Zowaar: zomer ...

Tiens. Ineens was daar weer een warme, zomerse dag tussendoor ...
Ieder reageert daar op zijn eigen manier op, maar ik denk dat deze jongedame best wel een verstandige keuze gemaakt heeft:
Gewoon een gezonde, vitaliserende, pint.
Vers en fris uit de tap ...

Blondines sans gêne ...

Ah ... !! Wat is Français toch een prachtige taal ... !!
Nog even met dezelfde ernst verder:
nu dit blog feitelijk niet meer bestaat kan ik zonder rekening te hoeven houden met ernstige repercussies nog even dit sexistisch grapje er tussendoor jassen.
Arme blondjes ...

Wat het verdere voortbestaan van dit blog betreft:
dat gebeurt dus inderdaad elders.
Maar het wil nog niet echt op gang komen. De toegezegde hoofdstukken over ADO Den Haag zitten nog steeds in de voorbereidings-fase ... :- (

Zo kennen we elkaar weer ... !!

Deel I: voorspel en voortekenen
Mooi: ADO is er niet ingetrapt, want we kregen deze week te horen dat de ietwat louche Aad de M., namaak-Moerwijker, niet welkom is als technisch directeur of als wat dan ook. Prima. Ik hoef me dus niet voor onbepaalde tijd van mijn eigen cluppie te distantiëren.
Ook mooi: Ali Boussaboun komt/kwam wél. Bijzonder vreemd evenwel dat hij niet meteen vanaf wedstrijd-minuut één speelde. We krijgen al maanden te horen dat hij bij ons zijn conditie op peil houdt en nu ineens krijgen we een slap verhaaltje te horen over een gebrek aan wedstrijd-conditie (??) ...
Deel II: 3 - 0
Maar dat opende wel mogelijkheden om Vicento met dat begenadigde linkerbeen meer dan een helft in de wedstrijd te houden, hem daarbij de doelpunten-regen te laten openen in de 33ste minuut [uit een combinatie met Immers, een combinatie die we vorig seizoen veel vaker konden meemaken ...] en hem zonder blessures in de tweede helft van het veld te halen zodat hij tegen Heracles en Ajassus weer inzetbaar zal zijn. Hopelijk.
Deel III: Ali, Ali ... !!
Dat het opstellen van Boussaboun perspectieven opende bleek al gauw, want hij was bij de beide volgende doelpunten betrokken. Gaaf ! Leuke binnenkomer voor hem en verdiende alsmede noodzakelijke puntjes voor ons allemaal ! Welkom thuis, Ali !
Deel IV: Ali of geen Ali ??
Als Ali zo door blijft voetballen gaat dat nog problemen (luxe-problemen ?) opleveren voor de Adonese beleidsbepalers. Een speler die zo speelt en anderen laat presteren kan je natuurlijk niet zomaar even in de winterstop afserveren. Het probleem van de quantitatieve overbezetting in de voorhoede zal na het terugkeren van de Verhoek-brothers ernstig gaan worden ... Maar ook zal er binnen de spelersploeg één en ander gaan verschuiven. Niet in de laatste plaats omdat Ali makkelijk spreekt is hij ook een natuurlijke kandidaat voor de rol van aanvoerder. Hmmm ... het lijkt nu nog ver in de toekomst, maar hoe dat moet gaan aflopen ... ?
Deel V: Aadsje !
Het is niet helemaal uit de verf gekomen. Publicitair enzo. Maar natuurlijk houden we nog steeds van Aadsje. Ookal is hij dan twintig jaar geleden van ons heengegaan. (zie ook: 5 December
en Onze Aad). Van de tricootjes zoals op de foto hadden we er ook een stuk of twaalf op het veld moeten zien vanavond, maar ja, regels die voor anderen niet gelden, gelden voor ADO uiteraard wel ...
Deel VI: Jasses !!
Ajasses vs Excelsior. We kunnen er niet omheen: de (k)neuzen uit 020 kwamen via een tussenstand van 2 - 1 moeizaam op 4 - 1. Voor hen een thuiswedstrijd. Uit deze uitslag en de uitslag van de thuiswedstrijd van Excelsior tegen ADO onlangs mag toch wel voorzichtig opgemaakt worden dat we binnenkort allesbehalve kansloos zijn in Noord-Holland ...
Deel VII: Luksik
Ja, helemaal voor op het laatst gehouden: zouden er nog ADO-aanhangers zijn die vandaag wat over Luksik te eikelen hebben gehad ? Die opbouwende linkshalf die door Steijn consequent als linksback wordt opgesteld ?? Misschien mag ik het nog beleven dat die op een slimme manier ingezet gaat worden dit seizoen. Maar misschien toch ook moet Luksik Steijn en Fräser maar eens een paar Tsjechische en/of Slowaakse en/of Hongaarse instructie-videootjes laten zien over opbouwend-, aanvallend- en winnend voetbal ...

PS: Flamouse avec des Poires
Ik vind die officiële club-site nog steeds Kut met Peren.

Recuperatie

Ik moest vandaag nog even in Bergen/ Mons zijn en maakte van de gelegenheid gebruik om eens bij een vriend langs te wippen.
Ik had hem eerder deze week op de TV gezien en hij maakte toen een matte, uitgeputte, eigenlijk heel ongezonde, indruk.
Maar toen hij daar voor mijn neus stond, blaakte hij werkelijk weer van viriele gezondheid ...
"Zeg Elio," vroeg ik hem "nu moet je mij toch eens verklappen hoe je dat doet: maandag zag je er uit als een opgewarmd lijk, maar nu sta je weer als een pilaar van levenskracht. Wat is jouw geheim ?!"
"Beste Frans," zei hij, terwijl hij amicaal zijn arm om mijn schouder sloeg "Er is niets geheimzinnigs aan mijn succes-formule: ik geloof gewoon in de kracht van natuurlijke vitamines !!" (*)
(*) = Deze conversatie vond geheel plaats in het buitenlands, maar aangezien ik wel Francais versta, doch niet correct kan schrijven, geef ik hier maar gewoon de Nederlandse vertaling.
PS In België wordt er vanaf vanavond vroeg weer geformeerd aan de toekomstige regering ...

Doe-Het-Zelf Blog-berichtje

In een poging te voorkomen dat dit blog helemaal en onomkeerbaar in een voetbal-blog ontaardt, wil ik het vandaag kort houden.
De lezers mogen zelf het denkwerk doen.
Ik geef alleen de keuzemogelijkheden aan.
Het gaat om de aanstaande wedstrijd tegen VVV - Venlo.
Wat gaat de uitslag worden (?):

(1) het wordt 0 - 0
(2) het wordt een gelijkspel waarbij wél gescoord wordt.
(3) het wordt een verliespartij met één doelpunt
(4) het wordt een verliespartij waarbij meer dan één doelpunt wordt gescoord

De termijn voor deze denkoefening loopt af op het moment dat de (hopelijk niet-Belgische) scheidsrechter het beginsignaal van de wedstrijd fluit.

PS deze oefening komt te vervallen indien Steijn en ADO deze week nog uit elkaar gaan. Wat hopelijk niet gebeurt. Misschien krijgt Steijn ook nog eens zo'n oxymorphose ;-) Het zou geen dag te vroeg zijn ...

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag ... ?

Waarschijnlijk alle Hagenaars die de Lichtstad -hopelijk tijdelijk- achter zich hebben gelaten en in de Nederlandse of buitenlandse provincie leven herkennen dit beeld wel:
druk - druk -druk , overbelast, onderpresterend, elke vierkante millimeter en elke vierkante seconde van tijd en gelegenheid nodig voor andere zaken, van honderd verschillende kanten wordt er aan je getrokken, en dan toch ... toch dwalen je gedachten ineens in die ene, onvermijdelijke richting en naar
die ene, onvermijdelijke vraag ...
Gezongen door Conny Stuart, een Grande Dame uit de Haagse Cultuur die ons nog niet zo lang geleden verlaten heeft, een lied waaruit weldegelijk een grote liefde voor de stad der steden spreekt:
* Van oude mensen, de dingen die nooit voorbij gaan
- - - -
Vanuit het Twenthe waar de weergoden deze week een wispelturig spel spelen en waaruit -jazeker- de componist van deze schone melodie komt:

Gegroet !

Hmm ...

.
De stand van zaken:

AZ'67 - ADO DEN HAAG = 3 - 1

ADO DEN HAAG - Aanklager betaald voetbal = 2 - 1

De voltallige redactie van dit weblog beraadt zich momenteel over de beleidsvraag of hier nog iets aan toegevoegd moet worden ... Maar waarschijnlijk (?) zal dat niets anders worden dan de opmerking dat ADO dit seizoen geen problemen heeft met winnen van de "grote namen" en gevestigde reputaties, maar dat onbeduidende achteraf-clubjes die er maar een beetje bijhangen
-meer om het aantal clubs in de eredivisie toch nog op 18 te houden- veel moeilijker als begerenswaardige prooi herkend worden ...

Culturele verdieping

We leven nog ...
En, ja, dit berichtje is in het kader van de culturele verdieping. En verbreding. Want ik hecht er sterk aan te voorkomen dat ook het culturele gehalte van dit weblog wegzakt. Ooit is dit weblog opgestart als een Mastín-blog dat tegen de achtergrond van de Haagse Beschaving wordt geconstrueerd, maar in de loop der tijd is juist het Mastín-gedeelte op de achtergrond geraakt ... Dat moet allemaal hoognodig herschikt worden, maar voor vandaag ligt het accent weer op de cultuur.

Toen in mijn achterhoofd het basisidee van het blogje rond Tony Marshall rijpte, ontstond ook het voornemen om dat te verrijken of te laten volgen door iets muzikaals/ pedagoochems met een contemporain stukje ECHTE Duitse Schlager. Ik had zeer concreet iets authentieks van Cindy und Bert in gedachten, maar dat heb ik na zeer diep nadenken vervangen door iets anders.
Geheel in de lijn van onze activiteiten van de afgelopen dagen kwam ik op de navolgende hyperlinks uit.
De eerste drie links gaan niet speciaal over Carnaval, maar horen wél bij elkaar. Het gaat om drie nummers die de controversiële zanger Heino met ondersteuning van de entourage van André Rieu en het Maastrichtse publiek ten beste gaf in de nazomer van 2009. Ik was daar overigens niet bij, dus je hoeft de video-beelden niet al te intensief af te gluren.
Het eerste nummer is nogal ongebruikelijk opgebouwd uit feitelijk slechts twee coupletten. Het moet in zijn oer-vorm nóg simpeler en nog eenvoudiger zijn geweest, maar de artiest/componist
"Ronny" riep de hulp van een meer geroutineerde schrijver in om tot een meer "afgerond" lied te komen. Een vriendin stuurde ik onlangs deze link en die van een andere versie van dit lied op. Ze schreef terug: ".... These two videos sent chills down my spine, even though I couldn't understand a word (...) they are marvellous". Tijd om eens rustig (wel eerst geluid opdraaien)
te luisteren:
Sierra Madre
Het tweede nummer geeft volgens de fans -waar ik er zeker één van ben- de kracht van Heino zeer goed weer. Vandaag geen geleuter over waarom Heino nu eigenlijk al honderd jaar met die zwarte bril rond loopt of ge-emmer over zijn poedels. Wél een opmerking over het feit dat hij hier al 71 (!!) is en nog steeds een geweldige stem heeft !
Holla hija-hija holladi-holladijo (svp nóg meer volume !)
Met het derde lied komen we meteen tot de kern van de zaak. Het is inderdaad géén typisch carnavals-lied, maar een feest is geen echt (zang)feest als "Rosamunde" niet is langs geweest !! De geboorte van dit nummer moet in 1927 liggen. Net als bij "Sierra Madre del Sur" zocht de schrijver (Jaromír Vejvoda) hulp bij een meer geroutineerde componist om het toen nog instrumentale nummer "af" te maken. Een derde persoon moest dan 1934 nog eens met een (Tsjechische) tekst komen ... Van dit nummer zijn in die periode al meerdere versies ontstaan in diverse talen en landen. Waarover straks meer. Maar eerst even genieten van wat ontegenzeglijk de allerbeste versie is, namelijk de Duitse:
Rosamunde
We hadden het hier op dit sobere blog al enkele keren gehad over gecompromitteerde politici. Ook hadden we het verleden keer over Ien Dales, een blubber die in haar blote eentje de integratie, acceptatie en emancipatie van lesbiennes in de Nederlandse samenmaatschappij zeker 25 jaar terug heeft gezet. En over een zekere compromitterende situatie waarin zij op gegeven ogenblik werd aangetroffen ... Maar in dit blogberichtje blijken we dus wederom een politicus in een compromitterende situatie aan te kunnen treffen (Zum Bratwurst, verzeihung, zum Beispiel am
0 Min. 04 und/oder 0.24 u/o 0.44 beziehungweise 2.27 ) en wel iemand die nu minister is in het marionetten-kabinet Rutte-tje. Hier staat hij heel doorzichtig te doen alsof hij spontaan loopt te genieten. Bah !! (Ik noem uiteraard geen namen. Op dat punt ben ik beslist niet hardLeers ...)

Over Rosamunde: ja, of je nu wel of niet van dat rare Duitse taaltje houdt, feit is dat bij de Duitse versie een perfecte eenheid van tekst en muziek tot stand is gebracht die ten enenmale ontbreekt bij bijvoordeeld de "Beer Barrel Polka" (de bekendste, nogal gezapige, gespeeld-vrolijke Engelstalige versie), maar ook bij de "Polka de la Cerveza" en zelfs ook bij de Nederlandse versie van Lou Bandy (zie hieronder).
Voor zover ik een beetje Tsjechisch resp. Slowaaks begrijp betekent de lied-titel (oorspronkelijk heette het slechts Modranská Polka, waarbij 'Modranska' dan weer zo'n vervelende naamvalsvorm is van een plaatsnaam) zoiets als "misgelopen liefde" of "hartepijn om een verloren liefde", waaruit we al mogen concluderen dat het vrolijke en toch vastberaden optimisme van het Duitse lied er niet in gezocht hoeft te worden. De beste/ minst slechte versie die ik in het Tsjechisch kan vinden is van Karel Gott. In de jaren zeventig (en feitelijk al eerder) timmerde hij internationaal succesvol aan de weg als "zacht-Romantische" Schlager-zanger [al zag hij zichzelf eerder in de categorie "Bel Canto"]. Hij heeft dus weldegelijk in Duitsland "de kunst van het betere *Rosamunde*" af kunnen kijken ... Edoch:
Skoda Lásky
In het Tsjechisch kun je het nauwelijks beter krijgen dan zo. Ja, je kunt dat krijsende mokkel vervangen door een echte zangeres, maar de grensen van het mogelijke zijn duidelijk aangegeven ...
De enige opname die ik van de meesterlijke Lou Bandy-zelf heb kunnen vinden staat in deze medley. Het begint op 2 minuut 54 en dendert door tot 6 minuut 21 =>
Rats kuch bonen. Verdienstelijk, maar géén "Rosamunde" ...

Intermezzo: een natuurlijke historie

Ik wierp vanmiddag laat (maar wel ruim voor de schemering) nog even een blik in mijn wildtuin en zag daarbij een suskewiet op mijn terras rondstruinen. Eerst dacht ik nog: "Gut, ik weet niet eens hoeveel er op dit moment hier in de buurt zijn. Ik zie er altijd maar ééntje tegelijk en dat is steevast een mannetjes-suskewiet ...".
Maar ik was hiermee nog niet uit-gedacht of daar hippelde al een tweede in beeld. En dat was dus een suskewita. Duidelijk en paartje. Hoewel er nauwelijks nog iets te eten was op het terras bleven ze er lang rondtrippelen. Zodra ze hun vogelhieltjes gelicht hadden stormde ik naar buiten om nog wat vogelzaadjes te strooien, maar helaas, ze kwamen niet meer terug. Een vrouwtjesmerel en een flinke, volwassen bosmuis wisten de nieuwe voorraad evenwel meteen te vinden ...
(natuurlijk nog een paar ijdele pogingen gedaan om de vogeltjes op de kiek te zetten, maar wederom weigerde mijn mobiele studio [Traveller DV5070] goede diensten. Merde ...)

Dingen op een rijtje

Even een paar dingen op een rijtje:
* ADO staat op de 5de plaats in de stand van de competitie.
* Er is geen discussie mogelijk over de vraag of dat verdiend is of niet: het is dus verdiend.
* Feyenoord staat slechts op de 14de plaats in de stand.
* Die stand is mogelijk/ waarschijnlijk geflatteerd.
* ADO heeft een doelsaldo van plus 11
* Feyenoord heeft een doelsaldo van minus 13
* ADO presteert niet regelmatig, maar wel met een erg goed gemiddeld niveau, laten we zeggen: EUROPEES VOETBAL-niveau ...
* Feyenoord speelt psychologisch, voetbaltactisch en voetbaltechnisch degradatie-voetbal.
* Bij ons vorige treffen (zie: Rotjeknor ) kwamen de rood-witten er veel te genadig vanaf. Meer een combinatie van medelijden met dat afgezakte, zielige clubje en een beetje veel geluk (ter grootte van twee doelpunten) hunnerzijds.
Dit alles leidt mij tot de conclusie dat Feyenoord zondag niet alleen opgerold kan en moet worden, doch ook daadwerkelijk opgerold GAAT worden.
- - - - - - - - -
Nabespreking:
Dit is eigenlijk toch wel een beetje onbehoorlijk gênant: 2 - 2 ...
Hoe kan je nu op jacht naar de derde plaats in de competitie als het je -tot twee maal toe- niet lukt om een onbeduidend clubje uit R'dam van het veld te vegen ...
En wat dat logo betreft: Feyenoord heeft niet gewonnen, dus ik kon het niet laten staan. ADO heeft evenmin gewonnen, dus ik kon het evenmin weghalen. Mijn oplossing staat bovenaan: een half Feijenoord met een zwart randje ...

Ach ...

Hoewel het dit jaar wel niet meer zal gaan winteren, het weer zelfs zacht genoemd mag worden en de winterstop al lang voorbij is, leek dit me wel een aardige illustratie

Ach ...
Het gaat wennen, hein ?
Je zou haast gaan denken dat die overwinningen als gebrade ganzen je mond in vliegen ... Toch moet er echt voor gewerkt worden. En daarvoor mijn dank aan onze Adonezen.
Zielig voor VVV, maar die lopen er dan zelf ook al een seizoen lang een zootje van te maken, dus ze mogen blij zijn dat ze er nog zo genadig vanaf zijn gekomen ...

Tevreden ...

Terecht natuurlijk.
Met een mooie 1 - 5 uitslag mag je best tevreden zijn.
En trots uiteraard, want zoals ik eerder al eens opmerkte waar het om ADO ging: het succes kent vele vaders ... En vandaag voelt het weer es alsof het succes dat onze Adonezen op het veld hebben behaald ook een beetje van mij is.
Bij de eerste wedstrijd na de winterstop lieten onze jongens al zien dat ze hun verblijf in Spanje niet alleen als een zuidelijke vacantie hebben opgevat, doch dat er lekker gewerkt is. Dat bleek dus al toen directe concurrent Heerenveen geklopt werd. En van vandaag kan toch niet in alle ernst gezegd worden dat we punten hebben laten liggen bij de Excelsioren ...
Het is wellicht niet de allerbeste ADO-Logo, maar het kan er best mee door. Het hoeft niet iedere keer hetzelfde kunststukje te zijn: variety is the spice of life ...

Toch waren er voor mij persoonlijk ook nogal wat negatieve kantjes aan deze dag. Waardoor ik als een zielige oude man een beetje gefrustreerd liep (en nog steeds loop) te zijn. Al een dag of twee heb ik een tandontsteking. Jezus wat een ellende !! Ik zit vol met paracetamol en aspirine en vraag me angstig af of mijn lever dat wel aan gaat kunnen ...Toen de wedstrijd werd gespeeld lag ik met koorstvlagen op bed. Op dit moment zit ik met mijn jas aan en een warme bivakmuts voor mijn toetsenbordje, terwijl ik af en toe een geïmproviseerde warmwaterkruik tegen mijn wang houd ... Wel heb ik via de radio nog een live-verslag van het WK veldrijden meegepikt. Een leuke troostprijs, dat wel.
Ik heb goede hoop dat ik het eind van deze week nog wel levend haal, maar liever zou ik uiteraard de komende paar dagen overslaan. Wat wordt een mens hier flauw van, zeg !!

Zaken van Algemeen Maatschappelijk Belang.
Ik heb nog meer redenen om gefrustreerd te zijn => Was het nou vrijdag of al donderdag dat ik nog een ritje met buslijn 13 deed ?? Ik kreeg helaas van een interessant gesprek tussen twee andere passagiers slechts enkele vlagen mee. Zodoende weet ik niet of het een geloofwaardige mop is, of een waargebeurde anecdote. Het ging over onze broekman Mark. Die zou met zijn borsthaar onontwarbaar in de knoop zijn geraakt met het schaamhaar van zijn verloofde. Ook was er nog iets met een dokter. Een huisarts of een specialist of een noodarts. Of misschien wel weer die bedrijfsarts van het Binnenhof. Als iemand dit verhaal kent, zou ik dat graag van hem/ haar vernemen, want ik ben wél nieuwsgierig !

Dierenleven.
Waarbij ik me voor deze keer weer beperk tot het buiten-gevogelte. Vandaag wel goed mijn gevederde tuin-gasten verzorgd. Ik kreeg dan ook zonder al te veel onderlinge herrie veel vogels op visite. Wel allemaal vertrouwde gasten. Voor zover ik kon waarnemen. Een suskewiet, de duiven, de twee tortels (die namen deze keer de tijd om rustig te eten), véél mussen (waaronder uiteraard mijn heggemussen),en mijn merels. Van die merels vermoed ik dat ze op de één of andere manier nest-verplichtingen hebben. Dat is wel erg vroeg in het jaar, maar anders kan ik hun hyper-actieve fourageer-gedrag niet verklaren.

Maëstro op het net ...

Terwijl de keur van onze Adonezen zich op dit ogenblik in Spanje loopt voor te bereiden op de herstart van de voetbalcompetitie, wil het maar niet vlotten met de nieuwe Aad Mansveld-site.
Dat is een behoorlijk jammer, want, zoals ik verleden keer reeds memoreerde en accentueerde, dit stukje internet is daadwerkelijk levensnoodzakelijk. Natuurlijk valt er meer op te vinden dan op deze site, maar daar schijnt dan ook weer een zeker verhaal met een sterk argument achter te zitten ...

Op de Aadsje-site wordt dus op enkele plaatsen verwezen naar het hoofdmenu, maar ik kan niets vinden. Niets anders dan een knopje dat terugleid naar de beginpagina ("Home"). Wat ik me nou af vraag -en ik durf dit alleen maar te zeggen omdat ik weet dat we onder elkaar zijn- is: zouden anderen daar nu óók last van hebben, of kunnen die het menu/ de index wél vinden ... ?? Een andere mogelijkheid is natuurlijk dat zij ipv via het ontbrekende menu gewoon via bijv. Google over de Aadsje-site navigeren ...
Laatste hypothetische mogelijkheid: omdat ik zo ver van de Haagse Lichtstad af in de provincie weggestoken zit, heb ik gewoon een beroerde ontvangst, terwijl die anderen -dichter bij de zender- gewoon alles prima ontvangen ...

Toch, voor de sukkels die net zo ongelukkig of onbeholpen zijn als ik, geef ik hier een paar opstapjes:
verhalen
biografie
interviews
meningen
Maar de beste tip die ik de voetballiefhebber kan geven blijft: gooi gewoon de zoekterm "aadmansveld.nl" in je zoekmachine en kies maar uit ! (een beetje goochelen met de url vanaf een bestaande link wil ook wel eens wat opleveren).

Awel, Bartekijn ...(deel II)

Awel, Bartekijn ...
Zie nu toch eens wat of ge gedaan 'ebt ...
[ik heb het weer makkelijk: ik hoef alleen maar te herhalen wat ik verleden keer al schreef. En net als vorige keer:] ik ben teleurgesteld door het feit dat ge uw strapatzen nu weer zo gepland blijkt te hebben dat het MIJ allerminst uitkomt. Hier had vandaag een kort retrospectiefje moeten komen staan, maar nu moet ik me weer opwinden over het feit dat u met 207 dagen "post-electorale arbeid" de boel weer es heeft laten ploffen ... !

Bart, jongen, zoals wij beiden weten werkt een staatsman bij voorkeur op de achtergrond en laat hij het gekrakeel over aan populistische politici. MAAR: een echte man stuurt een goedbedoelende knaap als Wouter Beke niet vooruit om de kastanjes uit het vuur te halen; sommige zaken MOET je gewoon zelf durven opknappen. En dan doel ik uiteraard niet op stiekem gekonkelfoez met de Liberale Eenheids Partij België (in afkorting: VLD).

Bart, jongen, doe nu toch eens iets zinnigs. Of laat het doen. Maar staak dit absurde toneel en stap per direct in een regering die recht doet aan de verkiezinguitslag, maar ook aan de echte [duidelijk niet-rechtse] belangen van Vlaanderen. Het kan best. Doe dat nou ... ! Een echte staatsman neemt de tijd om diep na te denken, maar HANDELT als het moet ! (beetje vrij naar Arjuna)
(ik meende tenminste dat hij het was. het is al weer zo lang geleden ...)

Let there Be Rock !!

Mogelijkerwijze zitten enkele lezers nu, na de belastende Donkere- en Feest- Dagen middenin een "Tristesse d'aprés"/kater van later.
Een beetje opwekkende en opbeurende muziek lijkt mij derhalve geen slecht idee.
Dit dan voorafgaande aan een retrospectieve terug-mijmering (2010) volgende keer.
Ik heb weer mijn uiterste best gedaan om geen te voor de hand liggende keuzes te maken deze keer.

I - LUST
Net als vorige keer een facultatief begin:
* Hij mag dan wel Pop heten, doch het is waarlijk Rock ... !! Ooit vestigde hij zijn reputatie met songs als "No Fun (in our town; no fun)" met the Stooges, nog later maakte hij een come-back met fraais als dit nummer (om daarna feitenlijk nooit meer weg te zakken in de anonimiteit): Never mind the movie, here's Iggy .
* Hier laat hij zijn eigen versie van het Play-back gebeuren zien. Een enigzins ingekorte versie van een prachtige uitvoering:
Iggy goes TopPop !! .

II - HELL
Alweder een extra-bijzonder videootje. Op een plaats waar je ze zo'n beetje het laatst zou verwachten, duiken ze ineens op, en geven een uitvoering van dit gave nummer weg die volgens mij niet de allerbeste is, maar weldegelijk een goede. Het videootje heeft ook een erg vreemd intro ... No Bad Place to BE

Ik ben niet gezwicht voor de verleiding om hier bijv. "Whole lotta Rosie" vast te linken (met dat prachtige riff-achtige snaren-intro). Al zou je er op zeker van uit je winterslaap geraken. Het zou overigens best wel eens dezelfde dame kunnen zijn waar het in dit schone lied over gaat. Mijn verhaal achter "Hell": begin jaren tachtig vertelde een vriend me eens dat hij op zijn begrafenis (als van hem alleen nog maar zijn koude kadaver aanwezig is) graag "Sympathy for the Devil" gedraaid wilde hebben. Dat idee had hij overigens ook maar van een andere vriend. Maar is daarom niet minder legitiem. Als je niet afgaat op de titel, maar op de tekst als geheel, is het helemaal niet zo'n kwaad nummer. Mij werd ook gevraagd wat ik op mijn begrafenis wilde hebben. In eerste instantie had ik daar geen antwoord op, maar in tweede instantie vond ik dat "Another one bites the dust" (Queen) en "Hell Ain't No Bad Place to be" (AC/DC) toch echt niet mochten ontbreken. Ik begin daar nu voorzichtig anders over te denken. Hopelijk heb ik nog een beetje bedenktijd ... ;-)

Bent u trouwens al weer een beetje in de stemming gekomen voor het nieuwe jaar, beste blog-bezoeker ??

Verschijnsel-ontwenningen

Neen, natuurlijk niet ! Nee, natuurlijk denk ik niet dat ik met één muziekje de ontwenningsverschijnselen van mijn pupillen kan wegnemen. Daar is toch zeker nóg een muziekje voor nodig.
En, ja, natuurlijk wel ! Natuurlijk heb ik wel oor naar het geluid volgens welke "dat Franse gedoe" te elitairistisch zou zijn.
Daarom gooi ik het vandaag over een andere boeg.

En wel middels een blogje met een facultatief begin: de lezer/ luisteraar mag zelf uitkiezen met welke van de twee onderstaande intro's hij begint.
* De eerste is van een of andere Yankee-dildo, excusez, Yankee-doodle en blijkbaar weet niemand op deze link van wie die muziek nu feitelijk is en hoe het nummer heet. Een alternatieve componist [Barry Devorzon] wordt gesuggereerd. Ik kan wel alvast verklappen dat op 1 minuut 10 het muziekje inzet waar de volgende gelinkte video mee begint:
* Deze is van een Bratwürst, beziehungsweise Bratwürstin . Een mens wordt er niet veel wijzer van ...
Ik moet toegeven, nu ja, er MOET natuurlijk niets, maar het is wel zo deftig om het te doen: ik heb deze film niet in 1975 gezien, doch pas aan het einde van de jaren tachtig. Ik zat toen zelf in arremoedige omstandigheden, dus ik kon me erg goed inleven in eea ... En ik meende dat die muziek heel goed paste bij het beeld dat van de Amerikaanse Beurscrisis, pardon, de Economische Wereldcrisis van de jaren 1930 wordt opgehouden. Iets van uitzichtloosheid en het barre overleven in hopeloze tijden. Het ideale decor voor Streetfighter Charles Bronson. Meer nog: ik ging er automatisch vanuit dat die muziek dus ook wel van die tijd moest zijn geweest. Dit brengt mij op een terzijde: ik ben al meer dan 6 jaar op zoek naar een zekere freighthopper-song over de dood van een Boxcar Betty-achtige dame genaamd "Louise" en met name door de uitvoering ervan door een welbepaalde zanger met een erg goede stem. Maar de enige aanknopingspunten die ik heb zijn enkele losse tekstfragmenten ... :-((
MAAR: het "Streetfighter"-lied blijkt dus echt door Ewan MacColl (van de bekende dochter Kirsty) te zijn geschreven in 1949. Onder de titel "Dirty Old Town". Bekendste uitvoerende artiesten zijn waarschijnlijk wel the Pogues en the Dubliners. Maar ook Rod Stewart -waar kennen we die ookweer van ?- behoorde tot één van de eerste beroemdheden die dit op zijn repertoire plaatste.
Ik begin hieronder de serie van vijf verschillende versies met twee zwart-wit filmkes (om het een beetje depri te maken):
* Filthy old town Begint de lezer al een beetje in de stemming te komen ... ? Het zijn dus de Pogues en de foto's zijn van een stadje in de USA.
* Unknown anonymous Geheimzinnig, hein ? Het zou wel eens kunnen dat dit de oudste opname van allemaal is ... Misschien ook niet ...
* Dirty old men Ofwel: de keurige, gecensureerde versie van de Dubliners. Live.
* Rod Stewart met de ongecensureerde versie, met tekst, maar ook in de Pluralis Hagenensis ("We" in stede van "I"). De censuur zit trouwens telkens in het weglaten van de concrete naam van de Dirty Old Town (Salford, een stadsdeel van Manchester).
*En om toch nog een fatsoenlijk stukje politiek toe te voegen aan dit banale blogje, deze versie van een zingende Ierse nationalist: Conor Kelly [ook hij weer met "smokey hills" ipv "Salford hills". Al mogen we hier een andere reden vermoeden ...]

Sans mastines ...

Hihihi ... jullie dachten toch niet dat ik de hunkerenden met de ontwenningsverschijnselen zou achterlaten, hein ?!
Als jullie dat echt dachten dan zijn jullie nog simpel ook ... haha !!
Na een muzikaal kuurtje van een week rondom muziek die vooral en soms eigenlijk alleen geschikt is voor de periodes nà circa 23.00 uur, nu een melodietje dat ook wel eerder op de dag geprobeerd kan worden, ookal zijn de kleine uurtjes er toch net ietsje meer geschikt voor.
Hoewel minder zwaarmoedig en neerslachtig is het toch ook een beetje een zielig verhaaltje dat er achter schuil gaat. Het mokkel in questie loopt namelijk een beetje te ver in de wolken met haar nog jonge hoofdje. Dat begint zelfs een beetje levensbedreigende vormen aan te nemen ("depuis notre rencontre, je ne m'alimente plus que de lui ...").
Muzikaal mag opgemerkt worden dat het net als de voorafgaande single-hit "Sensualité" een product is van Albert Hammond en Shelly Peiken (wat die andere Shelly betreft: daar komen we deze winter gegarandeerd nog op terug). Van Albert Hammond meende ik decennia-lang te weten dat het een Amerikaan is, evenwel: hij blijkt uit Gibraltar te komen, u welbekend. Dat het niet alleen een fantastische singer-songwriter is, maar dat hij ook als producer en componist voor anderen zeer verdienstelijk is, mocht al blijken uit het voornoemde "sensualité" [1993, de mastina Zerra was toen nog heel jong en zeer levend], waarin de hand van de meester zeer herkenbaar aanwezig is, maar in iets mindere mate ook uit dit nummertje.
En ja, de zangeres zelf heeft er ook nog wat mee gedaan (alleen de tekst, of ook ... ?). Liepen we kort geleden op dit blog al tegen de Limburgse Belgiër Stijn Meuris aan, mejuffrouw Axelrood zat oorspronkelijk met nog slechtere papieren, want zij komt uit Hasselt. Een plaats waar het zwarte garen (of, zoals de zuiderlingen zelf zeggen: het warme water) toch echt niet is uitgevonden en waar het muzikaal talent waarlijk met stille trom in een grote boog aan voorbij is getrokken. Het is sowieso al een atypisch dametje, want in tegenstelling tot haar dorpsgenoten is ze intelligent (hetgeen o.a. blijkt uit een afgeronde academische opleiding) en kan ze -naast de taal van Voltaire en Moliére (alsmede Montaigne, de Montesquieu, Rabelais, de la Fontaine en de rest van het fijne gezelschap)- behoorlijk Nederlands spreken (al heeft ze een enkele keer wel de neiging af te zakken tot een vreemd dialect). En zo nog een paar dingeskes.
Maar zullen we eens gaan luisteren naar dit gave werkje ?
[en, voilà, de tekst staat er reeds bij; lekker mee-zingen, dus !]
==> À TÂTONS

Zoals de lezer boven kan zien, is voor de afbeelding het videootje stilgezet precies op het moment dat ... maar, ach , laat ik hier niet te ingewikkeld in vaktaal gaan uitweiden over het samensmelten van hogere toonkunst en hogere erotiek ... misschien een ander keertje ... Misschien ook niet ...
Voor wie toch liever iets van bewegende beelden ziet, probeer deze es:
het beweegt

Je t' écris de la main gauche

Aan alles komt een einde.
Ook aan een masterclass melancholische zwaarmoedigheid.
Leer er maar mee leven, lieve lezer.
Ik ben best wel tevreden met het uiteindelijke resultaat van de cursus zoals die er is uit komen rollen. Met name met het feit dat ik de meest voor de hand liggende opties volledig links (= gauche, maar dat is dus toeval) heb kunnen laten liggen. Dat open deuren-gedoe is niks voor mij. Bovendien leert de lezer er zo nog eens iets nieuws bij. Wat de therapeutische waarde van deze cursus/kuur betreft: binnen de grenzen van wat verantwoord is kon ik niets zwaarmoedigers aanbieden; het was niet mijn bedoeling de weerloze student suicidaal te maken. Het was slechts de bedoeling om de behoeftige die af en toe in de kleine uurtjes eens rustig tot bezinning en filosofische bespiegeling wenst te komen iets van muzikale ondersteuning te geven. Ook moet de patient, pardon, de student gaan inzien dat het wegvallen van het licht uit deze donkere dagen maar iets tijdelijks is. Zelfs als je straks niet tijdens de kerst-nachtmis kaarsvlammetjes zit door te geven en wat mompelt over "het licht van Christus" ofzoiets: het wordt straks weer voorjaar. Misschien wel sneller dan je lief is ...

Wat deze laatste les betreft: ik heb, voor de puzzelaars, mezelf eigenlijk al half-verraden door "Spiel mir ein Lied der Tod"/ "keep your brother happy" (Een klassieker als het gaat om het plaatsen van de muzikale apotheose in een film) in het voorgaande lijstje op te nemen en door te verklappen dat mejuffrouw Villeneuve ergens zichtbaar hetzelfde lied zingt (hoever zou je moeten zoeken op bijv. youtube om er achter te komen ?), maar de laatste les gaat dus over "De la main gauche" van Danielle Messia.
Er is een eigenaardige vergroeiing tussen dit lied, de film "Anne Trister", en het leven van Danielle. Het lied is van 1982. Messia stierf als gevolg van een slepende en slopende ziekte in 1985. De film is van 1986. Er zijn enkele parallellen tussen het leven van Messia en de "hoofdpersoon" Anne Trister in de film (verhaal-technisch gezien is de figuur Alix de echte hoofdpersoon, terwijl piepjonge actrice Lucie Laurier zonder twijfel de beste acteerprestatie neerzet) => Anne en Danielle verhuizen van Europa naar Noord-Amerika; Beiden verhuizen daarna naar Israel; En sterven daar (hoewel Anne niet echt sterft eindigt de film daar wel. Het is eerder iets in Alix dat sterft.)(Overigens is Danielle herbegraven op Père-Lachaise). De moeilijk toegankelijke film is helaas erg onbekend en ook nog opzettelijk (?) (misschien met de bedoeling nog iets van subsidie te cashen of om alsnog een groter deel van het publiek naar de bioscoop [die bestonden toen nog] te lokken) misbegrepen. Het werd op een gegeven ogenblik voorgesteld als een lesbo-film. Vooreerst moet ik als geharde Haagse hetero zeggen dat er niets vies is aan lekker lesbisch, onder de voorwaarde uiteraard dat het ook LEKKER Lesbisch is. Voorts: wie hier een lesbo-film in ziet, heeft blijkbaar het belangrijkste HELEMAAL gemist. De titel kan wel als verzachtende omstandigheid aangevoerd worden. Die lijkt toch wel erg veel op Anne Lister (je-weet-wel, die 19de eeuwse je-weet-wel ...). Misschien, als de filmmaakster zich e.e.a. zou hebben gerealiseerd, had de film wel "La tristesse de Anne" geheten ofzo ...
Bij de vergroeiing van film en lied moet zeker gewezen worden op het feit dat al vroeg in de film (en later ook nog es) een voor- smaakje geproefd kan worden op het muzikale einde ervan, middels een ingezet basaal bas-lijntje. Het lied begint traditioneel met die bas-partij.
Het lied-zelf is er een van smart (wat dacht je anders in zo'n cursus ?), verlangen, wanhoop, en toch ook een sprankeltje hoop ("Voilà que je la découvre" ...). En nog wat anders, uiteraard. Ik ga niet alles voorkauwen, geef je oren en ogen maar goed de kost. Ik geef de tekst onderaan. Mag ik wel aandacht vragen voor het feit dat het nummer is opgebouwd buiten een patroon van coupletten en refrein ? Een muzikaal thema wordt herhaald en herhaald. Muzikaal zit er nauwelijks iets in van een crescendo, maar tekstueel is er wel iets van een climax. Omdat het een bijna doorlopende zangpartij is, moet de zangeres nogal voorzichtig met haar lucht omgaan. Het blondje van de vorige les loste dat op door deze tekst drastisch in te korten en zacht in te zetten. Danielle zong met een dun stemmetje en een zacht volume [met wel stapgewijze verhogingen bij de voorlaatste en de laatste strofe] het lied volledig uit. Luister zelf maar.
De video-link die ik de lezer het liefst zou aanbieden is sinds enkele maanden van het net verdwenen. Extra interessant was het feit dat het in het Spaans ondertiteld was. Zo kun je en passant nog es wat bij leren. Het liet het einde van de film zien (minus het einddraaiboek, waar een ander donker muziekje over heen was gezet ...). Op dat einde (o.a.) ontvangt Alix in Canada een film-verslag van Anne vanuit Israel. Met begeleidende "brief". En daar komt dus die tekst overheen: je t'écris ... (een beetje misleidend, want het lied is zeker niet vanuit het perspectief van Anne.)
Blijft als nood-oplossing de volgende video over
(draai het volume vooraf op !):
De la Main Gauche
Voor het geval ook deze link de geest geeft, bied ik hier alvast een reserve-link aan:
Danielle Messia

Je t'écris de la main gauche
celle qui n'a jamais parlé
Elle hésite, est si gauche
Que je l'ai toujours cachée

Je la mettais dans ma poche
Et là, elle brouyait du noir
Elle jouait avec les croches
Et s'inventait des histoires

Je t'écris de la main gauche
Celle qui n'a jamais compté
Celle qui faisait des fautes
Du moins on l'a raconté

Je m'efforçais de la perdre
Pour trouver le droit chemin
Une vie sans grand mystère
Où l'on ne se donne pas la main

Des mots dans la marge étroite
Tout tremblant qui font de dessins
Je me sens si maladroite
Et pourtant je me sens si bien

Tiens voilà, c'est ma détresse
Tiens voilà, c'est la vérité
Je n'ai jamais eu d'adresse
Rien qu'une fausse identité

Je t'écris de la main bête
qui n'a pas le poing serré
Pour la guerre elle n'est pas prête
Pour pouvoir n'est pas douée

Voilà que je la découvre
Comme une trésor oublié
Une vue que je retrouve
Pour les sentiers égarés

On prend tous la ligne droite
C'est plus court, ho oui, c'est plus court
On ne voit pas qu'elle est étroite
Il n'y a plus de place pour l'amour

Je voulais dire que je t'aime
Sans espoir et sans regrets
Je voulais dire que je t'aime, t'aime
Parce que ça semble vrai

Het is moeilijk om hieruit de key-lines te selecteren. Voor de één zal het misschien de voorlaatse strofe zijn, voor de ander wellicht de laatste. Voor sommigen mogelijkerwijze het hele chanson.
Tekst-varianten ?
Ik weet niet of er meerdere opnames van dit nummer door Messia rondgaan.
Ik weet evemin of er een "officiële" tekst is, en welke dat eventueel zou zijn, maar je kan wel de volgende twee minieme verschilpuntjes tegenkomen:
* "Ma vérité" ipv "La vérité" en
* het werkwoord "sonner" ipv "sembler" in de laatste zin.

tot de volgende cursus !

studiebegeleider Frans

---

nabericht 18 Augustus 2011
Inmiddels is het filmpje waarover in de tekst gerept wordt weer op het internet verschenen. Wel, niet helemaal hetzelfde filmpje, want zonder ondertiteling. Toch de moeite om te bestuderen (?):
==> Finale "Anne Trister"

Het is dom en het is blond ...

Wederom geen neerslachtig of zwaarmoedig stukje muziek deze keer. Het lijkt ook een onverstandige keuze te zijn geweest: terwijl ik zelf in een fantastische stemming ben, een zwaarmoedigheids-kuur voorschrijven aan die paar lezers van dit "Hondenblogspot". Daarbij komt dan nog dat hier op het dorp [en waarschijnlijk ook in de rest van Nederland] de hele buitenwereld is overdekt met een lichtweerkaatsende, ongerepte laag sneeuw en derhalve is er van echt 'donkere dagen' geen sprake ... Maar er zijn toch goede redenen voor.
Dit blogje zou een tussenstap kunnen zijn tussen het vorige en de eerste "echt-melancholische" luisterles. Maar ik heb dus voor deze sequentie gekozen.
Ook dit muziekje mag ik graag opnemen in mijn laatste (muzikale) gang van de zomeravonden, voorjaarsavonden, herfstavonden, en soms ook: winteravonden. Het is typisch zo'n nummer dat alleen laat op de avond thuis hoort. Het wordt gezongen in de taal die volgens sommige experts feitelijk alle andere talen (behoudens betalen) overbodig maakt: Français. En effet.

En wel door een dom blondje van wiens stem ik niet onder de indruk ben, terwijl ze maar een vreemde zangtechniek heeft. Waar anderen zo hun methodes hebben om de laatste beetjes lucht uit hun longen te zingen [per definitie door het lichaam in d'een of d'andere richting te nijgen], meent zij dat soms met alleen haar mimiek af te kunnen. Zoals in haar (ingekorte) versie van het lied van de laatste les. Maar in het bijge-linkte videootje trekt ze dus in een medley van Dan Bigras-werkjes gedurende een behoorlijk lange tijd flink van leer. Dan Bigras is in onze contreien nagenoeg onbekend, maar in Canada -waar het zangeresje dus eveneens vandaan komt- is het zo'n Larger-than-Life-Superstar.
Zullen we samen eens gaan luisteren ?

Ruim zeven minuten genieten

Tiens, het is een medley, maar wat mij betreft zijn dit de key-lines: "Ne crois pas, mon petit, que les hommes ne pleurent pas. Crois pas ce qu'on te dit. On t'a toujour menti (...) À chaque larme, j'ai grandi. Regarde-moi; un homme ça pleure aussi". Met andere woorden: huilen om groter te groeien. Tranen maken de man. En zo wordt de toon van dit blogje toch weer een beetje ernstig ...

Huiswerk.
Voor als de zwaar-teleurgestelde lezer nu verzucht "Alwéér huiswerk ?! Hier wordt ik toch droevig van ... ": Ja, wederom huiswerk. Een serieuze cursus kan toch niet zonder, is het wel ?! Voor niets gaat de zon op, voor de rest moet je er zelf ook wel eens iets aan doen.
Het huiswerk is: luister -ter voorbereiding van de laatste les- alle door de cursus-leider aangegeven liederen (van en met vrijdag de 17de) nog eens af. En laat het gevoelsmatig op je inwerken.

De kleine, donkere uurtjes ...

21 December. De winterzonnewende dus ... Je zou misschien verwachten dat vandaag de ontknoping van de muzikale zwaarmoedigheids-cursus plaats zou grijpen, maar niets daarvan !!
Na vandaag wachten de studenten nog twee lessen. Allebei in het Frans.
De les van vandaag gaat niet echt over melancholie, doch eerder over wat voor een soort muziek zich leent voor de kleine uurtjes. Ook deze zomer stuurde ik bij de laatste dagelijkse gang regelmatig over het internet aan op deze twee fraaie nummers uit het Zuid-Oosten van ons taalgebied. Het is dus zelfs geen typisch winterige muziek. Er zitten meerdere overeenkomsten in deze nummers. Nog afgezien van het feit dat ik van beiden het bestaan in het begin hebt gemist. Dat komt doordat niet overal in Noord-Nederland Vlaamse zenders te ontvangen waren. Tegenwoordig hebben we zoiets als internet-radio, dus dat zit wel snor. Meestal. De overeenkomsten tussen de nummers zullen waarschijnlijk te verklaren zijn doordat de schrijver ze onder identieke omstandigheden heeft geconcipieerd. Het gaat om de notoire nachtbraker/ noctofiel Stijn Meuris. Niets wijst er op dat deze man een Limburgse Belgiër is. Wel integendeel: hij is intelligent, hij is muzikaal, hij kan zelfs een beetje zingen, hij spreekt beschaafd Nederlands en wat die andere typisch niet-LimBelgse eigenschap -gevoel voor humor- betreft ...
Beide nummers zijn volgens de beste Belgische tradities perfect af-geproduced. Bij het eerste nummer (volgens mijn geheugen begin jaren '90) spreekt de tekst voor zich, dunkt me. Ikzelf hoorde het pas ruim een jaar later en de radio-presentator zei daarbij: "niet te geloven dat dit nummer al weer zo oud is ... ", waardoor ik echt voor lang op het verkeerde been ben gezet ... Er doen overigens enkele alternatieve jaar-opgaven van deze twee nummers de ronde.
Noordkaap: Het zou niet mogen zijn
Het volgende nummer zou van 1996 zijn. Luister eerst eens en let daarbij niet alleen op de beroemde "ontbrekende brug" (waar hij ipv een brug te gebruiken de tekst en muziek meteen verderzet met "Jij daar boven Afrika en ik hier in dit land ... "), maar dompel je daarbij vooral onder in de mysterieuze sfeer ervan.
Noordkaap: Satelliet S.U.Z.Y.
Geheimzinnig of niet ? Sommigen zouden misschien willen zeggen: nou, zeg ... Stijn zit gewoon wat achter zijn telescoopje te gluren naar de sterrenhemel en dat is het. Maar let nog eens goed op die tekst ... Dat klopt niet helemaal, hein ?! De uitgesproken rationalist/ atheïst Meuris ("Van God los, laat toch eens die God los. Hij is niemand in de Kosmos; het is zonde van je tijd") laat zich hier toch echt heel eventjes gaan. Of niet ?
Toegegeven: in de kleine uurtjes zijn dit voor mij niet de enige "vaste waarden". Meestal is "Mia" van Gorki de Finale [meer in het bijzonder de "de laatste show"-uitvoering ervan]. Soms ook het nummer van de laatste les. Mia wordt doorgaans voorafgegaan door "Twee meisjes" van Raymond. Maar ik vind deze nummers niet in de cursus passen.
Huiswerk.
De huiswerkvraag voor deze keer: Wat was er eigenlijk met Kloos loos, dat hij niet voor "die" woorden koos ??