Posts tonen met het label leonberger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leonberger. Alle posts tonen

woensdag 30 juni 2010

Domme Denen

Ofwel: les Minuscules Danoises ...

Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.

Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...

Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...

dinsdag 15 juni 2010

Het nieuwe Finse fok-omkaderingsbeleid

Het is in dit weblog al eens ter sprake gekomen: dezelfde gekte waarmee de Nederlandse kynologie op dit moment is besmet heeft ook in het buitenland al slachtoffers gemaakt. Een aardig gedocumenteerd voorbeeld is Finland. Voor hen die mij voor geen meter vertrouwen of die graag een woordje Fins bij willen leren (ik neem zelf genoegen met kennis van het Finse woord "Kuuppish !" [= "Proost !"]) geef ik hier een documentatie-link van de rasvereniging => PDF
Wat is er aan de hand ? Meer onder druk van de omstandigheden dan spontaan en uit overtuiging hebben een paar mastín español-mensen binnen de Finse "Molosserclub" een beleidsplan voor de periode tot en met 2014 opgesteld. Dat moet dan in samenwerking met de "officiëel erkende fokkers" uitgevoerd gaan worden.
Minstens even interessant als het eigenlijke plan is de achtergrond waartegen eea plaats vindt. Ik begin maar eens te vertellen:
In Finland is het wel "gebruikelijk" dat de (al of niet ingevoerde) honden worden ingeschreven in het stamboek van de kennelclub, maar er wordt ook buiten dat verband om gefokt en ingevoerd/ gehouden. De enige sanctie (als je het zo mag noemen) die daarop staat is in feite dat je met dergelijke honden niet aan shows mag deelnemen en dat hun nakomelingen niet alsnog in het stamboek terecht kunnen. Het eerste nestje dat je fokt mag zonder kennelnaam bij het stamboek geregistreerd worden. Wil je daarna nog fokken, dan moet je eerst een twee-daagse cursus volgen en dat afronden met een (geslaagd) schriftelijk examen (Nederlandse kynologen met een lang geheugen herinneren zich nog dat ooit een regel werd overwogen waarbij je de twee cursussen "elementaire kynologische kennis" eerst keurig met een examen moest afronden om eveneens met kennelnaam en al te kunnen fokken en te laten registreren). Vervolgens kan je een kennelnaam aanvragen. Bij die gelegenheid teken je ook een soort contract dat je niet met teven onder de 18 maanden gaat fokken en dat je je teef niet te vaak zal gebruiken voor de fok.
In Finland lopen 100 à 150 mastines rond met een gemiddelde leeftijd van rond de acht (8) jaar. Er zijn drie (3) mastín-fokkers en 1 à 2 nestjes per jaar. Puppy-prijs (let op !): 800 to 1200 euries. De laatste twee jaar is er een sterke trend om mastines in te voeren. Toch is men bezorgd om de "smalle fok-basis". Zes tot tien Mastines worden er gebruikt in hun functie van kuddebewaker. Dat lijkt een interessant gegeven, maar het is ons mastinero's inmiddels bekend dat dit niet altijd even oordeelkundig gebeurd en wel eens helemaal verkeerd kan uitpakken ... :- (
Vanwege de Finse Kennelclub is daar dus zo'n plan van aanpak rondom de HD- en ED problematieken. De rasspecifieke invulling voor de ME: zowel honden met HD-A, HD-B, HB-C als met HD-D mogen worden gebruikt voor de fok, maar ALS een HD-D-hond wordt gebruikt, moet de partner HD-A of HD-B zijn. Ik vind dat een erg goede regel, hoewel ik het binnen het kader van het Fins beleid/ Finse situatie dan weer erg vreemd vind; dat had best beperkt mogen worden tot alleen maar partners met HD-A. De bevestiging van de HD-status dient plaats te vinden op een leeftijd van tenminste 18 maanden. De toestand van de ellebogen: die moet dus voor beide ellebogen tenminste "2" zijn [0= dysplasie-vrij, 1 = verdacht, 2 = middelbaar, 3 = beroerd]. De minimun-leeftijd voor de ED-test is 12 maanden. Twintig (20) procent van de in Finland geboren mastines zouden Röntgenologisch onderzocht zijn op HD. ED-onderzoek is nog maar een tijdelijke ontwikkeling. In de periode tussen 1998 en 2008 zijn 48 honden in het totaal onderzocht. Stand van die zaken: 16 honden met HD-A, 4 honden met HD-B, 11 honden met HD-C, 16 honden met HD-D en één enkele met HD-E. Voor de ellebogen geldt: 40 honden met ED-0, 5 honden met ED-1, 0 honden met ED-2 en 2 honden met ED-3.
Met een zekere spijt beweert men dat er meer honden geröntgend zouden moeten worden omdat men in feite te weinig gegevens heeft om een serieuze inschatting te kunnen maken van de werkelijke toestand van de populatie. Vanuit ons knusse hoekje op het Europese continent moeten we daar uiteraard hartelijk mee lachen, want wat wij aan gegevens hebben is duidelijk minder en inmiddels al behoorlijk verouderd ... Uit de voor-studie blijkt dat er wel andere ziekten en kwalen bij de Finse mastines zijn beschreven, maar dat die geen aanleiding (zouden) geven voor restricties of nadere bestudering. Dat bevreemdt mij een beetje en ik heb dan ook het balletje van de Patella Luxatie opgeworpen. Over het percentage van het voorkomen van PL bij de ME is maar weinig publiek bekend, maar hier geldt volgens mij meer dan bij andere gezondheidsproblemen dat voorkomen beter EN makkelijker is dan genezen. Juist omdat in dit stadium het verder uitwaaieren van het euvel in de populatie makkelijk gecounterd kan worden.
De algemene doelstellingen van het fok-omkaderingsplan zijn: * het behouden van een gezond ras met rastypisch karakter en rastypische bruikbaarheid (waarbij is opgemerkt dat "agility" ook onder die bruikbaarheid van de ME heet te vallen. Er zijn inderdaad mastín-eigenaars die hun hond graag door zo'n parcours sturen. Het levert leuke beelden op, maar de periode waarin een gezonde volwassen mastín dit zonder schade kan doorstaan is toch echt te kort om het de moeite waard te maken.) * Het karakter van de mastín dient kalm en niet agressief zijn (met dit laatste kan ik 100% instemmen) * De authentieke bruikbaarheid moet behouden blijven (waarmee men concreet bedoelt dat het een werkende berghond moet kunnen blijven) * Aan de regels omtrent dysplasie moet streng de hand worden gehouden * Het inteelt "percentage" moet onder de 6,25 blijven * Voorts:
Een reu mag niet meer dan 15 welpjes verwekken ...
Een teef mag in haar leven niet meer dan twee nestjes hebben.
Een mastín-teef moet tenminste twee jaar zijn voordat ze haar eerste nest heeft.
Ook:
Men is van mening dat er meer mastines ingevoerd zouden moeten worden om de gestelde doelen te bereiken.
En er zouden meer gezondheidsonderzoeken moeten plaatsvinden.
Bij de laatste twee punten merkt de mastín-werkgroep op dat ze de financiële middelen daarvoor zelf niet heeft ... ;-)

Oorspronkelijk was ik van plan om dit verhaal ruim te voorzien van commentaar, maar schrijvenderwijs besloot ik dat ik maar zo dicht mogelijk bij de rapportage van mijn Finse zegs-persoon moest blijven. Commentaar kan later nog.