Helaasheid

Désolée / Disculpas / Apologies / Entschüldigung ... **** Tot mijn grote en Haagse Helaasheid ziet het er naar uit dat behoorlijk onverwacht en zeker ongewenst een einde is gekomen aan mijn activiteiten op dit keurige achteraf-blog ... :- (( **** En dat dan net op een moment dat ik met een blogje over de interessante wedstrijd VVV - ADO Den Haag bezig was ... **** Dat is dus zwaar klote. **** De banale, maar dwingende, aanleiding van dit droeve gebeuren => Google heeft de praktische werkwijze van Blogspot veranderd. Zelf vindt ze het een verbetering. Maar deze simpelaar kan er niet mee uit de voeten. Dat een fatsoenlijke alinea-verdeling blijkbaar onmogelijk is geworden [daar moet je nu zelf allerlei br/-opdrachten voor inprogrammeren] is slechts één zenuwslopend aspect van deze "verbetering". Erg jammer allemaal ... **** Maar we zullen het dus in de toekomst moeten proberen te klaren zonder dit nuttige weblog, waarin de kernwaarden van de Haagse Beschaving naar eer en geweten werden hooggehouden. Kernwaarden als Schone Kunsten, Cinematographie, Anthropologie, Natuurstudie, Lekkere Wijven, De Beste Vriend van de Beschaafde Mens [de HOND, dus], en natuurlijk het Haagse Voetbal - meer in het bijzonder ADO.**** Wat er helaas niet van gekomen is: het belangrijke, in voorbereiding zijnde, niets en niemand ontziende blog-essay getiteld "Waarom er in de Haagse Lichtstad geen internationaal topvoetbal wordt gespeeld". Erg Jammer allemaal **** Mocht ik mijn blog-activiteiten elders op het net gaan voortzetten, beste bezoeker, dan zal ik proberen daarvan hier -op dit oude blog- kond te doen.

Van de arreme ... :- (

Graag had ik gezegd: "Ach, de wedstrijd tegen Groningen zit nog in de benen. In een situatie als deze kan je zien dat een onvoldoend-brede selectie je toch telkens opbreekt".
En: "We zaten toch meerdere keren vlak tegen een doelpunt, dus je mag niet zomaar op de pure uitslag afgaan ..."
Maar: Ik ben in alle eerlijkheid niet overtuigd van het idee dat ons team gewoon voldoende qualiteit in het veld kon brengen ... :-(
Is dat überhaupt wel interessant ? Weldegelijk, want we moeten toch onderhand eens in kunnen gaan schatten hoe we het er de komende wedstrijden van af gaan brengen. En vooral: waar we in de eindstand terecht gaan komen ...
Bovendien zouden we met een gelijkspel tegen Vitesse vandaag (en was dat nu ECHT teveel gevraagd ?!) een overtuigend schot voor de boeg van "volksclub" Feyenoord hebben afgegeven. Daar zien ze de volgende wedstrijd nu met (zelf)vertrouwen tegemoet. Dat kon wel eens uit gaan draaien op een voetballesje door de rood-witten ipv een tweede voetballes voor hen.
Neen, ik heb aan deze speeldag geen goed gevoel overgehouden ...
Al hebben we de wedstrijd wel met 11 man uitgespeeld :-))

Culturaliteit

Voor hen die het vorige blog-berichtje toch iets te banaal vinden heb ik nog een muzikaal vitamientje.
Ik kreeg het gister doorgeseind van een vriend en het was voor mij inderdaad een zeer aangename verassing.
De naam (TaRIFa) van het muzikale ensemble doet misschien iets vermoeden over heren die gekleed in kaftan met grote kromzwaarden lopen te zwaaien om even later op hun kameel te verdwijnen, doch ... wel, kijk en luister zelf maar:
Levend en Wel: La Pastora
Jammer dat het maar zo kort duurt :- ((
Overigens: via deze link -het zal je al opgevallen zijn- kan je moeiteloos doorklikken naar andere muzikale werkstukjes die de moeite van het beluisteren zeker waard zijn.
Bijvoorbeeld:
** Sin Palabras
** La Tarara
** Rumba Argelina
** Canción Sefardi

Ondergedoken.

Betreft: dubbel resp. driedubbel gevoel
Ik had het een vorige keer al min of meer aangekondigd, maar om de spanningen en de eventuele vernedering te ontlopen zou ik bij gelegenheid weleens onder kunnen gaan duiken in het buitenland.
En afgelopen vrijdag stond ik zodanig stijf van de spanningen, dat ik maar besloot om de stap te maken.
En dat dan gelijk te combineren met wat nuttige zaken.
Aldus bevond ik me dan ineens op een plaats waar je me wellicht het allerlaatst zou verwachten: In Limburgs België. Weliswaar te gast van een Nederlands-Limburgse vriendin, maar toch ...

Na de wedstrijd tegen ajakkes zag ik eerlijk gezegd alleen nog maar donkere wolken hangen, en nog zo'n stresserend week-einde had me misschien wel fataal kunnen worden.

Maar achteraf [op de wedstrijddag-zelf heb ik niets willen volgen] bleek de schade best wel mee te vallen ==>

Enerzijds hebben we van die irritante kut-tukkers gewonnen, althans niet verloren. Zulks dan in tegenstelling tot mijn voorspelling vorige week, toen ik nog niet wist wie de wedstrijd zou gaan fluiten. Maar Turkse scheidsrechters zijn nu eenmaal minder snel geïntimideerd dan die HOL-landse homo's.
Ons Haagse geluk deze keer.

Anderzijds hadden we eerder wèl van die schmouzen verloren waarmee we dus in feite voor hen al (mede) het bedje van de Landskampioen gespreid hebben ... :-((
Dat is natuurlijk onvergeeflijk.

Nevenzijds hebben we zo veel mogelijk doelpunten en wedstrijd-punten nodig als er maar te pakken zijn. Dus een gelijkspel tegen die Tubanten is feitelijk gewoon te weinig. En dat verlies van die cfa xaja was er natuurlijk helemaal over heen.

En tot overmaat van doodsspanning won die cfa xaja dan ook nog es van onze labiele Brabantse vrienden en bondgenoten van PSV.
Met maar liefst 0 - 2 ... Dat doet pijn, zeg !

Ja, een driedubbel gevoel bij de recente ontwikkelingen in Balfuss-land en de komende weken zullen voor ons weer in het teken staan van Stress, Spanning en Sensatie ...

Wat het andere aspect van deze onderduikperiode betreft:
Dat heeft onder andere te maken met het feit dat mijn plannen rondom de concurso monográfico te Murcia fundamenteel veranderd zijn. Het idee dat je wél de moeite neemt om in een ver en vreemd buitenland uitgebreid een hondenshow te bezoeken zonder zelf honden mee te nemen heeft toch iets eigenaardigs.
De opzet werd derhalve veranderd. Maar de eigenaresse van de eventueel meereizende mastines/honden had voorzichtige twijfels rondom de "showbaarheid" van haar in Spanje gefokte mastín-reu. Niet bij de showbaarheid en sociale inpasbaarheid van haar in Tsjechië gefokte mastín-teef. Ik wilde mijn kennismaking met de reu in questie dus graag hernieuwen.
En mijn ervaringen met de "obstinate macho" -dat bovenop de ervaringen van anderen met deze hond in een omgeving met andere mastines españoles- waren weldegelijk bemoedigend.
Ja, hij heeft enkele neigingen, maar er zijn geen problemen die niet kunnen worden opgelost. Althans niet in mijn ogen.
En een tentoonstellingsbezoek in Spanje is natuurlijk wel van een andere orde dan bijvoorbeeld een bezoek aan de tentoonstelling begin mei in Praag ...

Mijn hartelijke dank voor de vegetarische maaltijden waarop ik in het Limburgse vergast werd en voor de permanente mastijnse aanwezigheid waardoor ik gedurende dit opgerekte "mastín-moment" weer aardig aan mijn trekken ben gekomen qua lekkere mastín-lucht en stevige stoei-sessies in de 88kg-plus klasse.
En voor de andere aspecten van de gastvrijheid uiteraard.

Wat de wedstrijd tegen RKC betreft:
Ik denk dat ik die wel vanuit Nederland durf te volgen. Maar ik verwacht vergodverdegod wél punten !! Drie wedstrijdpunten en een extraatje van tenminste 3 goals voor het doelsaldo.

Twee kanten of twee verhalen ?

Betreft: het einde der tijden is nabij
Ons eigeste rechtsbuiten-wonder Wesley Verhoek wordt op dit moment van alles en nog wat aangewreven en verweten.
En feitelijk al langer.
Al sinds zijn zéér kortstondige verblijf in Engeland -waarbij hij er bewust voor koos om bij ons in de Haagse Lichtstad te blijven voetballen- wordt al geklaagd dat hij er ongemotiveerd en onprofessioneel bij loopt ipv gewoon lekker te voetballen.
De recente affaire rondom de eventuele overstap naar mafia-club annex geld-witwas-machine Vitesz was er voor veel ADO-fans echt te veel aan. Zij het gelukkig niet voor elk en ieder.
Helaas hebben te weinig mensen zich afgevraagd of die 'affaire' niet eerder het symptoom was van een volkomen verziekte situatie waarbij bestuur/staf, spelersploeg en ADO-aficionados elkaar wederzijds de strot uit komen.
Spelers en supporters voelen zich door elkaar in de steek gelaten. Voor een gedeelte is dat terecht - voor een groter gedeelte weer niet. Spelers EN supporters realiseren zich dat het bestuur
vreemd bezig is.
Maar vooral van supporters-zijde wordt sterk de vinger gewezen in de richting van coach Steijn. Het klopt dat Steijn op bepaalde kritische momenten de boel niet naar zijn hand kan zetten. En het klopt zeker dat hij nog steeds niet in staat is om een fatsoenlijke basisopstelling te maken met een passend spelsysteem. Het heeft om deze reden dan ook geen zin om allerlei nieuwe spelers naar Den Haag te halen. Deze technische staf onder deze hoofdcoach zal (voorlopig) toch niet in staat zijn om deze jongens in het systeem in te passen. Ik zal daar bij goede gelegenheid verzachtende omstandigheden voor aan willen gaan geven
- maar vandaag dus nog effe niet.

FC Tubantia
De toestand is dus verziekt.
Volkomen onnodig, maar desondanks.
Veel perspectief op verbetering op korte termijn is er niet.
Kan je het een speler dan kwalijk nemen dat hij kiest voor een toekomst ipv voor een deel van de impasse ?
En, ja, ik denk dat Wesley gedwongen is geweest een keus te maken die hem zelf allerminst bevalt. Naar aanleiding van de recente "dubbele overstap" van Wesley schreef iemand op een internet-forum: "Dit is wat 'ie al de tijd al wilde". Als het zo zou zijn dat Wes over/ met Vitesse sprak, maar in werkelijkheid al met het Twentse FC Trabantia bezig was, mogen we hem wel complimen- teren met de meest fantastische schijnbeweging uit zijn hele voetbal-carriere. Voorlopig houd ik het er maar op dat hij op de eerste plaats bij ADO DH weg MOEST. Niet om de club-kas te spekken, maar om zelf zicht op een voetbal-toekomst te houden. Als hij had kunnen kiezen tussen enerzijds bij een ADO blijven waar met andere top-spelers een top-team wordt neergezet dat voor de top-drie van de Nederlandse competitie kan gaan of anderzijds iets vergelijkbaars te proberen bij de radeloze rukkers van FC Twente, dan had ik nog moeten zien of onze bal-virtuoos wel uit de Haagse Lichtstad zou willen vertrekken.
Wesley moest dus weg. Als je inderdaad -zoals hij- niet te ver van de randstad wilt gaan zitten zijn er niet erg veel alternatieven. Een club als #jasses valt voor een Haagse Nees uiteraard af, ook als je goede persoonlijke verhoudingen met een middenvelder aldaar zou hebben. Vitesse kan voor jezelf een financiële optie lijken, ook al is het nog lang geen top-club en zal het dat voorlopig ook niet worden (hopelijk nooit), maar je beseft natuurlijk wel dat uitgerekend die stap - naar de Judas-trainer John V.- absoluut niet aan de ADO-aanhang verkocht kan worden. Voor wie wel, want, nogmaals een sportieve verbetering is het nauwelijks.
Ja, de alternatieven zijn schaars ... maar FC TUBANTIA ?!?! Dat belachelijk kut-clubje dat zich alleen maar in de (sub)top van het vaderlandse voetbal kan staande houden doordat het halve scheidsrechters-corps op de (zwarte) Twentse loonlijst staat ?! Wesley, dat kan je toch niet in alle ernst menen ??
We hebben in dit blog al eens eerder dat 4 - 3 - 3 - 3 systeem van die kut-tukkers gememoreerd (nog recentelijk bijvoorbeeld hier en hier). Hoe denk je dat de ECHTE voetbal-kenners zouden reageren als je een mooie wedstrijd zou winnen (?) =>
"Dat komt natuurlijk door dat 4 - 3- 3 -3 systeem van die namaak-moffen ... !". Daar valt echt geen voetbal-eer te halen. En geen bevredigend gevoel van "Zo, lekker gevoetbald, lekkere passeer-acties, lekkere voorzetten, lekker gewonnen ...".
En weet je wel in wat voor een droefgeestige omgeving je gaat werken, daar in die tukkerij ?! Een ironische kwinkslag onder anthropologen luidt: "Als het niet vol met tukkers zat, zou Twente best wel meevallen". Maar dan hebben we het dus over het landschappelijk aspect van het pittoresque Twente. Hoe dacht je dat het in Enschede-city zélf zit ?? Okay: op sommige plaatsen lijkt het wel een beetje op de Haagse Lichtstad, correcter: op de
Stad der steden zoals deze in de jaren zestig van de vorige eeuw was ... En dat is dan op de betere plaatsen ...
Nee, Wesley, het zal nog moeilijk voor je worden om hier te aarden ...
Ik ga hier, op deze plaats, op dit moment, niet dat hele verhaal van de Haagse burgemeester Havermans en de Enschedese burgemeester drs. J.H.H. Mans uitgebreid doornemen, maar realiseer je je wel dat je in een gemeente terecht komt waar de korpsbeheerder zijn hand er niet voor omdraait om een vuurwerkfabriek plus een aanpalende woonwijk in de lucht te laten vliegen ? En, ja, dat is ook dezelfde gemeente waar tijdens de verbouwing van een zeker voetbalstadion een tribune-in-de-steigers inelkaar flikkerde (met dodelijke gevolgen). Uiteindelijk wil ik je niet bang maken ...
Okay, ik geef wel erg vaak en erg sterk af op dat Twentse pummelgeboerte. Misschien overdrijf ik af en toe wel een beetje. Ik weet heel goed dat sommige van die boertjes en poepen best wel meevallen. Ik weet ook dat die tukkers niet op de laatste plaats van bovenaf (zelfbenoemde autoriteiten etc.) in de tang genomen worden en daarbij enigzins verhinderd worden om volledig als echte mensen te functioneren, maar ...
Maar voorlopig zitten we toch met de feiten zoals ze zijn (in korte samenvatting: die tukkers kunnen niet fatsoenlijk voetballen, ze kunnen niet behoorlijk vozen, ze spreken geen woord Haags en ze lopen er bij als gemummificeerde zombies.)
En inmiddels is het ook een feit dat IK nu met een irritant probleem kom te zitten: als ik de waarheid blijf schrijven over dat plattelandsclubje van bij die driedubbel-doorgegluipte, asociale, mongolen dan loop ik dus tegelijk een qualiteits-rechtbuiten uit de Haagse School af te kraken. Nou, vriendelijk bedankt ...


Terug naar ADO/Den Haag
Het gaat dus niet zo best met ADO. Hoewel we ons een tijdlang sterk en optimistisch hebben gehouden kunnen we er nu niet meer naast kijken. Al vroeg in het seizoen kregen spelers als Immers en Wesley van veel supporters te horen dat ze maar beter eens een reserve-beurt op de bank moesten gaan doen voor een paar wedstrijden. Of op de tribune. Is er dus nooit van gekomen. Had ook niet zoveel uitgemaakt omdat de werkelijke problemen elders zitten. Waarbij onvoldoende correcte aansturing van het eerste elftal vanuit de technische staf niet op de laatste plaats genoemd moet worden.
Maar de kern zit dus dieper. En de technische staf speelt daarbij maar een bijrol.
Het huidige bestuur legt de prioriteiten niet op de juiste punten.
Ja, het is leuk dat in Den Haag -waar het qua sponsors altijd een arremoedig zooitje is geweest- krachtig opgestoomd wordt naar een sluitende begroting met perspectief op een beetje winst, maar mensen komen nu eenmaal niet naar het stadion om een sluitende begroting te bezichtigen. Het gaat om behoorlijk voetbal met een hele hoop aangename beleving er omheen.
Een begroting of een financiële meerjaren-planning mag je niet los zien van het voetbal dat NU, in dit seizoen, gespeeld wordt en evenmin los van de (nu nog wel) betrokkenheid van grote aantallen supporters. Zonder dat is er over een paar jaar geen betaald voetbal meer in Den Haag.
Voor sommigen -zoals ondergetekende simpelaar- was de wedstrijd tegen NEC er teveel aan en zijn we het stadium voorbij dat we nog zaken met de mantel der liefde mogen bedekken.
Voor anderen was er iets anders waar het "er teveel aan" was. Voor hen was de publieke communicatie van/door Wesley Verhoek in verband met de "Vitesse-affaire" er teveel aan. Even was voor hen de maat vol. Het geduld met hem was op. Echter: wat we er uit hadden moeten/ kunnen leren was dat er "op de achtergrond" dus nog een andere kant aan elk verhaal zit. En de andere kant van het hele ADO-nese verhaal is niet zo fraai. Spelers worden door het bestuur gepiepeld. Spelers worden belogen. Sponsors worden weggejaagd. Bestuurderen en functionarissen lopen tegen en over elkaar te liegen, kortom een bende die je overal zou verwachten behalve in het hart van de Haagse Beschaving.
Wel, de situatie was met andere woorden dusdanig dat de eventueel/vertrekkende speler(s) niet echt opening van zaken konden geven. Waardoor ze naar veel ADO-aficionados toe arrogant overkwamen. Dat is jammer, want het kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn dat er een wig tussen spelers en supporters gedreven wordt. Tenminste niet de bedoeling van mensen die het beste met de club voorhebben.
Maar goed, enkele spelers hebben dus een tijdje als Kop-van-Jut gediend. Hopelijk is dat snel over.
Als er al personen bij ADO weggetrapt moeten worden, zijn die niet bij de spelers of supporters te zoeken.
Er bestaat zoiets als eindverantwoordelijkheid en de eindverantwoordelijken moeten elders gezocht worden.

(article still under construction)

[En als iemand zich afvraagd waarom dit blogje na een volle week nog steeds niet af is --> dat komt niet op de laatste plaats doordat ik me door de gebeurtenissen -met name de overstap van onze rechtsbuiten- grof doorgenaaid voel. Dat is dus niet echt lekker]
[Pfft ... ik denk dat ik het gewoon maar opgeef ... de kans dat er bij de ADO-organisatie nog es iets goed gaat is vele malen groter dan dat dit blogje nog es af komt]
- - - - - - - - - - - - - - -
Terwijl die stiekeme tukkers van FC Tubantia op een glibberige manier op de valreep van de "transfer-periode" gauw Wesley nog even gluiperig binnenreven, was het ADO-bestuur al bezig met "vervanging". Blijkbaar hebben we bij ADO niemand meer rondlopen die op de rechts-voorwaartse positie kan spelen ?
Maar er komen dus een jonge knaap van 19 aan en een 31-jarige Smolarek. Er moet dus weer tenminste één speler ingepast gaan worden in het matig functionerende systeem. Als dat dertiger Smolarek gaat worden, dan hoop ik dat hij het fysiek aan gaat kunnen. Succes goser ! Over het inpassen in het systeem heb ik het bovenaan al gehad ...

En nu hebben we alleen nog maar een fotootje ... De werkelijke rechthebbende op het copyright van deze voetbal-foto van onze voormalige Adonees W. Verhoek is me onbekend. Vermoedelijk zal deze kleurenprent ook niet lang blijven staan hier. Ach, alles gaat voorbij en niets blijft ...

Cios-lullen en Super-pummels

Onderwerp: Super-pummels
En: als de verdediging stevig staat, komt er vanzelf ruimte voor de aanval

Wat hebben wij, Haagse Heeren, met onze natuurlijke distinctie, onze verfijnde smaak, onze klasse en onze beschaving zoal in het Achterhoekse Doetinchem te zoeken ?
Bij eerste aanschouwen niet zo veel.
Ik heb er zelf eens drie maanden achter de tralies gezeten (niet in de Vijverberg, maar in de Kruisberg). Daar kwam ik toen nog een "cipier" (genaamd Henk) tegen die ooit steward is geweest in het Zuiderpark-stadion. Wat is de wereld toch klein. Ik ben later nog enkele keren voor diverse werkzaamheden in dat plaatsje Doetinchem geweest. Geen onaardig plaatsje hoor, maar, ach, het blijft natuurlijk wél de provincie waar je als beschaafd mens in terechtkomt ...
De Achterhoek heet een cultureel homogeen geheel te zijn. Ik heb daar ernstige twijfels bij, maar het hoeft je niet te raken als je zomers bij prettige temperaturen door het aangename landschap tuft met een keurig gangetje van tussen de 30 en 40 kilometers per uur.
Cios-lullen
Wat de mensen betreft: de boertjes zijn er zeker niet zo dom, lomp, boers, onbehouwen en anderzins erg als in bijvoorbeeld Drenthe, sommige delen van Zeeland en Overijssel, nagenoeg geheel Noord-Holland en vergelijkbare delen van de provincie. Maar negatieve uitschieters zijn er zeker. Zoals "Guus kom naar huus" Hiddink. Je-weet-wel: die geborstelsnorde beschermengel van Patrick Kluivert. Noem ik niet toevallig, omdat Guus als speler en als trainer voor de Graafschap actief is geweest.(overigens, iemand anders die voor de Graafschap heeft gespeeld: John van den Brom). Omdat hij ooit een paar mazzel-succesjes heeft behaald kan hij bij het grote publiek niet meer stuk, maar ooit gold zijn type "nieuwe, aankomende voetbal-trainer" terecht als een aanfluiting en een lachertje. Ernst Happel, die in de jaren zeventig/ jaren tachtig nog een goede reputatie had [en ik noem hem maar als één voorbeeld uit een gotere groep voetbal-deskundigen] duidde dat soort van trainers met voornamelijk een theoretische achtergrond aan als "CIOS-lullen". Zo zie je maar: het kan verkeren.
Al enkele decennia geleden is er in de meer inland gelegen delen van de provincie als een reactie op de nogal Randstad-Holland-centristische denkkromheid zoiets als een "Boeren-pride" ontstaan -de plattelandsrockers van "Normaal" golden daarbij als het ideale uithangbord. Feitenlijk dezelfde vorm van arrogantie als dat Randstad-centristische gedoe, maar dan vanuit het tegengestelde perspectief. Nog niet zolang geleden is daarbij ook dat begrip "Superboeren" als aanduiding voor de Graafschap + complete aanhang ontstaan. Zonder me hier te gaan verliezen in allerlei etymologisch-taalkundige bespiegelingen omtrent de herkomst en de betekenis van het woord "boer" wil ik wel mijn verbazing kenbaar maken als iemand dat "boer'n" zelf als erenaam/ bijnaam aanneemt. In ieder geval toch in dat tijdperk [hierdoor kan het niet meer als een geuzennaam bestempeld worden]. Het doet mijn gedachten trouwens ook weer afdwalen naar een boertje uit Berkel dat als gastarbeider ooit bij ons in Den Haag de arbeidsplaats van onze eigen Haagse kanslozen liep in te nemen. Die vertelde mij ooit eens dat hij er trots op was dat hij en zijn vrienden/ dorpsgenootjes er allemaal uitzagen als "echte pummels", waarmee hij dan bedoelde dat ze lomp, zwaar en stevig gebouwd waren ... Dat was trouwens ook één van die figuren die ons toentertijd (halverwege jaren '80) pijnlijk inwreven met het feit dat FC Den Haag toen het Europeesch voetbal uitgeknikkerd was ... (Grrrr ...). Zijn eigen Feyenoord -over boertjes gesproken- deed het toen overigens niet veel beter.

En hoe ga ik dat allemaal verbinden met de wedstrijd van dit weekeinde ? Omdat ik zoals zovelen niet echt weet wat ik van deze wedstrijddag moet verwachten, ben ik ben eens gaan buurten op o.a. de website van de Graafschap zelf. Een erg keurige webstek, al bevalt die blauwe kleur me niet. ("Blauw met groen is boeren- fatsoen", blauw tegen Geel-Groen ... vul zelf maar in). Daar leerde ik niet alleen die kreet "De Graafschap (dat) zijn wij", die me overigens via sterke gelijkenis met de kreet van Heracles Almelo op die ene voetbal-anecdote brengt, die ik verderop nog even wil doorseinen, maar ik leerde er ook dat hun trainer-coach Ulderink net als wij allemaal nog in het duister vist over de wedstrijd: "Ik weet niet goed wat we moeten verwachten van ADO, dat een paar spelers moest laten gaan. (...) Ik verwacht zondag in ieder geval passie en strijd van ADO."
Nou, ik hoop ook op passie en strijd, maar dan niet ten koste van nadenken en het hoofd koel houden. Winnen zou erg leuk zijn, maar met een gelijkspel met doelpunten zou ik deze keer graag genoegen nemen.
Het is dus onduidelijk wie er vandaag voetbal-les gaat krijgen van de tegenstander. Mogelijks krijgen we allebei les. Dat gaat dus de correcte voorspelling van vandaag worden: het wordt een (aangename ?) verassing.
Maar ik denk dat in het kader van het leerproces er voor de technische staf wel iets meer valt op te steken dan zomaar de ervaring van één van de vierendertig competitiewedstrijden van dit seizoen. Ze zouden ook eens op de webstek van de Superpummels kunnen kijken en daar lezen wat Ulderink zegt over het spelen in een vaste opstelling aan het begin van het seizoen. Op de eerste plaats zullen ze dan kunnen vaststellen dat ook in deze match de Graafschap uit zal gaan van de eigen mogelijkheden en de eigen spelstijl. EN ze zouden daar eens een voorbeeld aan kunnen nemen ipv hun wanhopige geschuif en geëxperimenteer aan het begin van deze competitie.
Dit leidt mij automatsch tot de volgende overpeinzing: er is tegenwoordig bij de achterban en bij de trainersstaf een luide roep om een "opvolger van Derijck". Dat zou beslist nodig zijn. Natuurlijk vind ik het ook jammer dat Timo is vertrokken, maar het idee dat dit verlies alleen maar kan worden opgevangen door een enkele kanjer die tenminste zijn niveau heeft (maar tegelijk natuurlijk wel in het financiële budget van ADO moet passen - ehehehehahaha) aan te trekken is onzinnig. De meerwaarde die hij als speler voor het team had kan óók opgevangen worden door met de spelers die we nu al hebben vaste patronen in te studeren, resp. te laten ontdekken en verfijnen tijdens de wedstrijden. Onze verdedigers hebben weldegelijk voldoende qualiteit om zeer goed te presteren in deze competitie, maar er moet natuurlijk wel iets mee gedaan worden. Vaste patronen dus. Wanneer wordt er overgeschakeld van mandekking naar zonedekking (?); wanneer van zonedekking naar mandekking; op individueel en collectief niveau (?); wanneer wordt er door welke spelers tijdens de wedstrijd stuivertje gewisseld (?); hoe moet/ kan de bal vanuit de verdediging (inclusief keeper en teruggevallen middenvelders) zo snel mogelijk opgebracht worden naar de opbouw/ aanval (?). Vaste patronen zijn minstens zo belangrijk en nuttig als individuele qualiteit :-). Het verbaast me dat met een typische verdediger als assistent-trainer daar tot op nu nog zo weinig van te zien is geweest. Misschien beginnen we daar deze keer iets van te merken ? Want: als de verdediging lekker degelijk in elkaar zit, komt er vanzelf tijd, balbezit en ruimte voor de aanval :-)

De eerder beloofde anecdote.
Ik ben er zelf niet bijgeweest -mijn zegspersoon evenmin- dus de lezer moet zelf maar uitmaken hoe geloofwaardig het verhaaltje is. Maar dat verhaal gaat dus dat op één van de vele plaatselijke VMBO-schooltjes in het Twentse Hengelo de klasseleraar eens vroeg wie van de brave leerlingen er voor FC Twenthe supporterde. Alle kindertjes staken enthousiast maar alles behalve energiek de hand op. Enkelen lalden al met een dikke tong "Hee ... biertje ... !". Alle kindertjes behalve kleine Hansje Hessels. De meester vroeg verbaasd, maar ook een beetje geïrriteerd aan Hansje: "Voor wie ben jij dan ?!". "Wel," antwoordde de kleine dwarsligger, "ik supporter voor Heracles Almelo". "Waarom dan ?!". "Ach, mijn moeder is voor Heracles, mijn vader is voor Heracles en de rest van mijn familie is ook voor Heracles...". "Ach so," beet de meester hem toe, "dus omdat anderen iets doen, doe jij het ook maar. Je volgt gewoon het voorbeeld ... En als je moeder nu eens een ordinaire del zou zijn, je vader een klaplopende lijntrekker en de rest van je familie asociale mongolen, wat zou je dan doen ?!". "Nou," antwoordde Hansje droogjes "dan zou ik natuurlijk ook voor FC Twente supporteren ...".
Tot zover het pedagogische praatje van vandaag.

Vitesse

Toen ik een tijdje geleden het blog-berichtje de bal rolt publiceerde, schreef ik daarin dat er iets niet helemaal klopte aan de afbeelding, maar dat ik er niet precies de vinger op kon leggen. Bijna per direct, wel, feitelijk een paar uur later, kreeg ik een reactie van een zekere NEC-aanhangster die meende te weten wat er niet klopte. Want, zo deelde ze mede, ZO hoort het !! ==>
Tiens, al terwijl ik veilig achter de tralies zat begon voor ADO het beker-seizoen. Waar ik dus te weinig van heb meegekregen ... En er was ook nog een andere ontwikkeling aan de orde, waardoor de relatie tussen ADO Den Haag en Vitesse in een ander licht kwam te staan. En waardoor ook de afgebeelde reactie ineens een nieuwe betekenis erbij kreeg ... Iets met een persoon die, in plaats van nog lekker een seizoen ADO er bij te pakken en aldus eens wat nuttige dingen op zijn Haags bij te leren, liever terugduikt in de slaapverwekkende provincie ... Ach, ieder zijn vrije keus ...

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag ... ?

Waarschijnlijk alle Hagenaars die de Lichtstad -hopelijk tijdelijk- achter zich hebben gelaten en in de Nederlandse of buitenlandse provincie leven herkennen dit beeld wel:
druk - druk -druk , overbelast, onderpresterend, elke vierkante millimeter en elke vierkante seconde van tijd en gelegenheid nodig voor andere zaken, van honderd verschillende kanten wordt er aan je getrokken, en dan toch ... toch dwalen je gedachten ineens in die ene, onvermijdelijke richting en naar
die ene, onvermijdelijke vraag ...
Gezongen door Conny Stuart, een Grande Dame uit de Haagse Cultuur die ons nog niet zo lang geleden verlaten heeft, een lied waaruit weldegelijk een grote liefde voor de stad der steden spreekt:
* Van oude mensen, de dingen die nooit voorbij gaan
- - - -
Vanuit het Twenthe waar de weergoden deze week een wispelturig spel spelen en waaruit -jazeker- de componist van deze schone melodie komt:

Gegroet !

Meimaand Maria-maand

Ik heb het weer makkelijk deze keer: ik hoef alleen maar naar de foto-reportage van vorige keer terug te verwijzen en het is klaar.

Goed, er waren deze keer meer mensen en de rood-gouden banier stond waar nu de blauw-zilveren banier stond (en omgekeerd), maar voor de rest zou het fotografisch niets hebben uitgemaakt. Kwam wel goed uit, want ik was mijn toestel weer vergeten.

Maar laat ik bij het begin beginnen, of toch tenmiste proberen systematisch te werk te gaan.

De Meimaand heet dus de Maria-maand te zijn. Hier in de buurt komt dat onder andere tot uiting door elke dinsdagavond een Mariaviering met Rozenhoedje te houden bij de aangegeven kapel aan de Koppelsbrink.
En elke vroege zaterdagavond in de kerk een "Mariaviering met samenzang".
Op de eerste dinsdagavond was ik netjes aanwezig. De volgende dinsdagen moest ik om uiteenlopende redenen verstek laten gaan. Niet in de laatste plaats omdat/ als ik weer eens héél erg boos was op die domme, luie, asociale kut-tukkers (je weet wel, die lui die zelf niet kunnen voetballen), of toch in ieder geval op enkele van die lachwekkende, onbeholpen pummels. Ik ga hier de tenhemelschreiende anecdotes in questie niet oplepelen, maar de welwillende lezer begrijpt best wel dat in zulke gemoedstoestand een "meditatief/ contemplatief halfuurtje" met mooie, verzacht- ende Maria-liederen en een rozenhoedje niet serieus mogelijk is.
Doch de "reddende engel"/ herkansing deed zich dus vandaag voor: een Mariaviering met Lof in het kader van de "Twentse Mariakapellendag 2011" ...
En daar was ik dus weer. Zoals gewoonlijk nipt op tijd/ net niet te laat ...

In de aanloop voor dit bezoek nog kostbare tijd verknoeit met het zoeken naar de bijpassende zangbundel. Overbodig, want er was een speciaal gelegenheidsboekje samengesteld. Aldus kan ik heel precies melden dat we zeven schone liederen hebben gezongen, twee liederen van het koor kregen alsmede twee lezingen uit de Schrift. En -ook volgens mijn telling- drie tientjes gebeden hebben. Of waren het er toch vier ... ? In ieder geval geen vijf.
Ofwel: terwijl andere Hagenaars rondom het ADO - Kyocera - Mansveld-stadion helemaal uit hun dak gingen om de qualificatie voor het Euro-voetbal, heb ik nog even aan mijn zieleheil gewerkt. Uiteindelijk wil ik aan gene zijde wel goed terecht komen.
Bovendien ben ik voor de zekerheid al druk bezig met mijn eigen Heiligverklaring. Van de vorige Paus weten we dat je daar zèlf al voor je eigen dood aan moet beginnen te trekken, bovendien heb ik geen geld om daar een duur PR-bureau voor in te huren, dus ...

Afgezien daarvan: Mariavieringen zijn zo'n beetje de enige gelegenheid om in een veilige haven beschut te blijven tegen die rare liedjes uit de oekemenische bundel (met name die Heidense, ja, zelfs ketterse Johan de Heer-teksten op flauwe muziek. Of nog erger: walgelijke liedteksten van H.Oosterhuis )

Hier verder geen woord over die ene persoon die meende tijdens het presenteren van de Monstrans nog even een fotootje te moeten flitsen met zo'n pocket-cameraatje. Uiteindelijk heb ik zelf ook al eens zoiets gedaan. Hoewel ik toch vind dat het tussen groffe onbeleefdheid en regelrechte heiligschennis in zit ... :-(

Waarom dit verhaal ? Welnu, het is belangrijk dat de buitenwereld gaat beseffen dat het Haagse ras méér in huis heeft dan alleen maar groffe taal (bij voorkeur in een confronterende, agressieve context), hardhandig optreden en bruut geweld (al of niet met fietskettingen, stukgeslagen bierflessen en boksbeugels in de marge van sportwedstrijden), dat eeuwige gedoe rondom voetbal, en een welhaast obsessieve fixatie op rauwe, ongeremde, naaktsex. Dat allemaal is slechts één aspect van de Hagenaar. Aan de andere kant is ook plaats voor "zachte, beschaafde" elementen. Zoals muziek, dichtkunst, bloemschikken, natuurschilderen, dierfotografie, papiervouwen en andere creatieve knutselvormen. En vrome bezigheden. Zoals vandaag. En nog véél meer.

Wel jammer dat op de terugweg weer een paar tukkers vervelend liepen te doen op de weg. De één wilde niet doorrijden met zijn kut-autootje en kroop eerder vooruit dan dat 'ie (ze ?) reedt, een ander was klaarblijkelijk bang dat 'ie op een recht stuk uit de bocht zou vliegen en minderde ook ineens radicaal vaart ... Bah !

Weinig woorden ...

In den beginne was het woord.
Volgens sommige bijbelvertalingen althans.
Vast staat wel dat al een allereeuwigste tijd de welbespraaktheid en "schriftelijke uitdrukkingsvaardigheid" de Haagse Beschaving niet in de steek hebben gelaten.

En toch ... toch kan het soms ook met weinig woorden af.
Nemen we als voorbeeld de wedstrijd van vanavond.
Zo flauw en ongepeperd de laatste wedstrijden van de reguliere competitie waren, zo pittig werd de play-off maaltijd deze keer opgediend:

ADO DEN HAAG - RODA JC = 4 - 2

En dat is dan nog maar de eerste wedstrijd van deze play-offs ...

Culturele Revolutie !!

Betreft: bananen-monarchie, uitglijders, morele depressie, gáán met die banaan, waarom zijn de bananen krom, tenoren, sopranen, de truc met de bananenschil doet het nog prima, juffrouw - uw veter zit los, excellentie - uw schroefje zit los.

Er wordt af en toe op gewezen dat politiek wel eens leuk kan zijn, maar dat het toch in de eerste plaats om belangrijke en derhalve ernstige zaken gaat en dat het in feite om een aaneenschakeling van allerhande gewichtige beslissingen gaat welke bepalend zijn voor onze toekomst en die van eventueel ons overlevende generaties. Toch zijn er wel figuren die de boel zouden willen omdraaien en ons proberen in te wrijven dat we ipv politiek en staatszaken toch vooral en op de eerste plaats POLITICI au sérieux zouden moeten nemen (zie bijvoorbeeld mijn blogje Elzevies wil ook meepraten ) en met veel respect en ontzag ademloos aangapen, pardon, bejegenen.
In de verwarring die er rondom de politieke beeldvorming bestaat is het bijvoorbeeld in het Belgiekske gebruikelijk om politieke kopstukken als "tenoren" aan te duiden. Misschien omdat ze graag het hoogste woord voeren, of omdat ze graag denken dat net als bij de klassieke heldentenor "alles" om hen draait. Hmmm ... het is natuurlijk maar een kleine en feitelijk onvermijdelijke stap waarbij de peinzende mens van dergelijke "tenoren" bij het navolgende stukje cultuur aankomt.
* Ik geef eerst de link naar een uitvoering die ikzelf toch wel de leukste vind. Die van Henri Salvador: Juanita
* De nu volgende link kon wel eens het origineel zijn, of komt anders toch wel erg dicht in de buurt. The Peels, ofwel de (bananen)schillen: Banana

Mocht een enkele naieve geest zich misschien afvragen of ik nu wel serieus bezig ben: "JA !! Ja ik ben serieus bezig.". Zeker zo serieus als zekere samengepakte groepen Belgische politici die doen alsof ze er nog in geloven en aldus wat tijd proberen te kopen. Zeker zo serieus als lieden die hun meligheid proberen te verkopen als een min of meer spontaan "volksprotest" tegen de politieke impasse [zie bijv. hier ].
Okay, ik doe dat op een goedgeluimde manier. Logisch, want zoals de Oude Haagse Wijsgeren reeds spraken: "HUMOR ist wenn man trotzdem lacht". Ach, misschien zeiden ze het iets anders, maar het is nu eenmaal via een Duitse omweg overgeleverd. De goede luim dus als overlevingsmechanisme van de Beschaafde Mens, ofzoiets ...

Humor en België, gaat dat dan samen ? Met die vraag hebben veel Grote Geesten zich beziggehouden. Aan het begin van de jaren zeventig was daar een lichtelijk gedramatiseerde documentaire onder de titel "Barend in België". Het is al weer lang geleden, en als ik de DVD-heruitgave mag geloven heeft mijn geheugen me in de tussentijd goed in de steek gelaten. Zo meende ik me bijv. te herinneren dat in een cruciale scêne Boudewijn aan zijn bureau zat te doen wat een koning zoal aan gewichtigs aan zijn bureau zit te doen, terwijl tegelijkertijd in hetzelfde vertrek koningin Fabiola -die schijnbaar hoofdpijn had (?)- op de sofa lag te draaien. Op de DVD was Fabiola ineens veranderd (?) in een geuniformeerde militair die op een bed lag ... Dat Barend Servet even later dwars door de muur kwam zetten klopt dan weer wel. De verleiding is erg groot om het muzikale hoogtepunt van deze documentaire -het ontroerende lied "Ik ben Gerrit", gezongen door Gerrit Dekzijl/Cornelis Bak- als link hier in te voegen, maar na rijp beraad heb ik toch besloten om een bijdrage van Barend Servet zelf te plaatsen, omdat door de diepzinnig-filosofische toon van dit lied "Waar moet dat heen ?" dit Bananenblog dan toch nog een ernstig besluit krijgt. Hopelijk heeft iemand er iets aan.
De Copernicaanse Revolutie van Bartekijn De Wever is dan gelukkig uitgebleven, maar dit zou misschien de aanzet kunnen zijn tot een heuse Culturele Revolutie ...
Waar moet dat heen ?

Nog wat die bananenschil betreft: ik neem natuurlijk wel een enorm persoonlijk risico door weer eens drie links te publiceren, terwijl we allemaal weten dat dergelijke hyperlinks soms van het ene moment op het andere geen verbinding meer geven met iets dat nog op het web staat ... Ik hoop maar dat dit eens gewaardeerd wordt ...

Het Gedicht van de Vijf Bloemen

Cultuur nu.
Want het is weer eens hoog tijd om het culturele gehalte van dit blog wat op te krikken [al moet je natuurlijk altijd oppassen met dat woord 'krikken']. Om aan te tonen dat de Haagse Beschaving niet heel de tijd eenkennig met zichzelf bezig is, gaan we daarvoor eens naar de andere kant van de wereld, en wel middels het schone Hawaiiaanse Lied der Vijf Bloesems. Ook bekend onder titels als "He Wahini U'i", "He Wahine U'i" enzoverder.
De Lokelani-bloem (en, ja, dat is inderdaad een roos)
He Wahine U'i
'Auhea, 'auhea wale 'oe
E ka pua. e ka pua Lokelani
A he nani, a he nani no 'oe
He wahine u'i

'Auhea, 'auhea wale 'oe
E ka pua, e ka pua Mokihana
Hana a'e, hana a'e no wau
Lei ho 'ohie

'Auhea, 'auhea wale 'oe
E ka pua, e ka pua Kukui
Kui a'e, kui a'e no wau
A lawa kou lei e ka ipo

'Auhea, 'auhea wale 'oe
E ka pua, e ka pua violeta
Leka mai, leka mai 'oe i 'au
Auwe ka auwe 'ako

'Auhea, 'auhea wale 'oe
E ka pua, e ka pua ka 'ilima
'Elima, 'elima o 'u po
Ho 'i nele a 'e
(voor de vertaling/ parafrase: zie helemaal onderaan het blog-berichtje)

Uitgevoerd in de Haagse Nationale Kleuren: de bescheiden maar degelijke Mokihana-bloem; tegenwoordig de officiële Nationale Bloem van Hawaii.

Waar veel van ons aan denken bij Hawaiiaanse bloemenpracht: gevarieerde veelkleurigheid. Hier in de vorm van "leis" ofwel bloemenkransen. Hawaiiaanse bloemenkransen bestonden overigens niet uitsluitend uit bloemen en bloemstelen, maar bijvoorbeeld ook uit varens, bladeren, bessen en vergelijkbare natuur-vruchtjes. Zomaar een nutteloos weetje.

Een lei bestaande uit tuberoosjes en Ilima-bloemen

Keurig, kwetsbaar en bescheiden, doch deze bloem blijkt mooier naarmate je er meer aandacht aan besteedt: de Kukui-bloesem

Dit zal toch wel die Violeta-bloem zijn zeker. Feitelijk voor niemand een echt onbekende gast.

Een juweeltje uit de inheemse natuur: de Ilima-bloem. In dit geval uitgevoerd in de Haagse Nationale Kleuren.
Nu moet ik toegeven dat heel die bloemensymboliek -voor zover aanwezig- mij ontgaat, maar omdat ik meen te weten dat Ilima-bloemenkransen waren voorbehouden aan koninklijke personen lijkt het me veilig om aan te nemen dat in dit lied sprake is van een climax: van de gekweekte roos (ooit door de Europeanen meegenomen naar Hawaii) als eenvoudig eerste "geschenk" tot aan de "hogere" in het wild groeiende en af-en-toe bloeiende Ilima als het ultieme geschenk.
Waar gaat dit lied nu eigenlijk over ?? Dat is helemaal niet zo duidelijk als wel wordt gesuggereerd. Het heet te gaan over vozenderwijs van bil gaan (Wahini U'i zou niet alleen 'mooie vrouw' betekenen, maar ook 'bruid'). Waarbij volgens sommigen dan weer een dubbele bodem in het lied zit: de vijf bloemen zouden op vijf verschillende vrouwtjes slaan. Daar wordt de tekst als geheel dan niet logischer mee. Het is eveneens mogelijk dat het nooit -bijvoorbeeld door een gedwongen vertrek over zee- tot daadwerkelijkheden is gekomen. De smartelijke muzikale ondertoon die in het laatste stukje van het lied zit lijkt dat te bevestigen. Ach, het is zo'n oude traditional die wordt overgeleverd en overgeleverd en daarbij telkens een beetje verandert. Bovendien: gedichten zijn niet altijd even logisch en consequent en liedteksten zijn dat nog minder. Dat iedereen er maar zijn eigen verhaaltje bij verzint.
Afgezien van de kunstmatig artificiële strik bestaat deze lei uit Ilima-bloemen
De aanleiding van dit alles: al sinds 1978 of '79 werd ik achtervolgd door een prachtige uitvoering van dit lied. Beter gezegd: al sinds die tijd probeerde ik die uitvoering te achter- halen. En afgelopen vrijdag had ik hem dan eindelijk te pakken. Dat is alles bij elkaar niet makkelijk geweest. Ik had maar weinig aanknopingspunten. Okay, ik wist dat het van Hawaii kwam en ik meende te weten dat Ry Cooder er voor iets tussen zat. Logisch was het beginnen te zoeken bij zijn Chicken Skin Music-project, doch dat schuurde dan weer met de jaartallen. Chicken Skin Music is van '76, terwijl dit nummer rond '79 op de Nederlandse radio huishield [zij het vooral in de obscure uurtjes en programma's], etc. Maar na een hoop doodlopende straatjes afgezocht te hebben is het er dan toch van gekomen. En dat geeft een heerlijk, bevredigend home-coming feeling. As it were. Wel vraag ik me af of er niet nog een tweede variant (een single-versie ? of juist de album-versie ?) van deze opname bestaat waarbij oa de zangstem meer naar voren is gehaald. Misschien toch nog even verder zoeken ...(?)
Dit is dus de versie waar het allemaal om begonnen is. Ga er eens voor zitten en laat je betoveren door de pure schoonheid ervan:
Gabby Pahinui
(dat Gabby de Violeta-bloem overslaat neem ik graag op de koop toe. Daar zal wel een reden voor zijn geweest.)
Voor wie zich verder afvraagt wie die "onbekende" mijnheer Pahinui is: die versie van "Somewhere over the rainbow/ What a wonderful world" van Israel Kamakawiwo'ole zoals die een tijdje geleden hier in Nederland even populair is geweest begint met zijn uitgesproken opdracht "This one for Gabby". Gabby was al tijdens zijn leven een legende. Daarna nog meer.
Zo vader, zo zoon: een meer toeristische dan folkloristische uitvoering van hetzelfde nummer:
the Sandwich Isle band
Voor wie de behoefte heeft de tekst te leren of een suggestie wenst omtrent een eenvoudige instrumentale begeleiding voeg ik nog een derde versie toe. Charles heeft best wel een goede stem, maar het is natuurlijk de acoustiek die de show steelt ...
Charles Namahoe

Voorzichtige vertaling, waarbij de bovenstaande tekst regel voor regel is omgezet: Voor jou, dit is voor jou * De bloem, de Lokelani-bloem * Zo mooi, je bent zo mooi * Het toonbeeld van vrouwelijke schoonheid * Voor jou, dit is voor jou * De bloem, de Mokihana-bloem * Ik maak, ik maak (een bloemenkrans) * Een prachtige bloemenkrans * Voor jou, dit is voor jou * De bloem, de Kukui-bloem * Ik vlecht, ik vlecht een bloemenkrans * Totdat jouw bloemenkrans af en compleet is, liefste * Voor jou, dit is voor jou * De bloem, de Violeta-bloem * Blijven, jij en ik moeten samen blijven * Om bloemen te plukken * Voor jou, dit is voor jou * De bloem, de Ilima-bloem * Vijftal, ik had een vijftal nachten * Maar ik moest weg en had niets meer over *

Real-Fussball oder Maëstro Mansveld ??

Ook in die vroege jaren ging het gezellig toe in de verdediging. Zonder "kung-fu"-kicks overigens.

Aad Mansveld maakt "Cruijffie" duidelijk voor wie die bal nu eigenlijk voorbestemd is.

Een beetje om het voetbal-drieluik te completeren, maar vooral om recht te doen aan een Belangrijke Persoonlijkheid uit de (nog recente) Haagse Historie gaan we deze keer eens een paar woordjes wisselen over onze eigeste AADSJE.
Woensdag 14 Juli zou het de 66ste verjaardag van Aad Mansveld zijn geworden. Als hij tenminste niet in December 1991 voortijdig was overleden. Dat laatste is dus echt een groot verlies.
Ik bouw hier langzaam op naar de VOETBALLER Aad Mansveld.
Er zitten een aantal fascinerende, maar ook enkele problema- tische aspecten aan het FENOMEEN "Aad Mansveld", het fenomeen dat het professionele Haagse voetbal van de jaren zestig, zeventig en tachtig heeft gedomineerd. Ik pak eens een paar dingen op:
Hoewel een Haagse Held en een overduidelijk Ikoon, was Aadsje in enkele opzichten toch een beroerd slecht voorbeeld voor de jeugd. Als streberig pubertje ergerde ik me aan zijn uitspraken in interviews : mijnheer wilde geen looptraining e.d. doen,want:
"zonder de bal ben ik niet gemotiveerd". Zo'n instelling is nog steeds de terugkerende nachtmerrie van allerlei jeugdtrainers in het hele land. Dat hij van zichzelf behoorlijk wat fysiek vermogen met zich meebracht en dat 'ie spelenderwijs ook behoorlijk wat conditie opdeed, maakte hem op dit punt voor coaches alleen nog maar onhandelbaarder. Zijn fysiek vermogen werd hier en daar nogal eens bijgewerkt door het gebruik van allerlei slimme injecties (hij wordt door kenners wel "een pionier in het gebruik van pijnstillende injecties" genoemd). Over onhandelbaar gesproken: hij vertoonde vooral in en rond wedstrijden al eens onhebbelijk gedrag. Daar moet vooral schelden, kankerpitten en verwensen onder begrepen worden. In ieder geval toch als hij doordat het niet allemaal op rolletjes liep uit zijn hum was. Aan de ene kant is dat niet bevorderlijk voor de (tijdelijke) stemming in een ploeg die moet presteren, aan de andere kant weet je als volwassen medespeler toch al gauw: "ach, zo is die man nu eenmaal". Bovendien: buiten die korte periodes was 'ie -zoals we allemaal weten- een très aimable persoon. En, ja, hij WAS een overtuigd roker. Ook al zo'n nachtmerrie van (jeugd)trainers en elftal-begeleiders ... Daar kwam dan nog bovenop dat hij zich niet onbetuigd liet als het ging om de "snack-bar maaltijd"-cultuur, die ook binnen de professionele voetbal-organisatie die FC Den Haag was, heerste.
Naast deze minieme 'minpuntjes' is het lang en vruchteloos zoeken naar negatieve zaken als het om de voor Hagenaars-zelf meest bekende Hagenaar van de vorige eeuw gaat.
Voetbal. Laten we het daar eens over hebben. Wat speelde Mansveld nu eigenlijk ? Hij wordt vaak een Libero genoemd. In één van de plaatselijke kranten werd hij ook wel eens een
"ausputzer" genoemd en hier en daar een "laatste man". Hihi ... als Aadje één ding NIET was, is het wel "Laatste" man. In voetballend Den Haag was Aadje altijd de EERSTE man. Voetbal begon bij Aadje en eindigde bij Mansveld. Zo simpel ligt dat. En wat die "ausputzer" betreft, de enige FC Den Haag(zo heette onze club toen nog)-speler die ik ken die als "ausputzer" kwalificeerde was Joop Korevaar. Een lid van zo'n protestantse sekte. Aadje was -zoals dat heet- een "Spielmacher" die vooral op het middenveld zijn ding deed. Daar deed hij niet zozeer het werk van een libero die vóór zijn mandekkers speelt (zoals Willy van de Kerkhof in de laatste dagen van zijn voetbalcarriere. Heet dat niet een 'defensive screen'?), maar hij was daar op de eerste plaats opbouwend bezig. Slimme openingen, perfecte vrije trappen, scherpe middellange passes, snelle korte passes, intelligente één-tweetjes, af en toe een geslaagd schot vanaf de tweede lijn dáár was maëstro Aad meester in. Plus natuurlijk in de typisch Haagse deugd van het anticiperen, je-weet-wel: dat je een aantal zetten vooruit denkt. En dan die bekende "lange ballen" waarmee de spitsen binnen een seconde-fractie na balbezit bediend werden. Ik kom daar straks nog op.
Hoe kwam Aad dan in hemelsnaam aan de reputatie van een "harde verdediger" te zijn die graag zijn toevlucht zocht tot effectieve maar niet zo gentleman-like tackles en als een exponent van het "Real-Fussbal" ?? Goede vraag, maar het antwoord is niet zo eenvoudig. Verschillende dingen moeten daarbij in aanmerking genomen worden. Bijvoorbeeld: wanneer je officiëel als libero staat opgesteld en je ziet dan vanaf het middenveld dat een vijandelijke aanval door je eigen verdediging gaat snijden dan krijg je natuurlijk ineens heel erg sterk die neiging om met je volle gewicht aan de noodrem te gaan hangen. Niet mijn persoonlijke stijl, maar à la bonne heure. Als je daar dan in interviews enzo niet doorzichtig omheen probeert te draaien, maar gewoon toegeeft dat het een functionele overtreding was, dan kan dat wel eens een eigen leven gaan leiden ("Als 'ie de bal niet kon krijgen, pakte hij maar een been. Maar die man MOEST gestopt worden"). Bovendien: als je toch uiteindelijk het grootste deel van je voetbalcarriere -en het spijt me dit zo te moeten zeggen- bij een middenmoter speelt in plaats van in een onvervalst topteam, dan zal je die noodrem vaker moeten opzoeken ... :-( Hier komt nog iets bij: het moment waarop de noodrem werd beroerd viel niet zelden samen met de zogenaamde "kantelmomenten" in een wedstrijd. Bij het inschatten van die kantelmomenten dringt de overeenkomst met die andere volksheld zich op: Willem van Hanegem. Het verschil: voor "de Kromme" waren die momenten vooral situaties waarin de wedstrijd aanvallend beslist kon worden. Of dat nu door middel van een gave passeeractie, van een slimme en openende pass of door middel van een groffe overtreding moest: als het moment dáár was, moest het gebeuren. Aanvallen of verdedigen: het verschil tussen bij een middenmoter spelen of in een echt of vermeend topteam. Trouwens, wat heet middenmoter: af en toe moest de FC tegen degradatie vechten (achterliggende reden: zonder passend budget toch profvoetbal in je stad willen hebben). Dan moet je wel vaker hard optreden. Was hij dan misschien zo'n voetballertje dat alleen maar kon schoppen ? Bij lange na niet !! Veel meer dan de modale verdediger beheerste hij de kunst om geweldloos en volledig binnen de spelregels een aanvaller te neutraliseren. Voorbeelden te over. Maar mijn inziens de mooiste scêne uit dit repertoire: in zijn laatste seizoen als speler kreeg FC Den Haag een zeker provincie-clubje op bezoek in het Zuiderpark. Ajakkes, dus. De veel-bewierrookte Johan Cruijf kwam op gegeven moment met de bal aan de voet de zestien-meter binnen. Geen probleem, Aad maakte van de gelegenheid gebruik om de meest correcte schouderduw aller tijden te demonstreren [hoewel de term
"schouderduw" feitelijk ontoereikend is om de complexe figuur door de beide spelers te beschrijven]. Wat evenwel door de arbiter van de dag niet gevat werd, want die stond meteen op zijn hi-ha-hondelul fluitje te blazen. Aad en Cruijff -die zich ostentatief tegenover Aad verontschuldigde- wisselden een blik van verstandhouding. Ze hadden dit soort dingen beiden al vaker meegemaakt. Door sommigen wordt de genoemde Cruijff wel als de maat aller voetbal-dingen genomen. Het mag dus best opge- merkt worden dat (Onder andere op basis van de diverse ontmoet- ingen die ze op de voetbalvelden hebben gehad) van alle bekende en minder bekende voetbal-collega's Cruijff waarschijnlijk wel het meest lovend over (de landelijk minder bekende) Aad Mansveld sprak.
Maar we hadden het dus nog steeds over een ongunstige reputatie. Wat ook opgemerkt moet worden: zoals alle Hagenaars was Aad in behoorlijke mate "verbaal weerbaar". Wat heet weer- baar, zijn praatjesmaker werd regelmatig aanvallend ingezet. Zelf op geen enkele manier te intimideren, kwam dat op veel tegen- standers nogal bedreigend over. Een blik in het foto-archief zou kunnen leren dat hij daarbovenop ook op niet-verbale wijze nogal intimiderend kon overkomen. Voeg dat allemaal samen, en je snapt inmiddels, beste lezer, dat Aad geen schopper, maar een VOETBALLER was. Geen Feldwebel Ahdsch von Mansfeldt uit het Real-Fussball, maar een echte Maëstro van het betere voetbal.
Lange ballen. Laten we het daar ook maar eens over hebben. Eind jaren zeventig/ begin jaren tachtig waren er (vreemd genoeg, want zeker een tiental andere voetballers hadden het ook) twee Nederlandse voetballers die de naam hadden een perfecte lange pass te kunnen afgeven: de waardeloze Ajacied Ruud Krol en Feyenoorder Wim Jansen. Er werd dus verteld dat ze de bal naar eigen keuze heel precies overal op het veld konden neerleggen. Typisch voor de ballen van Krol was het feit dat je ze al een uur vantevoren kon zien aankomen. Jansen bakte er al meer van. Bij Aad lag dat iets anders. Hij kón precies passen, maar hij koos vaak voor snel. In de praktijk kwam dat er op neer dat hij -zodra in balbezit- PER DIRECT de bal op een uitbrekende spits speelde. Ja, die spits moest dan wél een stukje lopen. Bijvoorbeeld Harry Melis wist er wel raad mee. Henk van Leeuwen ook, maar een vuile luilak als Ling vond dat maar niets ("Dat is toch geen voetbal ..."). Nog sterker dan Martin Jol (waarbij overigens zij opgemerkt dat met Jol in het veld weldegelijk top-prestaties zijn geleverd door FCDH) is Ling trouwens behoorlijk impopulair in Den Haag. Het is zo maar even opgemerkt.
Nederlands Elftal. Over het aantal keren dat Aadje in het nationale elftal gespeeld heeft gaan verschillende verhalen. Varierend van één (tegen Noorwegen in 1972), via drie (Noorwegen, België en Tsjechië) tot zes. Is het echt interessant ? Uiteindelijk was hij vooral voor ons bij FC Den Haag belangrijk.
Clubvoetballer. Aad debuteerde in 1964 bij ADO en speelde in 1982 zijn laatste wedstrijd voor FC Den Haag. Daar tussenin heeft hij maar weinig vreemdgaande avontuurtjes gehad. In het voetbal-seizoen '76/'77 werd hij bij Feyenoord binnengehaald. Het ging slecht met die club. Onder andere door het wegvallen van van Hanegem, die naar AZ76 was vertrokken, zodat een spielmacher met flair en gevoel voor het juiste moment goed gebruikt kon worden. Echt vlotten wilde dat niet meteen daar in Rotterdam, maar uit het feit dat het stukken beter ging met Feyenoord toen hij weer naar FCDH terugging mag vooral niet de verkeerde conclusie getrokken worden :-) ...
In de zomer van 1981 werd er door FC Utrecht, dat ook om het hand zat, een beroep op hem gedaan voor de functie -zowaar- van libero. In die hoedanigheid kon hij waarempel nog voor Europees voetbal opdraven tegen HSV dat op dat moment gecoached werd door Ernst Happel, onder wie Aadje ooit debuteerde bij ADO. Op een eigenaardige manier verdween hij weer bij FC Utrecht. Omdat hij het spel zogenaamd fysiek (nog) niet aankon. Hij verdween van het toneel en zijn plaats werd overgenomen door zijn oude Haagse strijdmakker Dick Advocaat. Die kwam met de "aangepaste functie-omschrijving" in het veld. Minder loopwerk, meer geroutineerd richting- en leidinggevend naar de jonge ploeg toe. Op zulke momenten weet Advocaat zijn publiciteit goed te verzorgen en de inzoomende televisie-camera's toonden ons dan ook iemand die met een zichtbaar "grote bek" vanuit de achterhoede de lijnen liep uit te zetten. Ik blijf erbij dat Aadje in die "aangepaste functie- omschrijving" ook prima had kunnen functioneren en na enige tijd zelfs de oorspronkelijke opzet -opschuiven naar het middenveld en daar het spel naar zijn hand zetten- had kunnen uitvoeren ... Maar dat mocht hij dan weer bij FC Den Haag gaan doen voor een seizoen of twee. Daar werd hij overigens door de fans zonder rancune maar wel weer met erg veel enthousiasme onthaald.
Luizeladders. Ofwel bakkebaarden. Als je diverse foto's van Aadje -overigens: "Harry" mag dan wel doorgaan voor een typisch Haagse naam, omdat het zo lekker allitereert, maar AAD is evenzeer "typische Haags"- over de decennia genomen eens goed bestudeert, vraag je je af waarom zoveel mensen -ikzelf incluis- hem met enorme luizeladders associeren. Hij had ze wel. Af en toe. En meestal waren ze maar bescheiden uitgevoerd. Toch: veel van mijn generatie en de generatie vóór ons denken aan royaal gestoffeerde wangen als ze aan Aadje denken. En een goede reden om deze Haagse Held mét af te beelden als er straks eindelijk eens een postzegel van hem wordt uitgebracht. En ook al wordt er steeds minder post van gleuf tot gleuf rondgebracht, tóch moet die postzegel er gaan komen. Zeker nu het nieuwe stadion nog steeds geen Aad Mansveld stadion mag heten. Daar mag toch best wel iets tegenover staan, vind ik. Het was jaren geleden al kantje-boord bij het vernoemen van een straat naar onze Maëstro. Terwijl ook zijn website om onduidelijke, maar zeker niet steekhoudende, redenen al van het internet verdwenen is. Straks is iedereen al vergeten dat we ooit een èchte Wereldvoetballer hadden rondlopen in de Haagse Lichtstad ...

Oh jeetje ... Dit blogje is al weer te lang geworden. En dan heb ik de leuke en echt-interessante dingen niet eens verteld ... Volgend jaar dan maar ??

Carlos Gardel (75 jaar geleden alweer ...)

** Wie "Argentinië" zegt, zegt "Tango"

en wie "Tango" zegt, zegt "GARDEL" **

Dergelijke boutades werken het genuanceerd denken natuurlijk niet in de hand en het denken in stereotypes des te meer, maar in dit specifieke geval verklaart het wel een beetje waarom CARLOS GARDEL (11 december 1890 - 24 Juni 1935) 75 jaar na zijn verscheiden nog steeds zo populair is. Het verklaart ook een beetje waarom die populariteit zich altijd vooral in Argentinië concentreerde. Met de rest van Latijns Amerika op een goede tweede plaats, Europa op een zwakke en ras minderende derde plaats en dat dan waar Noord-Amerika uiteraard weer van niets weet (met interessante verschijnselen hier en daar in Azië overigens).
Zijn populariteit was natuurlijk gegroeid vanuit een bodem van een muzikaal repertoire waarbij hij zowel aan de muziek-zelf als aan de teksten zijn flinke deel bijdroeg (wat heet "bijdroeg": hij geldt als zo'n beetje de enige echte uitvinder van de "Tango-canción").Maar daarbij moet natuurlijk aangetekend worden dat hij zijn carriere ooit begon als zanger in liedjescafés en kleine zaaltjes, maar later uitbreidde met grotere concerten en via de toen nog nieuwe media als de grammofoonplaat en muziekfilm. Hij deed zijn prachtige bariton geen reputatie-schade aan met die "uitstapjes". Meer nog: vooral langs die weg is hij uit kunnen groeien tot het fenomeen dat hij dan uiteindelijk geworden is. Van een Levende Legende door een vliegtuigongeluk (eigenaardige parallel met "the day the music died", waarbij Buddy Holly en Ritchie Valens omkwamen) radicaal omgevormd tot een Mythe met bijna heilige-status. Interessant feitje: zijn officiële graf op de nationale begraafplaats "Cementario de la Chacarita" krijgt nog dagelijks bezoek en daarmee mag hij onderhand wel "de popuplairste dode van Argentinië" genoemd worden (Ter vergelijking: toen Juan Perón nog op dezelfde begraafplaats lag kreeg die nauwelijks iemand over de vloer. Zelfs ook Eva Perón, die op een duurdere begraafplaats even verderop lag, kreeg minder visite.).
Duidelijk wèl een onderdeel van de "Beschaafde Achtergrond" zit er evenwel niets typisch Haags aan Gardel. Toen redacteur Frans nog piepjong was, waren er nog maar enkele muziekstukjes die tot het algemeen (radio-/ grammofoonplaat-/ meezing-) patrimonium behoorden. Één daarvan was natuurlijk "Adios Muchachos". Dat kwam mede doordat er een alternatieve tekst rondging. In plaats van zoals Gardel te zingen over "Adios muchachos, compañeros de mi vida/ barra querida de aquellos tiempos" werd dat dan: "Er was een vogel en dat beestje kon niet kakken/ er zat een veertje aan zijn poepertje gebakken". Geen Hogere Literatuur, maar het helpt natuurlijk wel bij het memoriseren van de de melodie ... Nochtans is de eerste keer dat redacteur Frans zich HERINNERT de stem van Gardel te hebben gehoord pas in de eerste helft van de jaren '90 ... Maar wat een stem was dat (!!) eentje die dwars door je ziel snijdt ...
De tango wordt wel eens beschreven als "de eerste glimlach na het oversteken van een zee van tranen", wel, als dat klopt mogen we wel blij zijn dat er in Argentinië zoveel afgehuild is ...
Maar waar het om Gardel gaat: de emotionele kant van zijn lied-repertoire behelst zo'n beetje alle menselijke gevoelens: van melancholie via bitterheid, optimisme, strijdvaardigheid, dankbaarheid, vervoering, liefde, berusting, nou ja, eigenlijk alles, dus. Enkele voorbeelden met geluidsillustratie:
(met behulp van liefhebbers van over de hele wereld en door de tussenkomst van oa YouTube; de kwaliteit laat derhalve nogal eens te wensen over)
volver Hierin leren we oa "(que) veinte años no es nada" ("twintig jaar van een mensenleven is niks"). Dit is sindsdien in Latijns-Amerika een gevleugeld gezegde geworden waarmee het belang van de vervliedende tijd wordt gerelativeerd ...
Volver II Ja, hetzelfde nummer, maar met authentieke opnames uit de film "El dia que me quiereas" en met zowaar de tekst in ondertiteling. Er blijkt nog een opname van hetzelfde nummer, uit de zelfde film, op hetzelfde decor te bestaan. Met dit verschil dat hij hier wat strijdbaarder voor de camera staat en op een gegeven ogenblik zelfs zijn "grijzende" slaaphaar beetpakt als hij zingt over "Ik ben dan wel een dagje ouder, maar pour moi la vie va commencer; ik heb er zin in; ik ga het maken !". Ik zoek die opname nog steeds, dus wie een tip voor me heeft ...
Adios muchachos Denk aan het vogeltje (!).
Caminito Met enkele voorbeelden van wat veel Argentijnse nationalisten en chauvinisten kenmerkend en belangrijk vinden aan hun eigen land. Let goed op de beelden.
mano a mano Dit begint steeds meer op te klimmen in mijn persoonlijke favorieten-lijst. Er zijn meerdere versies van, ieder met een iets andere 'sfeer'.
Por una Cabeza Ook deze video is uit de film "El dia que me quieras" genomen en is al een klein filmpje op zich. Ook hier zijn meerdere "gevoels-versies" van. Ook bekend van andere films. Bijvoorbeeld "Scent of a Woman" met Al Pacino. En die ene film van Spielberg (je-weet-wel die onsmakelijke, ongeschoren figuur die afgezien van "Duel" nog nooit een behoorlijke film heeft gemaakt), hoe heet die ookalweer ?!
la comparsita Deze alleen maar om eens uit een heel ander vaatje te tappen.
Om kort te gaan: bestudeer deze man en zijn muziek eens, het zal echt je culturele horizon aangenaam verbreden !
--
Helemaal bovenaan: een door de meester-zèlf gesigneerde foto.
Onderste foto: de deukhoed, bij voorkeur met een ietwat bredere en ietwat slappere rand was een handelsmerk van Gardel. Op een gegeven ogenblik (eind jaren '80) verschenen in de straten van Buenos Aires een groter aantal plakkaten en borden [zonder verdere tekst] waarop een hoofd met de duidelijk herkenbare gezichtskenmerken van de Peronistische presidents-kandidaat gecombineerd was met die iconografisch slappe hoed in de klassieke positie. Niet veel later werd Carlos Menem weldegelijk president. Zal wel toeval zijn.

A Gentleman throwing leather ...

"(...) Read accounts of heavyweight Hall of famer Floyd Patterson's memory loss, and realize that, unlike Ali, he didn't exhibit any signs of brain damage for the first 30-plus years of his retirement. Then, all of a sudden one day, he couldn't remember the names of people he'd worked with for years. Now that's scary." (Jeff Ryan in KO-magazine, November 2003).

Omdat ik mijn lezers natuurlijk een beetje te vriend moet houden en dus niet te veel over andere zaken dan mastines kan schrijven en vooral ook omdat ik het zo'n beetje vergeten was, is het er bijna helemaal bij ingeschoten. Maar het was toch eigenlijk wel de bedoeling om een paar woordjes te wijden aan niemand minder dan Floyd Patterson. En dan bij voorkeur op zijn verjaardag of op zijn sterfdatum (11 Mei). Maar dat liep dus even anders.
Aan zowel de levensloop als aan het levenseinde van deze interessante, bescheiden en vriendelijke Heer zitten een aantal dingen die het vermelden waard zijn. Ik kan er maar een paar uitpikken. Geboren: 4 januari 1935. Daarmee was hij dus vier daagjes ouder dan *E*L*V*I*S* the Pelvis. Uiteindelijk kwam hij donderdag 11 mei 2006 te overlijden. Lang voor zijn overlijden kwam het akelige verhaal de wereld in dat hij zou lijden aan het Martland-syndroom. Dat is dus die hypothetische kwaal waarin alle hersenschade die boksers in de loop van hun carriere heten op te lopen samen zou komen. In landen waar de bewoners al met een hersenbeschadiging geboren worden (en uiteraard denk ik hierbij in de eerste plaats aan Noorwegen), blijft men stug volhouden aan het bestaan van deze "ziekte". Jammer dan. Toch vond de boks-journalist het in het bovenstaande citaat nodig om deze nonsense te baren. Ook voegde hij er aan toe dat "the punches caught up with Patterson". Enkele maanden later begon naar de wereld uit te lekken dat Patterson in werkelijkheid Alzheimer had. Een vreselijke ziekte, maar van een andere aard en zwaarte. Uiteindelijk zou hij bezwijken aan een combinatie daarvan en prostaat-kanker op de alleszins gezegende leeftijd van 71 jaar. Maar daarvóór had hij dus een mooie "tweede carriere" met nuttig werk voor de permanente sportcommissie van New York. En dáárvoor weer een prachtige bokscarriere. Met bijvoorbeeld:
*Olympisch goud in 1952 als middengewicht.
* De (tot dan) jongste zwaargewicht-wereldkampioen bij de professionals in 1956. (overigens: in vier jaar van amateur-middengewicht naar professioneel zwaargewicht is op zich al een heel mooie prestatie)
* De eerste zwaargewicht bokser die de titel terugveroverde. Dat laatste gebeurde 1960 in een gevecht met Ingemar Johansson, waarbij laatste in de vijfde ronde knock-out ging en een minuut of vijf bewusteloos bleef liggen. Een mooie aanleiding om iets over de BOKSER Patterson te vertellen, want hoewel hij weldegelijk in staat was knock-outs toe te dienen was hij toch op de eerste plaats een lichtvoetige en technisch begaafde bokser (herinnert de lezer het zich nog: "Beschaving is Beheerst Geweld" (?)). Hij wordt vooral genoemd in relatie met zijn peek-a-boo style/ -stance (waarbij hij achter een zeer hooggehouden en gesloten dekking op de tegenstander afging. Een methode die hij later weer verruilde voor de meer klassieke boks-actie) en zijn Gazelle-Punch (een stoottechniek vanuit een sprong voorwaarts. Meestal een hoek, soms een jab). Misschien is het verstandiger om heel sterk te benadrukken dat hij een begenadigd technisch allrounder was (herinnert de lezer zich nog dat citaat van Ali: "Floyd Patterson was the most skilled as a boxer"(?)).
De MENS Patterson. Al tijdens zijn boks-carriere viel deze man op door zijn bescheidenheid, vriendelijkheid en correctheid. Een real true gentleman. In toenemende mate probeerde hij ons duidelijk te maken dat je je zowel in de ring als daarbuiten keurig als een Heer moest gedragen. Deed hij dat zelf ook ? Niet altijd. Hij was één van onze geblakerde broeders die door Muhammad Ali nogal eens werd uitgescholden voor "Uncle Tom" en wel naar aanleiding van Patterson's gewoonte om Ali bij diens vroegere naam "Cassius Clay" te blijven noemen. Voor de rest was het uiteraard geen verassing dat deze correcte Gentleman zich na zijn boks-carriere tot het Katholicisme bekeerde.
De NADAGEN van de bokser Patterson. Zijn laatste gevecht was 20 September 1972 tegen the Greatest. Muhammad Ali had geen 7 volle ronden nodig om komaf te maken met Patterson's illusies. Achteraf lijkt dat volkomen logisch, maar misschien mag toch het volgende nog opgemerkt worden (?): Ali is drie keer neergegaan in de ring. Telkens op een linker. Beroemd is natuurlijk de linkerhoek van Frazier ("het begon als een powerpunch, het vervolgde als een zwaaistoot en het kwam aan als een hoek") op 8 Maart 1971. Één van de sterkste punten van Patterson was juist een als Gazelle-punch gelanceerde linkerhoek. Dan kan je toch niet zeggen dat hij op voorhand kansloos was ... Maar met dit gevecht werd dus definitief een tijdperk afgesloten. Een tijdperk dat vooral door de publiciteits-wals van fenomeen Muhammad Ali ondergesneeuwd en vergeten is geraakt. De officiële website van Patterson (hier niet gegeven) zal daar niets aan veranderen, want die is zodanig "bescheiden" dat het gerust arremoedig genoemd mag worden. Toch graag aandacht en eerherstel voor deze grote man en bokser. Ik geef maar even een paar links ter bestudering. Lees en leer:
* Telegraph
* Smile in Peace
* Sportgallery
* Lasting Tribute
* Stats (pop-up gevaar)
* great outside the ropes
(met enkele links voor verdere studie rechts halverwege)
* memorial
Tot zover deze nuttige en leerzame bijdrage over de achtergrond van de Beschaving. Zoek er zelf maar wat internet-videootjes bij.
--
Foto linksboven: een beschaafd mens -met de vriendelijkste glimlach in de boksgeschiedenis- dat voor de foto nog één keertje leather gloves aantrekt.
Rechtsboven: in die tijd kwam je nog op een postzegel als je iets gepresteerd had.
Onderste foto: Floyd in zo'n "strijdlustige" pose als de fotografen en het publiek graag zagen.

Politiek en Mastinisme

"Wat hebben honden en politiek dan met elkaar te maken ?" vraagt de lezer zich wellicht af. Nou, volgens mij niet zo erg veel . De mopshond zou met terugwerkende kracht als symbool zijn aangedragen van een politieke familie uit het Duitse Nassau/ Dillenburg. Al tijdens het (politieke) leven van Kaiser Wilhelm was de gladharige dachshund een symbool van zijn regime. Hmm ... allemaal van die "adellijke" geschlachten ... Toen ergens in de jaren negentig Kenneth Baker [een eng rechts mannetje, maar een fantastische "platform speaker"] nog de propaganda-chef van de Engelse Tories was werd de Engelse Mastiff wel gebruikt als een symbool voor het Engeland onder haar van Thatcher: zoals het ras der Old English Mastiffs na de oorlog met veel pijn en moeite uit de dood was opgestaan, zo zou de UK ook uit de dood zijn opgestaan na "jarenlang links wanbeleid". Van enige claim op de Mastín Español door welke politieke stroming dan ook is mij niets bekend, ook al is de "Mastin de Leon" dan wel weer tot nationaal ras van Leon verklaard. Iets vergelijkbaars heeft ook de Mastín de los Pirineos beleefd. De mijnheer die in de afbeelding een beetje sikkeneurig met chagrijnige neiginkjes een uitwisseling heeft met OLH wordt via zijn eerste vrouw wel in verband gebracht met schattige middenslag poedeltjes. Ook zijn er heel wat politici die zich gedragen als de schoothondjes van andere ("Grote") politici. Maar verder ?? Ik zou het verder niet weten, hoor, hoe je politiek en hondenliefhebberij met elkaar in verband moet brengen.

Waarom ik er dan toch (zelf) over begin ?? Ach, om het contro- versiële karakter van je blog wat in de verf te zetten is politiek natuurlijk een gegarandeerde formule. Bovendien is me gebleken dat dit blog niet alleen wordt bezocht door mensen die iets met Mastines, hondenliefhebberij in het algemeen of met de Haagse Beschaving hebben, doch onderhand door lieden van allerlei slag.
Een zijstapje moet mogen. Trouwens, in een land waar zelfs een geblondeerde dekzwabber met een nagemaakt Limburgs accent, een zielige vertegenwoordiger van het betweters-gilde, zich als Redder des Vaderlands mag presenteren, kan mij een politieke uitspraak toch niet ontzegd worden ?? Nu weet ik weliswaar zo vlug geen politieke uitspraak, ...of het zou moeten zijn dat voor mij al lang vaststaat dat ik bij de komende verkiezingen zowaar weer eens "Links" (feitelijk een grote partij die meer burgerlijk is dan echt-links) ga stemmen. Tiens, feitelijk heb ik geen keus. Netjes Nationalistisch of Keurig Katholiek stemmen is in Nederland sowieso onmogelijk. Blijft dit dus over.
--
Bij de afbeelding: In het kader van de politieke ontwikkelingshulp is deze van Elio Guzman Rassol afkomstige Argentijnse prent geplaatst. De inspiratie lijkt uit de Sixtijnse Kapel afkomstig te zijn. Heb je overigens al gezien wat OnzeLieveHeer daar op zijn steek heeft staan ? Doet me ineens weer denken aan die zgn "handsbal" (1986) van Maradona (in werkelijkheid het hoofd van Maradona en de Hand van God). Zal toch geen toeval zijn, zeker ?!

Haagse Haikoe / Haiku Haguenois

En dan nu een stukje Cultuur.
Jazeker. Meer in het bijzonder (verassing !) poëzie.
Ik zou graag een Haagse haikoe van tamelijk recente datum (anonieme dichter) willen aanhalen:

- - -- --"Ja," sprak de dooie

- - -- ---------dat lijk

- - -- ------mij wel wat

Voor het geval er weer betweters opstaan om te zeggen: "Ja maar dat is helemaal geen haikoe zoals die Japannezen dat doen ! Dat gaat heel anders met die lettergrepen enzo ... !!" wil ik hier meteen opmerken dat het toch in de eerste plaats om een HAAGSE haikoe gaat.
En voor die paar rukkers die vinden dat ze zelf een betere Haagse haikoe kunnen componeren: LAAT MAAR EENS ZIEN DAN !!

Misschien kan dan op deze plaats meteen een ander stukje Haagse cultuur opgepakt worden. Zoiets waaruit enerzijds het bijzondere en individualistische van het Haagse ras blijkt, maar waaruit ook van andere zaken blijkt. Zoals loyaliteit, clubtrouw en clubliefde.

Eigenlijk gewoon een stukje volkscultuur door gewone Haagse jongens van de gestampte pot (ik meen hen evenwel niet persoonlijk te kennen). Niks geen dikdoenerij. Niks geen schijn- interessante en pseudo-eloquente blaaskakerij.
Om nogmaals te benadrukken dat ik niet wil dat er om dit internet-logboek een elitairistisch luchtje gaat hangen.
Mocht iemand hier aanstoot aan nemen: houd het gerust voor u, want IK ben niet geïnteresseerd.

THE GREATEST

"Of all the men I fought in boxing, Sonny Liston was the scariest; George Foreman was the most powerful; Floyd Patterson was the most skilled as a boxer. But the roughest and toughest was Joe Frazier. He brought out the best in me, and the best fight we fought was in Manila."
Als kenner van de stiel [ook wel genoemd "the sweet science", vaak ook "the noble art of self-defence", soms "the worlds' most brutal vocation"] zou ik uren en dagen en langer kunnen doorbomen over de buitengewone man die op 17 januari 1942 werd geboren en terecht "the Greatest" genoemd wordt. Muhammad Ali dus.
Maar dat ga ik niet doen, in ieder geval toch niet met die andere belangrijke datum in zicht, ook al behoort hij eveneens tot de beschaafde achtergrond van dit logboek ("beschaving is beheerst geweld" spraken de oude Haagse wijsgeren reeds. Dat gaat zeker op voor het boksen. Wel, idealiter toch.).
Ik bepaal me er gewoon toe de foto's een beetje toe te lichten.
-
foto 1 = Ali demonstreert twee van zijn gevaarlijkste wapens in één actie: zijn (linker)jab en zijn uitzonderlijke reach. Je zou haast vergeten dat het slachtoffer -Sonny Liston- een geweldige bokser was, die zich ook tegenwoordig prima zou kunnen handhaven.
foto 2 = De perfecte gentleman Floyd Patterson kwam Ali meer dan eens tegen in de ring. En had nooit een kans tegen de man die niet alleen super-gemotiveerd was, maar ook meer massa, lengte en armlengte [~reach] in de strijd kon werpen.
foto 3 = Het eerste gevecht Ali vs Frazier. Op punten gewonnen door de laatste.
foto 4 = Het tweede gevecht Ali vs Frazier. Arme Frazier. Hij deed wel zijn best, maar had echt geen kans ...
foto 5 = The King & the Greatest aan het dollen. Het verhaal gaat dat tijdens een speels partijtje sparren Ali door karateka *E*L*V*I*S* meteen onderuit werd getrapt ...
foto 6 = De beroemde "Thrilla in Manilla". Onder abnormale omstandigheden werd een gevecht door de heren geleverd dat het aller-uiterste van zowel Ali als Frazier vergde. In het boksen worden geen snoepjes uitgedeeld. Wie niet tegen een stootje kan moet maar een ander vak kiezen. 'n kantoorbaantje ofzo.
Neen, geen foto van die "Rumble in the Jungle". Dat soort leedvermaak is niet aan mij besteed ... :-)
-
Graag aandacht voor de volgende tamelijk onbekende site in relatie tot deze Grote Mijnheer: MUHAMMAD ALI .
En natuurlijk voor zijn officiële site: ALI .

Sterren komen, Sterren gaan ...

Haha ... jullie dachten toch niet dat ik deze datum vergeten was ?!?!
Waar zal ik eens beginnen met dit korte verhaaltje ...
Misschien bij de Vlaamse filosoof "Gorki", die de klassieke uitspraak deed:
" ... Sterren komen, sterren gaan,
Alleen *E*L*V*I*S* blijft bestaan ... "
Van iemand die FOREVER is, is het wellicht vreemd om de geboortedag en de sterfdag te herdenken. Herdenken in alleen je eigen hoofd, of met anderen tijdens een speciale happening.
Het is zeker vreemd om dat in Nederland te doen, omdat hij pas ver na zijn officiële overlijden hier een beetje de echte erkenning als SUPERSTER kreeg. Elders in de wereld is men blijkbaar meer in contact met de werkelijkheid.
Eerder probeerde ik voor een Amerikaanse mastín-liefhebster een kleine foto-compositie van The King te maken, maar dat wilde niet gaan zoals ik het in gedachten had. Ze reageerde desondanks enthousiast. Ze vertelde oa dat ze op de sterfdag van de KING vreselijk gehuild had bij het droeve bericht en dat ze nog een tijdje had gehoopt om één van zijn concerten te kunnen bezoeken. Ze moet ook wel erg van slag geweest zijn, want ze beweerde dat ze toen nog maar vijftien was (moet één à twee jaar ouder zijn ;-) ).
*E*L*V*I*S* heeft verschillende honden gehad, maar geen daarvan leek op een mastín. Toch hoort hij in ieder geval tot de "Beschaafde Achtergrond" van dit Haagse blog. Zomaar -of niet zomaar- een weetje: toen het 'Aad Mansveld Stadion' min of meer officiëel werd ingewijd [je-weet-wel, met dat standbeeld-gedoe] gebeurde dat onder "You'll never walk alone", gezongen door ... jazeker ! De lievelingszanger van onze eige-ste Aadje ... Elvis en Aadsje ... twee fenomenen die hun luizeladders, correctie, hun bakkebaarden tot onderdeel van hun imago hadden gemaakt ...
-
Op de eerste foto: The Pelvis in vorm tijdens "the '68 come-back special" ...
Zelfde special: misschien wel de meest veelzijdige en mooiste zangstem ooit zingt speciaal voor ons "If I can dream".
Onderaan: één van de meer 'rustige' concert-momenten uit de fantastische docu "That's the way it is" ...