El Mastín Español

Nu in Estland de sneeuw aan het verdwijnen is, speurt Anuler Caweria naar zaken en dieren die er eventueel onder vandaan zijn gekomen ...
Hoewel aan de lijn, is ook Anuler Carisa iets op het spoor en als een volleerde jachthond besluipt zij haar doel.
Caweria laat zien hoe je ook op een half-besneeuwde ondergrond al mooi "op z'n tentoonstellings" kan staan ...

Onderwerp: de Mastín Español en de dingen des levens
Ik moet meteen benadrukken dat met die 'dingen des levens' geen referentie gegeven wordt aan die imaginaire boektitel
"De feiten des levens uitgelegd voor keurige jongedames/ keurige jongedames klaargelegd voor de feiten des levens". Trouwens, in die -volgens mij imaginaire- boektitel zit een suggestie die an sich al niet klopt. En dat heeft dan weer te maken met die denkfout omtrent "willekeurig" en "keurig willig", maar ik dwaal weer eens af ...
Neen, die 'feiten des levens' hebben alles te maken met waar je leven zoal door vergald wordt en waar je min of meer per ongeluk tegen aan kan lopen. Op dit moment is mijn meest dominant-aanwezige probleem de makke met mijn ordinator. Ik had verleden keer al verteld dat 'ie een paar dagen bij de computer-dokter is geweest. Dat is niet uitgepakt zoals ik had gehoopt. De grootste helft van al het werk (w.o. het installeren van een paar drivers en het verwijderen van een aantal overbodige updates) moest ik uiteindelijk nog zelf doen. Wat allemaal maar tijdelijk geholpen heeft. Op dit ogenblik is mijn systeem bezig om onder mijn ogen te desintegreren. Wat onder andere tot uiting komt in het gestaag verloren gaan van grote hoeveelheden geheugenruimte ... De veiligheidstoestand zou echter prima in orde zijn ... Terwijl ik dit allemaal met lede ogen aan moet zien doemt het beeld van die Lockheed (je-weet-wel: van Prins Bernhard) F-104 "Starfighter" voor mijn geestesoog op. Dat was dus dat "gevechtsvliegtuig dat vanzelf uit de lucht valt" ...
Maar als je veel tijd verliest aan dit soort zaken, kom je natuurlijk niet aan lekker werken toe. En blijft er van alles en nog wat liggen ... vandaar mijn trage vorderingen -ook op dit blog.
Je krijgt natuurlijk ook te weinig tijd om eens rustig te mijmeren over belangrijke en aangename dingen. Zoals ook mastines.
Dat sluit dan weer aan bij het volgende: ik krijg wel eens de vraag "Redacteur Frans, komt er nog eens een nieuwe mastín uw leven versterken ??". En ik zeg dan natuurlijk waar het op staat: "Neen". En leg uit waarom. Zo vertel ik dan dat Zerra bijna dertien jaar is geworden, maar dat ik er zelf over dertien jaar niet meer ben en wie moet er dan voor mijn mastín zorgen ... ? [dat argument heb ik ook al uit de mond van enkele andere mastineros vernomen, maar sommigen daarvan zijn desondanks inmiddels toch overstag gegaan :-) ]. "Ach, redacteur Frans, u ziet er nog zo jong en zo sexy uit -pas sinds wij u kennen beseffen we wat er bedoeld wordt met 'the sexy side of forty'- u gaat nog vele decennia mee ... !" krijg ik dan te horen, maar uiteindelijk moet men dan zwichten voor de logica en de argumenten die ik op tafel leg ...
Maar toch ... toch is er niets dat mij verhindert af en toe te fantaseren over een mastín in huis. Lang geleden was daar bijvoorbeeld Primus waar ik stiekem een oogje op had laten vallen. Maar Primus is uiteindelijk naar Rusland gegaan. Hij is nog steeds leuk, maar er valt wel eea op hem aan te merken. Zo zijn zijn poten onbehoorlijk zwaar en stevig terwijl tegelijk zijn bostkas relatief weinig volume heeft ... [zie je wel vaker tegenwoordig].
Primus is gestroomd en daar heb ik een lichte voorkeur voor, maar hij was ook een reu, terwijl ik een bescheiden voorkeur heb voor een teef. Zo hoeft het niet te bevreemden dat ik van alles en nog wat in mijn hoofd haal als het om potentiële mastijnse huisgenoten gaat.
En ik denk daar in sterkere mate aan als er ook andere redenen zijn om aan bepaalde mastines (cachorros, oudere jonge honden of volwassen honden) te denken.
Bijvoorbeeld aan Layla z Kraje Sokolu [zie hier ] en [ bijv. hier ][Layla is via stamvader Ivoire familie van Hijo/Juan el Líder].
Het is me lang een raadsel geweest hoe deze prachtige pup/
mastina zo lang in het nest kon blijven (en ze is er nog maar sinds héél kort uit). En dat is het me nog steeds. Op de foto's die we af en toe te zien kregen zagen we een hond die steeds mooier werd. Ik ga me niet wagen aan het vertalen van de Tsjechische bewoordingen waarin over haar gecommuniceerd werd, maar ik vond met name het gebruik van het woord voor 'honing' wel lekker dubbelzinnig. Het zou op haar mooie, zacht-warme kleur kunnen slaan, maar ook op haar karakter (?). Of zij echt zo'n zoet karakter heeft ?? Ik vond haar altijd als een dondersteentje overkomen. Als ik dus een bod op haar zou hebben gedaan zou ik met een soort van tweede Zerra hebben gezeten. Zo'n hondje dat probeert zoveel mogelijk kattekwaad uit te halen in een zo kort mogelijke tijdspanne. Dat is voor even te doen, maar als je dag-in-dag-uit met zo'n hondje dat eigen baas is moet samenleven heb je wel roestvrijstalen zenuwen nodig ...
Een andere piepjonge mastina die een dondersteen schijnt te zijn zit helemaal in Estland. Anuler Caweria heet de jongedame en ze is op dit moment al zeven maanden. En daar zitten een paar interessante extra kantjes aan. Op de eerste plaats zit ze bij de fokker nog met twee nestzusjes. Een daarvan is al op heel jonge leeftijd door fokster Anu Reiman uitgezocht als haar eigen houd-keus: Callidora. Een goede keus, want nu Calli ouder aan het worden is blijkt ze inderdaad al "tentoonstellingsqualiteit met kampioensmogelijkheden" te hebben. En dat is dan mijn eigen bescheiden oordeel. De zusjes Caweria en Carisa (waar ik een half oogje op heb laten vallen) zijn dus nog te hebben - FOR SALE. Dat is heel erg vreemd als je tot je door laat dringen dat ze uit precies dezelfde combinatie afkomstig zijn als Wereldkampioen 2010 Anuler Alano [Vandaag is Alano op de National Dog Show te Ostrava (Tsjechië) trouwens weer BOB en "National Winner" geworden, waarmee hij meteen "Grand Champion" van Tsjechië genoemd mag worden]. Net als Alvaro die hier op een foto staat. Dat is dus echt héél erg vreemd. Het is lang zoeken naar een verklaring. Misschien speelt het seizoen waarin ze 'beschikbaar' kwamen (hartje winter) wel voor iets mee. Misschien is Estland waar deze zusjes zitten toch een beetje teveel in de marge van Europa of de Mastín-wereld ?? Wat dat laatste betreft: elders is al eens opgemerkt dat het hart van de Mastín-wereld niet meer in Spanje ligt, doch eerder in Centraal-Europa. Wel, in een aantal opzichten toch. Zo marginaal is Estland dus helemaal niet. We blijven dus voorlopig nog even raden. En ik kan nog heel even nadenken over Carisa. Dat schijnt een heel "zacht" teefje te zijn. Eerder dus het karakter van Hijo dan van Zerra. Hmmm ... daar zit toch echt wel iets in. Ze heeft trouwens ook een aangenaam-zachte kleur. Wat ik verder bijzonder interessant vind is dat de dames niet te royaal in het vel zitten maar wel van die lekkere, flinke, keelwammen hebben. Zoals op de foto's ook goed te zien is. Ook te zien: ze hebben van die dubbele hubertusklauwtjes. Ik houd er van, al is dit type dan weer niet helemaal naar mijn smaak. Op een foto kan je niet zien hoe "honds" een mastín ruikt, maar lekkerder dan Zerra kan sowieso niet. Misschien even lekker, maar niet lekkerder. Voordat ik dit onderwerp ga afronden: de trouwe blogbezoeker moet bij dit blogberichtje wel van de ene déjà-vu in de andere zijn gegleden. Kan best, want dit nest is bijna een vaste gast hier ten bloghuize. Kijk nog maar eens terug naar dit intermezzo:

NIET TE FILMEN ZO LEUK !!

Had ik overigens de web-link eigenlijk al gegeven van de kennel waar ze zitten ? Bij deze dan !

Ja, en dan ontkom ik hier toch niet aan: Anuler Alano -zijn naam is reeds gevallen- is de vader van een aanstaand Mastibe-nestje. De moeder van dit nestje is Jenny Mastibe [onder andere de moeder van Primus !]. Als het al niet de mooiste mastina in het show-circuit is (o.a. óók aanwezig op de World Dog Show 2010), dan toch zeker de liefste. Dát is nou een mastín die ik letterlijk zou kunnen stelen ... ! Dat nestje is overigens al gedeeltelijk leeg-gereserveerd. Dus als iemand het per se wil proberen ... wees dan snel.

Nu we het dan toch over Estland hebben: er kan elk moment een nestje komen bij kennel Zarmon de Celly . Toevallig ook uit Mastibe-ouders.

Maar waarom zou je wachten tot kleine pupjes groot genoeg zijn geworden als je bij wijze van spreken à la minute een gezonde jonge hond kan (laten) ophalen ?

Of een volwassen hond ? Dat brengt mij op een ander onderwerp. Een beetje raadselachtig (maar zoals we gezien hebben: de hele mastín-wereld zit raadselachtig in elkaar) staat er een goede volwassen hond met misschien ook wel fokkwaliteiten als
'familiehond' te koop in Tsjechië => Nalon Bears de Lunava . Iemand speculeerde dat het met het matige HD-resultaat van Nalon te maken heeft. Maar ook al zijn er een paar dekreuen die beter scoren dan hij, objectief gezien doet hij het helemaal niet slecht. Trouwens: bij het fokken is het een belangrijk punt (maar niet het enige !), doch het zijn wel de resultaten van BEIDE ouderdieren die tellen en niet alleen die van de dekreu. Bij passende teven, zo denk ik toch, zou black-and-tan Nalon eventueel een goede zet kunnen zijn. Voor een familiehond doet dat overigens allemaal niet ter zake.
Passende (fok)teven, dat wil dus vooral zeggen: VOLWASSEN teven. Van tenminste twee jaar oud. De Estse dametjes Caweria en Carisa hebben die leeftijd nog lang niet. Maar weldegelijk de qualiteit. Denk ik toch.
Anuler Alvaro hier op deze zeer recente foto met zijn drie (volle) zusjes Callidora, Caweria en Carisa. De dametjes hebben nog een stukje groei te gaan ;-)
Mooie Carisa met haar lekkere keelwammen in Maart op de foto
Carisa in Februari

In het land der behulpzame Deentjes ...

[ GEEN FOTO ]

Daar stond ik dan, aan de periferie van het enorme Messe-complex waar de WDS 2010 werd gehouden. Ik was al bijna leeggezweet en ik meende dat het bloed al in mijn schoenen (feitelijk waren het mijn lederen klompen die ik meegenomen had. Die lopen gewoon prima) stond. Het was er in de tussentijd niet vroeger op geworden ... En de officiële ingang(en) waren aan de andere kant van het complex. Wat hier aan deze kant wel was: de camping voor de exposanten. Ik stapte desondanks op de Deünse terrein-bewaker annex parkeerwachter af en vroeg hem in vloeiend buitenlands waar ik een toegangs-ticket en een catalogus kon krijgen. Zonder problemen kon ik het terrein op en vond via zijn hartelijk verstrekte aanwijzingen alsnog een tent waar ik het gevraagde kon vinden. Op mijn weg over de camping was ik al vele tientallen honden & eigenaars tegengekomen die overduidelijk de show al aan het verlaten waren. Ik trok daaruit de conclusie dat de show feitelijk al voorbij was ... :-( Desondanks op zoek naar de juiste Hall (H, ring nummer H38. Had ik al op internet kunnen vinden). In deze donkere hall vond ik in het eerste hoekje rechts een aantal tijdelijke 'nissen', waarin diverse mastineros en hun honden zich bevonden. Hoewel de mooie, gestroomde Bono s Madridskogo Dvora natuurlijk de absolute blikvanger was doordat hij twee keer zo groot lijkt dan hij in werkelijkheid is en dan ook nog es zo mooi beweegt, was de eerste die ik aansprak Boris Persson die daar met zijn Charley z Kraje Sokolu stond. Vol trots liet hij onder anderen in een grote multo-map de stamboom van Charley zien. Uiteraard ontbrak daar Ivoire niet, via de bekende link ... Tijdens het gesprek meldde hij dat de show nog helemaal niet over was, doch dat het maar net was begonnen. Oeps ... ! Gelukkig niet echt veel gemist (ja, alle mastines de los Pirineos, maar niet de Españoles). Meteen naar de ring gegaan en in grote haast een fototoestel en mijn bootschoentjes tevoorschijn gehaald. Tiens, die fototoestellen van me ... Ik had er twee meegenomen met de bedoeling de risico's te spreiden. Maar het kwam er op neer dat ik met het wegwerpdingetje wel kon fotograferen, zij het telkens op het randje van het flits-bereik, maar dat die digitale kneutel weigerde te kieken. Wél lukte het maken van video-filmpjes. Het uitschakelen wilde dan weer nauwelijks, zodat de filmpkes voor de helft uit opnamen van mijn eigen tenen bestaan :-( ... Lange videos hadden best gekund, maar in de praktijk is het er helaas niet van gekomen. Zwaar klote, dus. Zwaar klote. Terwijl er in de ring al wat honden onder de handen van Malo Alcrudo door gingen, ging ik -in zwaar bezweette toestand- Iva Jarova alvast een handje geven. Niet veel later pakte ik Jonas Nielsen ook nog even mee. Sally Nielsen was tot haar spijt afwezig. Pas hierna ging ik even uitgebreid met een handdoek aan de slag. Wat het organisatorisch aspect van de show betreft: de Deentjes waren wél zo vriendelijk om van die bordjes op te houden waarop de catalogus-nummers stonden van de honden die in de ring verlangd werden, MAAR aan de ring was niets te vinden van een bord waarop de absenten en de uitslagen werden vermeld. Wederom: zwaar klote ! Er waren maar vijftien (15) mastines effectief verschenen. Dat is meer dan we in Nederland te zien krijgen, maar natuurlijk veel minder dan op de World Dog Show in Bratislava. De gemiddelde qualiteit van de honden was ongeveer gelijk. Nu ja, ietsje minder dan. Voor de liefhebbers was het wel fijn dat er eindelijk ook eens drie Deense en twee Franse mastines acte de presence gaven. Vooral de geheimzinnige Dark Angel de la Montée du Col met zijn grote schofthoogte was een aangename verassing. Aangezien de gade van de eigenaresse alleen Frans sprak en ik de tijd niet vond om mijn langzame zinnen te construeren zat ook aan de kant van de eigenaars de nodige geheimzinnigheid die niet weggenomen kon worden. En verder ... was het dan alleen maar Russisch dat er werd gesproken rondom de ring ? Met negen daadwerkelijk verschenen Russische mastines moest dat haast wel. Hoewel ik af en toe een woordje Engels en Duits kon wisselen met de niet-Russen, waren de Russen dus echt de dominante factor. Het scoren in de ring wilde hen niet echt lukken, maar dat heeft misschien ook wel met die SM-kelder benadering van de "Handling" te maken. De betere kanten van een mastín komen heus niet tot uiting als je zo'n arm beestje aan de halsband probeert op te hangen. Echt niet ! (Maar: wie werpt zich op om dat die Russen eens in hun eigen taaltje mede te delen ?). Een mooie hond als Qerubio Tornado Erben en zelfs een prachtige hond als Bono missen door deze manier veel kansen [Bono IN de ring is nog geen schaduw van Bono buiten de ring :-( ]. Jammer.
Weinig honden = snel gebeurd. Voor de uitslagen zie bijvoorbeeld de VIB-site ( VIB ). Voor mij de twee aantrekkelijkste mastines waren de twee enige atigrado's : Bono en Jenny Mastibe (o.a. de moeder van Primus Mastibe => Primus ). Niet alle honden waren te knuffelen. Dat heeft natuurlijk met de omstandigheden te maken. Van Jenny Mastibe vond ik het heel erg jammer dat haar bench direct aan de ingang van de ring stond, want om deze reden zat ze meteen na de ring-performance weer onbereikbaar voor deskundige knuffelhanden achter tralies ... Ik heb meerdere keren geprobeerd de fraaie en zeer vrouwelijke kop van Jenny en face op de gevoelige plaat te krijgen, doch ik moest met lege handen naar huis. Over naar huis gesproken: er was maar weinig animo om nog een beetje te blijven hangen nadat de slag in de ring eenmaal gestreden was. En ik had zelf bijzondere redenen om de terugweg aan te vangen: thuis wachtte mijn menagerie op de eerste verzorging sinds zaterdag-ochtend. Maar eerst even wat aan mijn eigen verzorging doen. In de koele voor-hall van het gebouw even op een bankje zitten uitpuffen en tegelijk mijn sokjes uit. Misschien voor die buitenlanders een vreemd gezicht, zo'n ongeschoren clochard die daar met zijn blote voeten zit te spelen, maar ik kon tenmiste vaststellen dat er geen bloed en blaren aanwezig waren. Aan de kant van de ring had ik mezelf al langs een handdoek gehaald, maar nu dan alsnog een vers T-shirt (en schone sokken) aangetrokken. Geen overbodige luxe, want dit was nog het exemplaar waarin ik "geslapen" had ... :-( Ik was niet de enige die een beetje uitpuf-werk kon gebruiken. Even verderop in de koele hall stond één van die misvormde Engelse Bulldoggen te puffen. Wat heet puffen; het leek wel of 'ie er elk moment ik kon blijven. Wirklich widerlich !! Natuurlijk(!), het was tropisch warm, maar dit is toch echt te gek. De dag waarop er een wereldwijd fokverbod komt voor dit deerniswekkende ras (en dat hoeft niet per se tot 4 October te wachten) zal waarlijk een overwinning
zijn voor de beschaving !

OP DE TERUGWEG ...

Een kwartiertje voor uitpuffen en opfrissen (toegegeven: die Deense toiletten daar in het Jaarbeurs-complex waren keurig schoon en nog gratis ook. Wel goed dat ik een eigen rolletje WC-papier meehad ...) en daarna weer op de terugweg. De omge- keerde weg die ooit voor de heenweg was uitgestippeld. Via die Godthabsvej. Kon echt niet missen. Op de hoek van het enorme complex wel eerst even op zo'n "hundeskov" gekeken. Dat blijkt niets met een hondenshow te maken te hebben, maar met een gebied waar heiningen van 1,60 meter omheen staan. Om het wild binnen- en de honden buiten te houden, of omgekeerd ? Wat maakt het ook uit. Op het station aangekomen een net-niet gewelddadige confrontatie met de plaatselijke kaartjes-automaat. Op het typische geluid van zo'n Haagse scheldkanonnade kwam een conducteur-achtige persoon kalm aangewaggeld en begeleidde me keurig stapje-voor-stapje door het toch wel erg lange koop-proces heen. Grote Klasse ! Met de trein via wederom zo'n Deens tussenstation naar Kolding. Daar leek het enige tijd mis te gaan omdat ik maar niet aan een treinkaartje richting Hamburg kon komen. Ja, gesloten loketten op zondag, hein ... ?
Maar uiteindelijk is het ook daar -na vaak en veel vragen, bijna zelfs een beetje zeuren- met behulp van een vriendelijke inboorlinge in de kiosk gelukt. Communicatie-foutje: ik had in de laatste halte in Denemarken moeten overstappen, maar ik werd op gegeven ogenblik weer teruggenomen in de richting van de Deense binnenlanden ... Oei ! Geheel onverplicht ging een conducteur een oplossing versieren. Een internationale trein die toch al enigzins overtijd was zou speciaal voor mij in het kleine plaatsje stoppen. Dat was althans de bedoeling. Maar in werkelijkheid liep dat dus anders. Derhalve ik had nog maar één mogelijkheid om die dag het land uit komen. Het alternatief was niet echt rampzalig: een avontuurlijke stationsovernachting. Er stonden aan het einde van het achterste perron twee lekker lange banken waar je best wel een paar uurtjes kan knorren. En een paar uurtjes had voldoende moeten zijn. In ieder geval qua liggen. Qua pure slaap zou een half uurtje al voldoende zijn geweest. Evenwel: de laatste trein kwam aangetuft en ik kon uiteindelijk in Flensburg op de nachttrein naar ik weet niet waar stappen. Ik kwam in een coupe bij een gezellig Deens gezin (met klein hondje) terecht alwaar ik na verloop van tijd moest vechten tegen de slaap. Heb ik trouwens wel gewonnen. In Hamburg eruit en toen begon er weer zo'n eigenaardige ronde. Omdat die Leute aan de info-balie ook van de straat gehouden moeten worden was er nergens op dat enorme mega-station serieuze info middels borden ofzo en al helemaal geen info terzake van internationaal reizen. Ja, ik kon wel een reis-suggestie krijgen, maar geen kaartje. Bij de automaat kon ik overigens óók reisinfo-krijgen en zelfs ook een kaartje. Dat noopte wel tot wederom een verbaal Haags Trommelvuur. Niet erg lang, hoor. Laten we zeggen: een Haags Kwartiertje lang. Wel uitermate klotig dat ik nog tot 4.42 uur moest wachten daar op dat oninteressante station. Zeker geen plaats om even een tukje te doen :-(... Dus maar een grote beker koffie gekocht.
En volgens mij was dat wederom in een McD-zaakje ... (sleutelwoord: Merde !). Maar goed, ik zat op gegeven ogenblik in een trein op de goede route. Tijd om eindelijk eens dat slaapje te doen. Ik weet het: zittend slapen is slecht voor het fysieke brein, maar telkens net-niet in slaap vallen is nog vele malen slechter. Ergo: het wekkertje (ic: GSM) gezet en een verfrissend slaapje gemaakt. Daaruit gewekt door de conductrice en niet door mijn GSM ...
Kijk !! Daar heb je Osnabrück Hbf. Uitstappen, even de benen strekken en op zoek naar een nieuwe kop koffie (die overigens walgelijk was) en een paar broodjes (smaakten wel aardig). Met een half uurtje vertraging op het dorp aangekomen. Thuis meteen op de thermometer gekenen: 23 *C. Dat vond ik toch wel erg veel (het was nog geen 10 uur), dus de deur en de ramen nog enige tijd open gelaten. Mijn vogeltjes vermaakten zich overigens prima zo, gezellig met de (tijdgeschakelde) radio aan. Ik had overigens -voor zover ik kon vaststellen- geen insluipingen gehad tijdens mijn afwezigheid. Na een uurtje op bed gaan liggen en aldaar een uur of drie heerlijk geslapen. Daarna dacht ik dat ik het verhaal had afgesloten. Hihi ... wist ik dat we aan het begin van zo'n hittegolf-achtige toestand stonden ... (?!). En echte mogelijk- heden om de leeggeroofde lichamelijke reserves weer aan te vullen kwamen er voorlopig niet ...
Aldus, na het op voorhand mislukte niet-avontuur in het land der Petits Belges had ik dan nu het vreemde avontuurtje in het land der Minuscules Danoises gehad... Hmmm ... Echt ontmoedigd ben ik nog niet. Er is mij vriendelijk gevraagd of ik naar de European Dogshow in het kleine landje Slovenië ga komen (31 September). Hoewel er geen fatsoenlijke trein-verbinding schijnt te zijn, denk ik toch dat ik ga. Eindelijk eens oog-in-oog met die geweldige Italiaanse mastines !!
-
Ik had heel erg graag een foto van Jenny Mastibe boven dit artikel geplaatst, maar na bestudering van die vijf plaatjes die ik speciaal van haar heb geschoten, leek het me deftiger om dat de lezers maar niet aan te doen.
-
In tegenspraak tot mijn bovenstaande voorspelling heeft Qerubio Tornado Erben een grote prijs binnengehaald: 10 Juli op het Championnat de France (in het illustere plaatsje Villepinte) werd hij Best Of Breed. Félicitations et compliments !!

Hartveroverend leuke mastín-cachorro in Tsjechië ...

Ik heb er opzettelijk niet zoiets boven gezet als "leuke pups in Tsjechië". Afgezien van het feit dat we een Nederlands woord hebben voor "pup"(namelijk: welp), gaat het namelijk ook niet over meerdere pups, doch slechts over één: Primus Mastibe.
Op een onbewaakt ogenblik kwam ik op de site van Iva Járová aan, en daar stond hij: prinsheerlijk bovenaan de pagina ( zie: mastibe .Van deze site bestaat trouwens ook een Engelstalige versie). Primus. Ik had al een paar foto's van hem en zijn nestgenoten gezien op mastingallery, maar nu heeft hij dus een eigen plekje. Een mens moet bij het zien van zo'n mooi gestroomd reutje sterk in zijn schoenen staan om niet meteen naar de telefoon te rennen en de fokster toe te roepen: "begin hem maar vast in te pakken, ik kom er aan ... !!".
Na de eerste impuls te hebben weerstaan, toch even verder gekeken. Aan het menneke zelf zijn alleen maar mooie dingen te ontdekken. In zijn indrukwekkende stamboom komen een paar ijzersterke kanjers voor, met op de allereerste plaats natuurlijk Arak z Kraje Sokolu (Via vader Ivoire een halfbroer van de Juan el Líder waar dit blog naar is genoemd. Tevens zo'n beetje de top-dekreu van zijn generatie -althans buiten Spanje). Maar ook zijn moeder Jenny Mastibe en haar oma Conny Mastibe ... Maar er zitten ook enkele honden bij waar ik niet zo blij mee ben. Dat is overigens puur persoonlijk. Ik ga dit hondje zeker niet op zijn stamboom afkraken. Wel integendeel: dit leuke en geinige hondje heeft alles om meer dan gemiddeld te worden. Iva zelf noemt hem al 'show-qualiteit'. Kijk eigenlijk zelf maar op de site (ik ga geen foto bij dit artikeltje plaatsen, anders krijg ik nog spijt ...).
Ach, dit verhaaltje is eigenlijk alleen maar om aan te tonen dat we allemaal wel eens op het randje van een zwak moment staan.
Ik zal Primus Mastibe in ieder geval in de gaten houden (om er misschien later achter te komen dat ik nu de verkeerde beslissing heb genomen ...).
-
Bij de foto: ik heb hem dan toch -met toestemming van Iva- toegevoegd. Primus, dus. Niet lang nadat ik bovenstaande heb geschreven werd bekend dat hij naar de VS zou gaan. Weer later dat het niet door zou gaan (wat gebeurd is: eigenlijk zou hij naar Norma Roman gaan, maar door ernstige problemen met haar mastiff Brando moest zij met veel pijn in 't hart van Primus afzien :-(... ). En weer later werd bekend dat hij naar Rusland zou gaan (en verdween zijn foto van de voorpagina).