat - Zingen deze vogels wonderlijk veel - En uiten fluitend hun welbevinden - Zodanig dat het hele bos er van gonst)

Hartveroverend leuke mastín-cachorro in Tsjechië ...

Ik heb er opzettelijk niet zoiets boven gezet als "leuke pups in Tsjechië". Afgezien van het feit dat we een Nederlands woord hebben voor "pup"(namelijk: welp), gaat het namelijk ook niet over meerdere pups, doch slechts over één: Primus Mastibe.
Op een onbewaakt ogenblik kwam ik op de site van Iva Járová aan, en daar stond hij: prinsheerlijk bovenaan de pagina ( zie: mastibe .Van deze site bestaat trouwens ook een Engelstalige versie). Primus. Ik had al een paar foto's van hem en zijn nestgenoten gezien op mastingallery, maar nu heeft hij dus een eigen plekje. Een mens moet bij het zien van zo'n mooi gestroomd reutje sterk in zijn schoenen staan om niet meteen naar de telefoon te rennen en de fokster toe te roepen: "begin hem maar vast in te pakken, ik kom er aan ... !!".
Na de eerste impuls te hebben weerstaan, toch even verder gekeken. Aan het menneke zelf zijn alleen maar mooie dingen te ontdekken. In zijn indrukwekkende stamboom komen een paar ijzersterke kanjers voor, met op de allereerste plaats natuurlijk Arak z Kraje Sokolu (Via vader Ivoire een halfbroer van de Juan el Líder waar dit blog naar is genoemd. Tevens zo'n beetje de top-dekreu van zijn generatie -althans buiten Spanje). Maar ook zijn moeder Jenny Mastibe en haar oma Conny Mastibe ... Maar er zitten ook enkele honden bij waar ik niet zo blij mee ben. Dat is overigens puur persoonlijk. Ik ga dit hondje zeker niet op zijn stamboom afkraken. Wel integendeel: dit leuke en geinige hondje heeft alles om meer dan gemiddeld te worden. Iva zelf noemt hem al 'show-qualiteit'. Kijk eigenlijk zelf maar op de site (ik ga geen foto bij dit artikeltje plaatsen, anders krijg ik nog spijt ...).
Ach, dit verhaaltje is eigenlijk alleen maar om aan te tonen dat we allemaal wel eens op het randje van een zwak moment staan.
Ik zal Primus Mastibe in ieder geval in de gaten houden (om er misschien later achter te komen dat ik nu de verkeerde beslissing heb genomen ...).
-
Bij de foto: ik heb hem dan toch -met toestemming van Iva- toegevoegd. Primus, dus. Niet lang nadat ik bovenstaande heb geschreven werd bekend dat hij naar de VS zou gaan. Weer later dat het niet door zou gaan (wat gebeurd is: eigenlijk zou hij naar Norma Roman gaan, maar door ernstige problemen met haar mastiff Brando moest zij met veel pijn in 't hart van Primus afzien :-(... ). En weer later werd bekend dat hij naar Rusland zou gaan (en verdween zijn foto van de voorpagina).