Cultureel Intermezzo

*
Mag ik aanbevelen ... ?

Jazeker, mag ik vriendelijk verzoeken -en dit allemaal voor de bestwil van de lezer zelf. En tot heil van de Nederlandse Cultuur in het algemeen- om de volgende link eens nader te bestuderen ??
En dan bij voorkeur laat op de avond of vroeg in de nacht ??
Dat is er namelijk een heel goede tijd voor.

Overigens is dit een interessante primeur, want dit berichtje wordt gelijktijdig op het "nieuwe blog" gepubliceerd

Dit lied is en passant al eens eerder ter sprake gekomen op dit blog
--> Kleine, donkere, uurtjes .

Waar het concreet om gaat is een Absolute Klassieker uit 1992 van de band Gorky.
Het is naar mijn bescheiden mening de beste uitvoering ervan, met ook nog eens een verrukkelijke reprise/ encore -->

MIA

Ja, hoewel dit bedoeld was als ontspannend cultureel intermezzo tussen dat taaie Mark R.-gedoe, worden we toch weer lastiggevallen met enkele politieke reminiscenties ("De midden-
stand regeert het land ... beter dan ooit tevoren").
Maar die zijn inmiddels al weer zo oud (slaan terug op de nadagen van de economische recessie van de jaren tachtig), dat niemand die nog kan duiden. Dus dat is wel veilig :-)

. . . NBC - Televison Special ...

Sinds 1968 is Kerstmis niet meer wat het geweest is.
En zal het dat ook nooit meer worden.
Dat is ten minste wat door een aantal muziekliefhebbers wordt beweerd.
En de reden daarvoor zou de televisie-show zijn waaruit de onderstaande link komt:
* hardcore-special
In plaats van het bovenstaande linkje aan te klikken zou je ook de onderstaande kunnen proberen: een reportage van de repetities voor de Show waaruit het bovenstaande
* rehearsal
OF je zou de hele Show (of iets dat er toch erg sterk tegenaan zit)(verdeeld over vijf stukjes van 10 minuten) plus een toegift van 10 stukjes reportage rondom de repetities kunnen bekijken:
* '68 Comeback Special deel 1 uit 15
OF je zou één van de vele andere links op kunnen zoeken zoals die op het internet ruim aanwezig zijn.
Zeker weten dat het de moeite waard is !!
Okay, het mag misschien een beetje gedateerd overkomen allemaal, doch je zal al gauw doorkrijgen dat er iets speciaals aan de hand is.
Dat liedje "Guitarman" is min of meer de ruggegraat/ de harde kern van de show. Het is het tweede nummer (zie/ hoor de link) in een hele reeks, tevens het voorlaatste en het komt in een stuk of vier versies terug. En het is sowieso een gaaf nummer. Vind ik toch. Als ik het me goed herinner komt het nummer uit de (naar men zegt: waardeloze) *E*L*V*I*S*-film "Clambake", van het jaar ervoor. Uit die film komt ook het nummer "Big Boss Man" dat we in de NBC-special weer terugvinden.
De film is voornamelijk opgebouwd uit oudere nummers en slechts een enkele nieuwe (meest met name "If I can dream" - waar in dit culturele blog al eerder aandacht aan is besteed). Uit de repetitie-opnames blijkt inderdaad wat we her en der al te verstaan hebben gekregen: The King begon zeer zenuwachtig aan dit televisie-avontuur, maar voelde zich geleidelijkaan weer helemaal in zijn element.
Probleem: de originele Special raakt steeds meer verdrongen en ondergesneeuwd door allerlei verknipte versies. Nog even en er zijn alleen nog maar een paar kwijlende oudjes die zich herinneren hoe de originele Special in elkaar zat ... Ik zal zelf niet bij dat gezelschap oudjes zijn, want in '68 zat ik niet voor de Amerikaanse televisie. Niet op 3 December (wat de eerste uitzenddatum van deze historische show was) en niet rond Kerstmis toen de eerste herhalingen rondgingen. Grappig om op te merken dat deze Kerstshow al rond Juni was opgenomen, vandaar ook sommige reacties van het publiek ;-) Dat publiek bestond overigens uit voornamelijk leden van zijn fanclub(s). Soms moet je op zeker spelen ...
Ik was "er" in 1968 dus niet bij (was ook behoorlijk jong toen), maar ik heb de opnames/ de montages van de show/ de show in de loop van de jaren wel zien veranderen ... In de oorspronkelijke Show heeft men monterenderwijze geprobeerd om een zeker evenwicht tussen de samenstellende opnames te maken -een eindmontage die uiteindelijk ook overtuigd de zegen van *E*L*V*I*S* heeft gekregen- dus een geldig excuus om opnieuw te gaan snijden en plakken lijkt me niet te bestaan.
Eén van de zaken die in de loop der tijd niet is veranderd is de brom die op sommige delen van de geluidsband staat. Die komt terug bij zowel televisie-opnames als bij bijv. de moderne DVD-uitgaves van deze Kerstshow. De oorzaak van dit akelige euvel is me niet bekend. Het geeft natuurlijk wel een authentieke touch aan het geheel, maar het blijft toch zonde :-(
Veel zou er over deze Comeback Special verteld kunnen worden. Maar ik denk dat ik me maar beperk tot het volgende: Het nummer Guitar Man is dus de ruggegraat van de show, en daarin wordt het verhaal van een "zwervende gelukszoeker" verteld. De producer van de show vond het wel een passend idee om The King op te voeren als iemand die een leven "on the road" voerde. Zoiets als een motor-nozem of een halve cowboy. Daartoe moest *E*L*V*I*S* niet alleen in een zwart leren pak kruipen, maar eveneens een "natural sun-tan" opdoen ... En daarmee is dus zijn uiterlijk in de show verklaard. The Pelvis had overigens van zichzelf een enorme hekel aan zonnebaden en een "bruintje", maar lijkt er geen spijt van te hebben gehad.
En wat de tekst van "Guitar Man" betreft ... die eindigt met nogal wat zelf-ironie: "... I'll never be more than what I am - wouldn't you know I'm a swinging little Guitar Man ...!". Yeah, right ...

Zeker voor de huidige generatie moet dit "gedateerde" gebeuren moeilijk in te schatten zijn - en dan met name de impact ervan. Maar die impact was dus enorm !
Als voorbeeldjes van de doorwerking ervan in meer recente tijden mogen misschien de twee volgende tamelijk willekeurige voorbeelden dienen:
Eind 2005 stuurde Robbie Williams een televisie-show de wereld in met een -opzettelijk- erg hoog *E*L*V*I*S*-gehalte. Waaronder zeer zeker de begin-scêne valt: Trouble . De vriendelijke jongeman die Robbie was had moeite om niet in de lach te schieten bij het zingen van dit nogal "agressieve" lied ;-)
Veel eerder al -in 2000- verraste een zekere Schotse band ons met een video met enerzijds de muziek van het nogal zachtaardige nummer "Inner Smile" en anderzijds een act die geheel was gebaseerd op de Comeback Special met de langbenige,
all-black, leather-clad Sharleen Spiteri afwisselend als een vrouwelijke en een mannelijke "ELVIS".
Texas
Erg leuk kijkwerk, maar aan de muziek zit een bijsmaakje: het akelige stemgeluid van de mannelijke "lead-zanger" komt van Roland Lee Gift. Een redelijke acteur, maar een vreselijke zanger. In zijn hoedanigheid van lead-singer van the Fine Young Cannibals had hij zich in de jaren tachtig al vergrepen op een welhaast heiligschennende manier aan "Suspicious Minds"
-een van de beste liederen van the King ... :-((

Maar wat de toekomst ook brengen moge, vrienden,
onthoudt één ding:

" ... Sterren komen - Sterren gaan ...
Alleen *E*L*V*I*S* blijft bestaan !!"

Elvis has left the building

Onderwerp: ELVIS LIVES
Leeft 'ie nog of is 'ie al dood ?
En: als hij al dood is, wanneer is hij dan overleden ?
Op die gedenkwaardige vroege ochtend van 16 Augustus 1977 [officiële sterfdatum] ? Of toch op een later datum ?
Vragen, vragen ...
Wat in ieder geval vast staat is dat the King zijn royale talenten -meest met name zijn prachtige zangstem- ruimhartig met ons heeft gedeeld.
Om daar nog even van na te genieten mogen de volgende suggesties dienen. Het gaat hier om twee van mijn favoriete
Elvis-songs.
Allereerst is daar Suspicious Minds. Een nummer uit 1968. Daar is iets eigenaardigs mee aan de hand. Het is één van de laatste niet-stereo opnames door een groot artiest opgenomen. Waarschijnlijk opzettelijk, want als je goed naar de oorspronkelijke plaatopname luistert, hoor je dat er juist extra geluidseffecten zijn ingestopt die de plaat zo bijzonder en lekker maken. Trouwens, als je een fantastische stem hebt, maakt het niet uit of je mono of stereo gaat, of dat je misschien gewoon met een megafoon aan de rand van het zwembad gaat lopen zingen: het komt er altijd wel uit.
* Een videootje dat dicht bij de oorspronkelijke plaat komt:
kaal en zonder opsmuk
* De volgende opname (zelfde nummer) lijkt uit de overheerlijke muziek-docu "Elvis - that's the way it is" te komen. Of anders wel bij gelegenheid van dezelfde concert-gang gemaakt.Wel even eerst het geluid flink opdraaien !
* Nog zo'n videootje zonder opsmuk: All Shook Up !!
Dit nummer is in de jaren tachtig nog gebruikt voor het draaiboek van een Elvis-biografische drama-serie op TV. In een puur instrumentale uitvoering, evenwel.
* Deze keer hetzelfde nummer -als een pseudo-tussendoortje gepresenteerd- uit die That's the way it is -docu. (Wederom eerst het geluid opdraaien).
* En uiteindelijk, om de les af te sluiten, een dubbele tractatie uit die legendarische 1968 Come-Back TV-show. Let op de gave overgang tussen die twee nummers.
Wat zingt *E*L*V*I*S* daar nu op een gegeven moment ? "I met a girl - hot as a pepper - now I got the lues - and I should have known better" ? Ja ? Dat heeft de blogbezoeker toch niet helemaal goed geluisterd ... !

- - - - -

Moraliserend nawoord: gezien het feit dat in la Belgique vandaag de formateur met zijn onderhandelaars terug van vakantie is gekomen, leek het misschien wat voor de hand te liggen om
"A little less conversation (a little more action, please)" in stelling te brengen, maar ik heb me dus niet van het oorspronkelijke plan af laten leiden.

De orde van de dag

Deze zat er al een tijdje aan te komen.
En sinds de verzameling van duizenden mensen op het Jacobsplein van gisteravond kon het natuurlijk niet langer uitblijven ... Sint-Jacob (en laat je niet teveel afleiden door de beelden van deze video). Het is naar mijn persoonlijk gevoelen een typisch "vroeg op de ochtend"-nummer. Dat komt natuurlijk doordat ik het -toen het net uit was gebracht- ontelbare keren op de ochtendradio hoorde. Zo, thuis, vlak voor het vertrek naar mijn werk in loondienst, als het nog donker was en de hele stemming daardoor iets intimistisch had [1986].
Maar het mag natuurlijk elk moment van de dag beluisterd worden. Zelfs in de kleine, donkere uurtjes ...
Ja ... het was wel even wennen, de manier van zingen van Johan Verminnen. Misschien dat de lieden die het via deze link voor het eerst horen er ook even bij opkijken: "wat is DIT ... ?!". Voor hen die er absoluut niets aan vinden, bij deze een waarschuwing: er staat nog meer van hem op stapel, ook al heeft uitgerekend hij flinke problemen met dat gedoe rondom de auteurs- en uitvoeringsrechten. En dan vooral het niet-betalen ervan ...
Waar het lied over gaat: Daar heb ik me heel lang niet echt mee beziggehouden, al vermoedde ik dat het net als "Can't help falling in love" van *E*L*V*I*S* over zijn publiek ging. Tot iemand me wees op het feit dat het heel concreet ging over zijn eerste ontmoetingen met zijn latere echtgenote. Dat verklaart meteen zijn enthousiasme, want -even als volwassenen onder elkaar- dat was dan ook echt een stuk om "U" tegen te zeggen ...

"Valt er nog iets toe te voegen aan ... ?"

Dat is inderdaad de vraag waar ik me al een aantal resp. een paar dagen mee bezig houd.
En mijn conclusie op dit moment is dat ik voorlopig niets toe te voegen heb aan wat ik vorig jaar rond deze tijd opmerkte en wat ik toen samenvatte in twee bescheiden berichtjes op dit weblog. Met het beleefde verzoek om daar dan toch nog eens een blik op te werpen ==>
* aflijvige *K*I*N*G*
* niet-aflijvige Champion

zoals altijd,

met geblogte groet,

uw redacteur Frans

... En sterren gaan ...

- "Wat zou ELVIS doen als 'ie vandaag nog zou leven ? ..."
- "ELVIS ? Laat ik es denken ... waarschijnlijk zou hij zich onder invloed van drugs helemaal wezenloos liggen wippen ... "
- "Je moet me wel uit laten praten. Ik zat midden in een retorisch raadseltje ..."
- "Oh-ja, roterisch, nou weet ik het weer ..."
- "De vraag was dus: Wat zou Elvis doen als 'ie nu nog zou leven. En het antwoord luidt dan: hij zou krabbend en bonkend vreselijk tekeer gaan tegen de binnenkant van zijn grafkist ..."
- "Ah-ja. Dat kan best ... toch denk ik dat-ie na het krikken zo'n dixieland-tostie met pindakaas en schijfjes banaan zou nemen om weer op krachten te komen. Zo'n pan-pizza als het ware ...[**]"
- "... (zucht) ... "
Het mag dan wel een oudbakken mop zijn, maar voor wie hem voor het eerst hoort moet 'ie desondanks wel leuk zijn.
Niet iedereen zal het waarderen dat zo kort na Maria Hemelvaart een "liederlijk" persoon als *E*L*V*I*S*, die dan ook nog eens van die "negro-ways" had, besproken wordt. Maar gezien de datum ontkomen we er toch niet aan. Op 16 Augustus 1977 was het voor hem afgelopen. In Nederland was dat trouwens een lekkere zonnige dag. Op Graceland, Tennessee , de woonplaats van de overleden King, was het dat ook. Dat zag ik toen ik na een gewone schooldag des avonds op het televisie-journaal de eerste beelden daar vandaan voorgeschoteld kreeg.
Maar misschien dat ik dan van de nood maar meteen een deugd moet maken. The King was een keurige jongeman met een groot religieus bewustzijn. Okay, hij heeft in zijn jonge jaren wat rare dingetjes gedaan. Wilde haren hebben we (bijna) allemaal gehad. Daar zong hij in de 1968 Come-back Special trouwens nog een speciaal liedje over. Dat komt voor in de volgende medley: SAVED
Voorts lijkt het me een goed idee om hier de tekst te geven van dat prachtige lied "If I can Dream" waarmee hij die '68 Come-back Special afsloot. Hopelijk raken de scherpslijpers hiermee wel overtuigd van hun ongelijk:

There must be lights burning brighter somewhere,
got to be birds flying higher in a sky more blue
If I can dream of a better land,
where all my brothers walk hand in hand
Tell me why, oh why, oh why can't my dream come true ?
Oh Why

There must be peace and understanding sometime,
strong winds of promise that will blow away the doubt
and fear
If I can dream of a warmer sun,
where hope keeps shining on everyone
Tell my why, oh why, oh why won't that sun appear ?

We're lost in a cloud with too much rain
we're trapped in a world that's troubled with pain
But as long as a man has the strenght to dream,
he can redeem his soul and fly

Deep in my heart there's a trembling question,
still I am sure that the answer, the answer's gonna come
somehow
Out there in the dark there's a beckoning candle,
and while I can think, while I can talk,
while I can stand, while I can walk,
while I can dream, please let my dream come true right
now
Let it come true right now

Het is geschreven door W.E. Brown. En hier een link naar de video

If I can Dream

Bij de foto: *E*L*V*I*S* laat tijdens die '68 Kerstshow dit lied uit zijn hart en uit zijn tenen komen.

*E*L*V*I*S* FOREVER !!
-- -- -- -- -- -- -- --
[** = de oorspronkelijke benaming van dit voedzame gerecht zou *Fools' Gold* zijn geweest, maar staat tegenwoordig -in diverse variaties- bekend als "the Elvis". Het wordt weleens aangeduid als sandwich, maar het is wel de bedoeling dat die sandwich even de koekenpan of de grill passeert.]

A Gentleman throwing leather ...

"(...) Read accounts of heavyweight Hall of famer Floyd Patterson's memory loss, and realize that, unlike Ali, he didn't exhibit any signs of brain damage for the first 30-plus years of his retirement. Then, all of a sudden one day, he couldn't remember the names of people he'd worked with for years. Now that's scary." (Jeff Ryan in KO-magazine, November 2003).

Omdat ik mijn lezers natuurlijk een beetje te vriend moet houden en dus niet te veel over andere zaken dan mastines kan schrijven en vooral ook omdat ik het zo'n beetje vergeten was, is het er bijna helemaal bij ingeschoten. Maar het was toch eigenlijk wel de bedoeling om een paar woordjes te wijden aan niemand minder dan Floyd Patterson. En dan bij voorkeur op zijn verjaardag of op zijn sterfdatum (11 Mei). Maar dat liep dus even anders.
Aan zowel de levensloop als aan het levenseinde van deze interessante, bescheiden en vriendelijke Heer zitten een aantal dingen die het vermelden waard zijn. Ik kan er maar een paar uitpikken. Geboren: 4 januari 1935. Daarmee was hij dus vier daagjes ouder dan *E*L*V*I*S* the Pelvis. Uiteindelijk kwam hij donderdag 11 mei 2006 te overlijden. Lang voor zijn overlijden kwam het akelige verhaal de wereld in dat hij zou lijden aan het Martland-syndroom. Dat is dus die hypothetische kwaal waarin alle hersenschade die boksers in de loop van hun carriere heten op te lopen samen zou komen. In landen waar de bewoners al met een hersenbeschadiging geboren worden (en uiteraard denk ik hierbij in de eerste plaats aan Noorwegen), blijft men stug volhouden aan het bestaan van deze "ziekte". Jammer dan. Toch vond de boks-journalist het in het bovenstaande citaat nodig om deze nonsense te baren. Ook voegde hij er aan toe dat "the punches caught up with Patterson". Enkele maanden later begon naar de wereld uit te lekken dat Patterson in werkelijkheid Alzheimer had. Een vreselijke ziekte, maar van een andere aard en zwaarte. Uiteindelijk zou hij bezwijken aan een combinatie daarvan en prostaat-kanker op de alleszins gezegende leeftijd van 71 jaar. Maar daarvóór had hij dus een mooie "tweede carriere" met nuttig werk voor de permanente sportcommissie van New York. En dáárvoor weer een prachtige bokscarriere. Met bijvoorbeeld:
*Olympisch goud in 1952 als middengewicht.
* De (tot dan) jongste zwaargewicht-wereldkampioen bij de professionals in 1956. (overigens: in vier jaar van amateur-middengewicht naar professioneel zwaargewicht is op zich al een heel mooie prestatie)
* De eerste zwaargewicht bokser die de titel terugveroverde. Dat laatste gebeurde 1960 in een gevecht met Ingemar Johansson, waarbij laatste in de vijfde ronde knock-out ging en een minuut of vijf bewusteloos bleef liggen. Een mooie aanleiding om iets over de BOKSER Patterson te vertellen, want hoewel hij weldegelijk in staat was knock-outs toe te dienen was hij toch op de eerste plaats een lichtvoetige en technisch begaafde bokser (herinnert de lezer het zich nog: "Beschaving is Beheerst Geweld" (?)). Hij wordt vooral genoemd in relatie met zijn peek-a-boo style/ -stance (waarbij hij achter een zeer hooggehouden en gesloten dekking op de tegenstander afging. Een methode die hij later weer verruilde voor de meer klassieke boks-actie) en zijn Gazelle-Punch (een stoottechniek vanuit een sprong voorwaarts. Meestal een hoek, soms een jab). Misschien is het verstandiger om heel sterk te benadrukken dat hij een begenadigd technisch allrounder was (herinnert de lezer zich nog dat citaat van Ali: "Floyd Patterson was the most skilled as a boxer"(?)).
De MENS Patterson. Al tijdens zijn boks-carriere viel deze man op door zijn bescheidenheid, vriendelijkheid en correctheid. Een real true gentleman. In toenemende mate probeerde hij ons duidelijk te maken dat je je zowel in de ring als daarbuiten keurig als een Heer moest gedragen. Deed hij dat zelf ook ? Niet altijd. Hij was één van onze geblakerde broeders die door Muhammad Ali nogal eens werd uitgescholden voor "Uncle Tom" en wel naar aanleiding van Patterson's gewoonte om Ali bij diens vroegere naam "Cassius Clay" te blijven noemen. Voor de rest was het uiteraard geen verassing dat deze correcte Gentleman zich na zijn boks-carriere tot het Katholicisme bekeerde.
De NADAGEN van de bokser Patterson. Zijn laatste gevecht was 20 September 1972 tegen the Greatest. Muhammad Ali had geen 7 volle ronden nodig om komaf te maken met Patterson's illusies. Achteraf lijkt dat volkomen logisch, maar misschien mag toch het volgende nog opgemerkt worden (?): Ali is drie keer neergegaan in de ring. Telkens op een linker. Beroemd is natuurlijk de linkerhoek van Frazier ("het begon als een powerpunch, het vervolgde als een zwaaistoot en het kwam aan als een hoek") op 8 Maart 1971. Één van de sterkste punten van Patterson was juist een als Gazelle-punch gelanceerde linkerhoek. Dan kan je toch niet zeggen dat hij op voorhand kansloos was ... Maar met dit gevecht werd dus definitief een tijdperk afgesloten. Een tijdperk dat vooral door de publiciteits-wals van fenomeen Muhammad Ali ondergesneeuwd en vergeten is geraakt. De officiële website van Patterson (hier niet gegeven) zal daar niets aan veranderen, want die is zodanig "bescheiden" dat het gerust arremoedig genoemd mag worden. Toch graag aandacht en eerherstel voor deze grote man en bokser. Ik geef maar even een paar links ter bestudering. Lees en leer:
* Telegraph
* Smile in Peace
* Sportgallery
* Lasting Tribute
* Stats (pop-up gevaar)
* great outside the ropes
(met enkele links voor verdere studie rechts halverwege)
* memorial
Tot zover deze nuttige en leerzame bijdrage over de achtergrond van de Beschaving. Zoek er zelf maar wat internet-videootjes bij.
--
Foto linksboven: een beschaafd mens -met de vriendelijkste glimlach in de boksgeschiedenis- dat voor de foto nog één keertje leather gloves aantrekt.
Rechtsboven: in die tijd kwam je nog op een postzegel als je iets gepresteerd had.
Onderste foto: Floyd in zo'n "strijdlustige" pose als de fotografen en het publiek graag zagen.

THE GREATEST

"Of all the men I fought in boxing, Sonny Liston was the scariest; George Foreman was the most powerful; Floyd Patterson was the most skilled as a boxer. But the roughest and toughest was Joe Frazier. He brought out the best in me, and the best fight we fought was in Manila."
Als kenner van de stiel [ook wel genoemd "the sweet science", vaak ook "the noble art of self-defence", soms "the worlds' most brutal vocation"] zou ik uren en dagen en langer kunnen doorbomen over de buitengewone man die op 17 januari 1942 werd geboren en terecht "the Greatest" genoemd wordt. Muhammad Ali dus.
Maar dat ga ik niet doen, in ieder geval toch niet met die andere belangrijke datum in zicht, ook al behoort hij eveneens tot de beschaafde achtergrond van dit logboek ("beschaving is beheerst geweld" spraken de oude Haagse wijsgeren reeds. Dat gaat zeker op voor het boksen. Wel, idealiter toch.).
Ik bepaal me er gewoon toe de foto's een beetje toe te lichten.
-
foto 1 = Ali demonstreert twee van zijn gevaarlijkste wapens in één actie: zijn (linker)jab en zijn uitzonderlijke reach. Je zou haast vergeten dat het slachtoffer -Sonny Liston- een geweldige bokser was, die zich ook tegenwoordig prima zou kunnen handhaven.
foto 2 = De perfecte gentleman Floyd Patterson kwam Ali meer dan eens tegen in de ring. En had nooit een kans tegen de man die niet alleen super-gemotiveerd was, maar ook meer massa, lengte en armlengte [~reach] in de strijd kon werpen.
foto 3 = Het eerste gevecht Ali vs Frazier. Op punten gewonnen door de laatste.
foto 4 = Het tweede gevecht Ali vs Frazier. Arme Frazier. Hij deed wel zijn best, maar had echt geen kans ...
foto 5 = The King & the Greatest aan het dollen. Het verhaal gaat dat tijdens een speels partijtje sparren Ali door karateka *E*L*V*I*S* meteen onderuit werd getrapt ...
foto 6 = De beroemde "Thrilla in Manilla". Onder abnormale omstandigheden werd een gevecht door de heren geleverd dat het aller-uiterste van zowel Ali als Frazier vergde. In het boksen worden geen snoepjes uitgedeeld. Wie niet tegen een stootje kan moet maar een ander vak kiezen. 'n kantoorbaantje ofzo.
Neen, geen foto van die "Rumble in the Jungle". Dat soort leedvermaak is niet aan mij besteed ... :-)
-
Graag aandacht voor de volgende tamelijk onbekende site in relatie tot deze Grote Mijnheer: MUHAMMAD ALI .
En natuurlijk voor zijn officiële site: ALI .

Sterren komen, Sterren gaan ...

Haha ... jullie dachten toch niet dat ik deze datum vergeten was ?!?!
Waar zal ik eens beginnen met dit korte verhaaltje ...
Misschien bij de Vlaamse filosoof "Gorki", die de klassieke uitspraak deed:
" ... Sterren komen, sterren gaan,
Alleen *E*L*V*I*S* blijft bestaan ... "
Van iemand die FOREVER is, is het wellicht vreemd om de geboortedag en de sterfdag te herdenken. Herdenken in alleen je eigen hoofd, of met anderen tijdens een speciale happening.
Het is zeker vreemd om dat in Nederland te doen, omdat hij pas ver na zijn officiële overlijden hier een beetje de echte erkenning als SUPERSTER kreeg. Elders in de wereld is men blijkbaar meer in contact met de werkelijkheid.
Eerder probeerde ik voor een Amerikaanse mastín-liefhebster een kleine foto-compositie van The King te maken, maar dat wilde niet gaan zoals ik het in gedachten had. Ze reageerde desondanks enthousiast. Ze vertelde oa dat ze op de sterfdag van de KING vreselijk gehuild had bij het droeve bericht en dat ze nog een tijdje had gehoopt om één van zijn concerten te kunnen bezoeken. Ze moet ook wel erg van slag geweest zijn, want ze beweerde dat ze toen nog maar vijftien was (moet één à twee jaar ouder zijn ;-) ).
*E*L*V*I*S* heeft verschillende honden gehad, maar geen daarvan leek op een mastín. Toch hoort hij in ieder geval tot de "Beschaafde Achtergrond" van dit Haagse blog. Zomaar -of niet zomaar- een weetje: toen het 'Aad Mansveld Stadion' min of meer officiëel werd ingewijd [je-weet-wel, met dat standbeeld-gedoe] gebeurde dat onder "You'll never walk alone", gezongen door ... jazeker ! De lievelingszanger van onze eige-ste Aadje ... Elvis en Aadsje ... twee fenomenen die hun luizeladders, correctie, hun bakkebaarden tot onderdeel van hun imago hadden gemaakt ...
-
Op de eerste foto: The Pelvis in vorm tijdens "the '68 come-back special" ...
Zelfde special: misschien wel de meest veelzijdige en mooiste zangstem ooit zingt speciaal voor ons "If I can dream".
Onderaan: één van de meer 'rustige' concert-momenten uit de fantastische docu "That's the way it is" ...