Zo kennen we elkaar weer ... !!

Deel I: voorspel en voortekenen
Mooi: ADO is er niet ingetrapt, want we kregen deze week te horen dat de ietwat louche Aad de M., namaak-Moerwijker, niet welkom is als technisch directeur of als wat dan ook. Prima. Ik hoef me dus niet voor onbepaalde tijd van mijn eigen cluppie te distantiëren.
Ook mooi: Ali Boussaboun komt/kwam wél. Bijzonder vreemd evenwel dat hij niet meteen vanaf wedstrijd-minuut één speelde. We krijgen al maanden te horen dat hij bij ons zijn conditie op peil houdt en nu ineens krijgen we een slap verhaaltje te horen over een gebrek aan wedstrijd-conditie (??) ...
Deel II: 3 - 0
Maar dat opende wel mogelijkheden om Vicento met dat begenadigde linkerbeen meer dan een helft in de wedstrijd te houden, hem daarbij de doelpunten-regen te laten openen in de 33ste minuut [uit een combinatie met Immers, een combinatie die we vorig seizoen veel vaker konden meemaken ...] en hem zonder blessures in de tweede helft van het veld te halen zodat hij tegen Heracles en Ajassus weer inzetbaar zal zijn. Hopelijk.
Deel III: Ali, Ali ... !!
Dat het opstellen van Boussaboun perspectieven opende bleek al gauw, want hij was bij de beide volgende doelpunten betrokken. Gaaf ! Leuke binnenkomer voor hem en verdiende alsmede noodzakelijke puntjes voor ons allemaal ! Welkom thuis, Ali !
Deel IV: Ali of geen Ali ??
Als Ali zo door blijft voetballen gaat dat nog problemen (luxe-problemen ?) opleveren voor de Adonese beleidsbepalers. Een speler die zo speelt en anderen laat presteren kan je natuurlijk niet zomaar even in de winterstop afserveren. Het probleem van de quantitatieve overbezetting in de voorhoede zal na het terugkeren van de Verhoek-brothers ernstig gaan worden ... Maar ook zal er binnen de spelersploeg één en ander gaan verschuiven. Niet in de laatste plaats omdat Ali makkelijk spreekt is hij ook een natuurlijke kandidaat voor de rol van aanvoerder. Hmmm ... het lijkt nu nog ver in de toekomst, maar hoe dat moet gaan aflopen ... ?
Deel V: Aadsje !
Het is niet helemaal uit de verf gekomen. Publicitair enzo. Maar natuurlijk houden we nog steeds van Aadsje. Ookal is hij dan twintig jaar geleden van ons heengegaan. (zie ook: 5 December
en Onze Aad). Van de tricootjes zoals op de foto hadden we er ook een stuk of twaalf op het veld moeten zien vanavond, maar ja, regels die voor anderen niet gelden, gelden voor ADO uiteraard wel ...
Deel VI: Jasses !!
Ajasses vs Excelsior. We kunnen er niet omheen: de (k)neuzen uit 020 kwamen via een tussenstand van 2 - 1 moeizaam op 4 - 1. Voor hen een thuiswedstrijd. Uit deze uitslag en de uitslag van de thuiswedstrijd van Excelsior tegen ADO onlangs mag toch wel voorzichtig opgemaakt worden dat we binnenkort allesbehalve kansloos zijn in Noord-Holland ...
Deel VII: Luksik
Ja, helemaal voor op het laatst gehouden: zouden er nog ADO-aanhangers zijn die vandaag wat over Luksik te eikelen hebben gehad ? Die opbouwende linkshalf die door Steijn consequent als linksback wordt opgesteld ?? Misschien mag ik het nog beleven dat die op een slimme manier ingezet gaat worden dit seizoen. Maar misschien toch ook moet Luksik Steijn en Fräser maar eens een paar Tsjechische en/of Slowaakse en/of Hongaarse instructie-videootjes laten zien over opbouwend-, aanvallend- en winnend voetbal ...

PS: Flamouse avec des Poires
Ik vind die officiële club-site nog steeds Kut met Peren.

Wat voor weer zou het zijn in Den Haag ... ?

Waarschijnlijk alle Hagenaars die de Lichtstad -hopelijk tijdelijk- achter zich hebben gelaten en in de Nederlandse of buitenlandse provincie leven herkennen dit beeld wel:
druk - druk -druk , overbelast, onderpresterend, elke vierkante millimeter en elke vierkante seconde van tijd en gelegenheid nodig voor andere zaken, van honderd verschillende kanten wordt er aan je getrokken, en dan toch ... toch dwalen je gedachten ineens in die ene, onvermijdelijke richting en naar
die ene, onvermijdelijke vraag ...
Gezongen door Conny Stuart, een Grande Dame uit de Haagse Cultuur die ons nog niet zo lang geleden verlaten heeft, een lied waaruit weldegelijk een grote liefde voor de stad der steden spreekt:
* Van oude mensen, de dingen die nooit voorbij gaan
- - - -
Vanuit het Twenthe waar de weergoden deze week een wispelturig spel spelen en waaruit -jazeker- de componist van deze schone melodie komt:

Gegroet !

Toch nog een droevig einde ...

Op de website van de raad van beheer op kynologisch gebied -af en toe lees ik die wel eens- ontdekte ik dat onlangs mevrouw Brooijmans-Schallenberg is overleden op de alleszins gezegende leeftijd van 84 jaar.
Hiervan mag zonder overdrijving gezegd worden dat het een groot verlies is.
Lang, heel erg lang was zij aanwezig in de Nederlandse kynologie. Actief aanwezig, vooral.
Ik probeer me gericht te herinneren wanneer ik haar voor het laatst gezien heb. Ik weet nog wel dat het op een CACIB-tentoonstelling moet zijn geweest. Daar was ze -hoewel ze zelf zo'n beetje tot de uitvinders van de kynologie behoorde- als stagiaire/raskeurmeester aanwezig ... Dat bedoel ik nu met "actief aanwezig": iemand die permanent bezig is om de persoonlijke kynologische horizont te verruimen. Ook iemand die als bestuurder tot op het hoogste niveau actief was. Ze was zo'n beetje de laatste voorzitter van de Raad van Beheer in een tijdperk dat die RvB nog een respectabel instituut was ... Een tijd waar veel van ons met weemoed aan terugdenken.
Mijn herinnering gaat ook terug naar die ene gedenkwaardige clubmatch van de plaatselijke kynologenclub, alwaar zij in aanraking kwam met een ander gedenkwaardig Fenomeen: de Mastín Español "Zerra". Met als theatraal en humoristisch hoogtepunt het moment waarop Zerra bij het rondjes lopen pardoes voor de keurmeesteres ging zitten ipv netjes door te lopen. Ze vroeg -na het lachen- nog wel geïnteresseerd/bezorgd of de kleine meid dat wel eens meer had. Hier kwam de dierenarts die zij óók was dan weer boven. Een dierenarts, overigens, die er geen probleem mee had als je haar als wildvreemde desnoods midden op de avond thuis opbelde met een vraag over de gezondheid van je hond. Ik heb nog wel eens tegen een andere honden- liefhebber gezegd: "Als je er niet uitkomt met je eigen dierenarts, bel je gewoon mevrouw Brooijmans. Die woont bij ons in de Haagse Lichtstad en is tegenwoordig ook keurmeester van dit ras ...". Dat waren andere tijden; dat waren andere
bestuurders ...
Iets dat op meerdere plaatsen in mijn geheugen zit: haar verschijnen op de Dogachtigen-show. In de tijd dat gasthonden nog niet toegestaan waren op tentoonstellingen, kwam zij met een opvallend, klein hondje tussen onze kolossen doorgeschreden ... Andere tijden ...

Afwachten - Zekerheid - Gelijkspel

Het is niet de bedoeling dat dit blog gaat ontaarden -excusez le mot- in een voetbalblog, maar de verleiding is toch te groot om niet in te pikken op de huidige speeldag in het betaald voetbal.

Sommigen (zoals ondergetekende) hadden vandaag de winterstop al in hun hoofd, anderen misschien Sinterklaas, terwijl Het Toeval weer iets anders in gedachten bleek te hebben gehad. Da's jammer
want de verhoudingen in het veldspel waren echt in het afgetekende voordeel van de Adonezen. Terwijl de Noord-Hollanders zich volgens hun aloude concept van Afwachten-Zekerheid (vandaar de clubnaam AZ) hadden teruggeplooid in een massieve verdediging van waaruit ze maar een paar keer naar voren kwamen om hun domme geluk te beproeven. Hetgeen zowaar twee tegen nul (officieel: 0 - 2) opleverde. Hmmm ... misschien dat we deze wedstrijd maar als een geel-groene bananenschil moeten kwalificeren (voor hen die geen Haags verstaan: een uitglijder - en je mag zelf uitvogelen hoe je dat uitspreek). Een bananenschil van ADO, of van Het Toeval ? Het verdere verloop van de competitie mag dat gaan uitwijzen.

Wat het Gelijkspel betreft: onze vorige tegenstander (Feyenoord) is ook deze speeldag weer met uiterste voorzichtigheid aangepakt. Blijkbaar wil niemand de genadeklap uitdelen ...

En ja ... ooit was het op 5 December afgelopen voor de Beroemdste Hagenaar aller tijden. Het eerbetoon aan Aad Mansveld voorafgaande aan de wedstrijd was zeker op zijn plaats.
------------
Nou, goed dan, als je het echt zo nodig moet weten: ik voelde inderdaad weer een paar traantjes opwellen toen ik de beelden van de Aad Mansveld-tribune bij die mooie "Italiaanse" feestverlichting zag. Gut, mag ik ook eens emotioneel zijn ?! [wie waren dat overigens die de toortsen zo kloek in de hoogte hielden ?]

Zijdelings: ik beklaagde me er verleden keer over dat
Maëstro op het net uit de lucht was. Maar inmiddels is deze levensnoodzakelijke webstek weer terug op zijn plaats. Doorgaan en niet opgeven; de aanhouder wint ! Semper Hagenezicus !

leerzame links:
sfeerbeelden I
sfeerbeelden II
sfeerbeelden III

Het had anders toch wel erg zielig geweest ...

Kijk ! Alweer een ooievaar die niet op weg is naar de vijverberg. Wat zou daar toch achter zitten ... ?

Ach, het zou anders toch wel heel erg zielig zijn geweest voor die Rotterdammers. Ze zitten al met een burgemeester die er niets van snapt -die feitelijk nergens iets van snapt- en dan zouden ze ook nog door onze jongens definitief, helemaal, totaal en finaal vastgenageld worden in de degradatie-zone ... Laat iemand anders dat vuile karweitje maar opknappen.
Met deze armzalige overwinning (ze hadden nota bene een eigen doelpunt onzerzijds nodig om tot een winstpartij te komen. Zelfs dat konden ze niet op eigen kracht) zullen ze toch echt niemand hebben overtuigd. Arm, arm Feyenoord ...


PS Ik vind dat onze Adonezen het gewoon goed hebben opgelost. Laat die rood/witten maar eens één keertje winnen. Dan is het net of ze er ook bij horen. Ook leuk voor hun familie enzo ...

Real-Fussball oder Maëstro Mansveld ??

Ook in die vroege jaren ging het gezellig toe in de verdediging. Zonder "kung-fu"-kicks overigens.

Aad Mansveld maakt "Cruijffie" duidelijk voor wie die bal nu eigenlijk voorbestemd is.

Een beetje om het voetbal-drieluik te completeren, maar vooral om recht te doen aan een Belangrijke Persoonlijkheid uit de (nog recente) Haagse Historie gaan we deze keer eens een paar woordjes wisselen over onze eigeste AADSJE.
Woensdag 14 Juli zou het de 66ste verjaardag van Aad Mansveld zijn geworden. Als hij tenminste niet in December 1991 voortijdig was overleden. Dat laatste is dus echt een groot verlies.
Ik bouw hier langzaam op naar de VOETBALLER Aad Mansveld.
Er zitten een aantal fascinerende, maar ook enkele problema- tische aspecten aan het FENOMEEN "Aad Mansveld", het fenomeen dat het professionele Haagse voetbal van de jaren zestig, zeventig en tachtig heeft gedomineerd. Ik pak eens een paar dingen op:
Hoewel een Haagse Held en een overduidelijk Ikoon, was Aadsje in enkele opzichten toch een beroerd slecht voorbeeld voor de jeugd. Als streberig pubertje ergerde ik me aan zijn uitspraken in interviews : mijnheer wilde geen looptraining e.d. doen,want:
"zonder de bal ben ik niet gemotiveerd". Zo'n instelling is nog steeds de terugkerende nachtmerrie van allerlei jeugdtrainers in het hele land. Dat hij van zichzelf behoorlijk wat fysiek vermogen met zich meebracht en dat 'ie spelenderwijs ook behoorlijk wat conditie opdeed, maakte hem op dit punt voor coaches alleen nog maar onhandelbaarder. Zijn fysiek vermogen werd hier en daar nogal eens bijgewerkt door het gebruik van allerlei slimme injecties (hij wordt door kenners wel "een pionier in het gebruik van pijnstillende injecties" genoemd). Over onhandelbaar gesproken: hij vertoonde vooral in en rond wedstrijden al eens onhebbelijk gedrag. Daar moet vooral schelden, kankerpitten en verwensen onder begrepen worden. In ieder geval toch als hij doordat het niet allemaal op rolletjes liep uit zijn hum was. Aan de ene kant is dat niet bevorderlijk voor de (tijdelijke) stemming in een ploeg die moet presteren, aan de andere kant weet je als volwassen medespeler toch al gauw: "ach, zo is die man nu eenmaal". Bovendien: buiten die korte periodes was 'ie -zoals we allemaal weten- een très aimable persoon. En, ja, hij WAS een overtuigd roker. Ook al zo'n nachtmerrie van (jeugd)trainers en elftal-begeleiders ... Daar kwam dan nog bovenop dat hij zich niet onbetuigd liet als het ging om de "snack-bar maaltijd"-cultuur, die ook binnen de professionele voetbal-organisatie die FC Den Haag was, heerste.
Naast deze minieme 'minpuntjes' is het lang en vruchteloos zoeken naar negatieve zaken als het om de voor Hagenaars-zelf meest bekende Hagenaar van de vorige eeuw gaat.
Voetbal. Laten we het daar eens over hebben. Wat speelde Mansveld nu eigenlijk ? Hij wordt vaak een Libero genoemd. In één van de plaatselijke kranten werd hij ook wel eens een
"ausputzer" genoemd en hier en daar een "laatste man". Hihi ... als Aadje één ding NIET was, is het wel "Laatste" man. In voetballend Den Haag was Aadje altijd de EERSTE man. Voetbal begon bij Aadje en eindigde bij Mansveld. Zo simpel ligt dat. En wat die "ausputzer" betreft, de enige FC Den Haag(zo heette onze club toen nog)-speler die ik ken die als "ausputzer" kwalificeerde was Joop Korevaar. Een lid van zo'n protestantse sekte. Aadje was -zoals dat heet- een "Spielmacher" die vooral op het middenveld zijn ding deed. Daar deed hij niet zozeer het werk van een libero die vóór zijn mandekkers speelt (zoals Willy van de Kerkhof in de laatste dagen van zijn voetbalcarriere. Heet dat niet een 'defensive screen'?), maar hij was daar op de eerste plaats opbouwend bezig. Slimme openingen, perfecte vrije trappen, scherpe middellange passes, snelle korte passes, intelligente één-tweetjes, af en toe een geslaagd schot vanaf de tweede lijn dáár was maëstro Aad meester in. Plus natuurlijk in de typisch Haagse deugd van het anticiperen, je-weet-wel: dat je een aantal zetten vooruit denkt. En dan die bekende "lange ballen" waarmee de spitsen binnen een seconde-fractie na balbezit bediend werden. Ik kom daar straks nog op.
Hoe kwam Aad dan in hemelsnaam aan de reputatie van een "harde verdediger" te zijn die graag zijn toevlucht zocht tot effectieve maar niet zo gentleman-like tackles en als een exponent van het "Real-Fussbal" ?? Goede vraag, maar het antwoord is niet zo eenvoudig. Verschillende dingen moeten daarbij in aanmerking genomen worden. Bijvoorbeeld: wanneer je officiëel als libero staat opgesteld en je ziet dan vanaf het middenveld dat een vijandelijke aanval door je eigen verdediging gaat snijden dan krijg je natuurlijk ineens heel erg sterk die neiging om met je volle gewicht aan de noodrem te gaan hangen. Niet mijn persoonlijke stijl, maar à la bonne heure. Als je daar dan in interviews enzo niet doorzichtig omheen probeert te draaien, maar gewoon toegeeft dat het een functionele overtreding was, dan kan dat wel eens een eigen leven gaan leiden ("Als 'ie de bal niet kon krijgen, pakte hij maar een been. Maar die man MOEST gestopt worden"). Bovendien: als je toch uiteindelijk het grootste deel van je voetbalcarriere -en het spijt me dit zo te moeten zeggen- bij een middenmoter speelt in plaats van in een onvervalst topteam, dan zal je die noodrem vaker moeten opzoeken ... :-( Hier komt nog iets bij: het moment waarop de noodrem werd beroerd viel niet zelden samen met de zogenaamde "kantelmomenten" in een wedstrijd. Bij het inschatten van die kantelmomenten dringt de overeenkomst met die andere volksheld zich op: Willem van Hanegem. Het verschil: voor "de Kromme" waren die momenten vooral situaties waarin de wedstrijd aanvallend beslist kon worden. Of dat nu door middel van een gave passeeractie, van een slimme en openende pass of door middel van een groffe overtreding moest: als het moment dáár was, moest het gebeuren. Aanvallen of verdedigen: het verschil tussen bij een middenmoter spelen of in een echt of vermeend topteam. Trouwens, wat heet middenmoter: af en toe moest de FC tegen degradatie vechten (achterliggende reden: zonder passend budget toch profvoetbal in je stad willen hebben). Dan moet je wel vaker hard optreden. Was hij dan misschien zo'n voetballertje dat alleen maar kon schoppen ? Bij lange na niet !! Veel meer dan de modale verdediger beheerste hij de kunst om geweldloos en volledig binnen de spelregels een aanvaller te neutraliseren. Voorbeelden te over. Maar mijn inziens de mooiste scêne uit dit repertoire: in zijn laatste seizoen als speler kreeg FC Den Haag een zeker provincie-clubje op bezoek in het Zuiderpark. Ajakkes, dus. De veel-bewierrookte Johan Cruijf kwam op gegeven moment met de bal aan de voet de zestien-meter binnen. Geen probleem, Aad maakte van de gelegenheid gebruik om de meest correcte schouderduw aller tijden te demonstreren [hoewel de term
"schouderduw" feitelijk ontoereikend is om de complexe figuur door de beide spelers te beschrijven]. Wat evenwel door de arbiter van de dag niet gevat werd, want die stond meteen op zijn hi-ha-hondelul fluitje te blazen. Aad en Cruijff -die zich ostentatief tegenover Aad verontschuldigde- wisselden een blik van verstandhouding. Ze hadden dit soort dingen beiden al vaker meegemaakt. Door sommigen wordt de genoemde Cruijff wel als de maat aller voetbal-dingen genomen. Het mag dus best opge- merkt worden dat (Onder andere op basis van de diverse ontmoet- ingen die ze op de voetbalvelden hebben gehad) van alle bekende en minder bekende voetbal-collega's Cruijff waarschijnlijk wel het meest lovend over (de landelijk minder bekende) Aad Mansveld sprak.
Maar we hadden het dus nog steeds over een ongunstige reputatie. Wat ook opgemerkt moet worden: zoals alle Hagenaars was Aad in behoorlijke mate "verbaal weerbaar". Wat heet weer- baar, zijn praatjesmaker werd regelmatig aanvallend ingezet. Zelf op geen enkele manier te intimideren, kwam dat op veel tegen- standers nogal bedreigend over. Een blik in het foto-archief zou kunnen leren dat hij daarbovenop ook op niet-verbale wijze nogal intimiderend kon overkomen. Voeg dat allemaal samen, en je snapt inmiddels, beste lezer, dat Aad geen schopper, maar een VOETBALLER was. Geen Feldwebel Ahdsch von Mansfeldt uit het Real-Fussball, maar een echte Maëstro van het betere voetbal.
Lange ballen. Laten we het daar ook maar eens over hebben. Eind jaren zeventig/ begin jaren tachtig waren er (vreemd genoeg, want zeker een tiental andere voetballers hadden het ook) twee Nederlandse voetballers die de naam hadden een perfecte lange pass te kunnen afgeven: de waardeloze Ajacied Ruud Krol en Feyenoorder Wim Jansen. Er werd dus verteld dat ze de bal naar eigen keuze heel precies overal op het veld konden neerleggen. Typisch voor de ballen van Krol was het feit dat je ze al een uur vantevoren kon zien aankomen. Jansen bakte er al meer van. Bij Aad lag dat iets anders. Hij kón precies passen, maar hij koos vaak voor snel. In de praktijk kwam dat er op neer dat hij -zodra in balbezit- PER DIRECT de bal op een uitbrekende spits speelde. Ja, die spits moest dan wél een stukje lopen. Bijvoorbeeld Harry Melis wist er wel raad mee. Henk van Leeuwen ook, maar een vuile luilak als Ling vond dat maar niets ("Dat is toch geen voetbal ..."). Nog sterker dan Martin Jol (waarbij overigens zij opgemerkt dat met Jol in het veld weldegelijk top-prestaties zijn geleverd door FCDH) is Ling trouwens behoorlijk impopulair in Den Haag. Het is zo maar even opgemerkt.
Nederlands Elftal. Over het aantal keren dat Aadje in het nationale elftal gespeeld heeft gaan verschillende verhalen. Varierend van één (tegen Noorwegen in 1972), via drie (Noorwegen, België en Tsjechië) tot zes. Is het echt interessant ? Uiteindelijk was hij vooral voor ons bij FC Den Haag belangrijk.
Clubvoetballer. Aad debuteerde in 1964 bij ADO en speelde in 1982 zijn laatste wedstrijd voor FC Den Haag. Daar tussenin heeft hij maar weinig vreemdgaande avontuurtjes gehad. In het voetbal-seizoen '76/'77 werd hij bij Feyenoord binnengehaald. Het ging slecht met die club. Onder andere door het wegvallen van van Hanegem, die naar AZ76 was vertrokken, zodat een spielmacher met flair en gevoel voor het juiste moment goed gebruikt kon worden. Echt vlotten wilde dat niet meteen daar in Rotterdam, maar uit het feit dat het stukken beter ging met Feyenoord toen hij weer naar FCDH terugging mag vooral niet de verkeerde conclusie getrokken worden :-) ...
In de zomer van 1981 werd er door FC Utrecht, dat ook om het hand zat, een beroep op hem gedaan voor de functie -zowaar- van libero. In die hoedanigheid kon hij waarempel nog voor Europees voetbal opdraven tegen HSV dat op dat moment gecoached werd door Ernst Happel, onder wie Aadje ooit debuteerde bij ADO. Op een eigenaardige manier verdween hij weer bij FC Utrecht. Omdat hij het spel zogenaamd fysiek (nog) niet aankon. Hij verdween van het toneel en zijn plaats werd overgenomen door zijn oude Haagse strijdmakker Dick Advocaat. Die kwam met de "aangepaste functie-omschrijving" in het veld. Minder loopwerk, meer geroutineerd richting- en leidinggevend naar de jonge ploeg toe. Op zulke momenten weet Advocaat zijn publiciteit goed te verzorgen en de inzoomende televisie-camera's toonden ons dan ook iemand die met een zichtbaar "grote bek" vanuit de achterhoede de lijnen liep uit te zetten. Ik blijf erbij dat Aadje in die "aangepaste functie- omschrijving" ook prima had kunnen functioneren en na enige tijd zelfs de oorspronkelijke opzet -opschuiven naar het middenveld en daar het spel naar zijn hand zetten- had kunnen uitvoeren ... Maar dat mocht hij dan weer bij FC Den Haag gaan doen voor een seizoen of twee. Daar werd hij overigens door de fans zonder rancune maar wel weer met erg veel enthousiasme onthaald.
Luizeladders. Ofwel bakkebaarden. Als je diverse foto's van Aadje -overigens: "Harry" mag dan wel doorgaan voor een typisch Haagse naam, omdat het zo lekker allitereert, maar AAD is evenzeer "typische Haags"- over de decennia genomen eens goed bestudeert, vraag je je af waarom zoveel mensen -ikzelf incluis- hem met enorme luizeladders associeren. Hij had ze wel. Af en toe. En meestal waren ze maar bescheiden uitgevoerd. Toch: veel van mijn generatie en de generatie vóór ons denken aan royaal gestoffeerde wangen als ze aan Aadje denken. En een goede reden om deze Haagse Held mét af te beelden als er straks eindelijk eens een postzegel van hem wordt uitgebracht. En ook al wordt er steeds minder post van gleuf tot gleuf rondgebracht, tóch moet die postzegel er gaan komen. Zeker nu het nieuwe stadion nog steeds geen Aad Mansveld stadion mag heten. Daar mag toch best wel iets tegenover staan, vind ik. Het was jaren geleden al kantje-boord bij het vernoemen van een straat naar onze Maëstro. Terwijl ook zijn website om onduidelijke, maar zeker niet steekhoudende, redenen al van het internet verdwenen is. Straks is iedereen al vergeten dat we ooit een èchte Wereldvoetballer hadden rondlopen in de Haagse Lichtstad ...

Oh jeetje ... Dit blogje is al weer te lang geworden. En dan heb ik de leuke en echt-interessante dingen niet eens verteld ... Volgend jaar dan maar ??

BRATISLAVA ( II ) Frustraties

Het was dus de bedoeling dat ik me met God's eigen benenwagen door Bratislava zou bewegen in de (zuidelijke) richting van de Donau om daar via de "nieuwe brug" naar het Expo-centrum te gaan. Die benenwagen is absoluut niet kinderachtig uitgevoerd en draait -niet bedoeld als woordspeling- zijn hand niet om voor een tiental kilometers meer of minder. EN DAT WAS MAAR GOED OOK, want ik was al heel gauw de weg kwijt !! Waar is het fout gegaan ?? Eigenlijk al in het begin. Volgens de duidelijke situatieschets die ik vooraf had gemaakt moest ik meteen aan het einde van de stationspromenade rechtsaf om dan na circa een halve kilometer een grote verkeersader tegen te komen, daar links afslaan en dan zou de rest zich bijna vanzelf wijzen ... Maar het kruispunt dat ik daar rechts zag was hooguit 150 meter verder ... En op dat kruispunt kwam ik ook in aanraking met een ander euvel fenomeen: in Bratislava is de straatnaam-aanduiding allerbelabberdst ! Een volwassene heeft er uiteraard geen enkele moeite mee om het toe te geven als hij /zij een domme fout heeft gemaakt, maar je moet het ook durven te benoemen als de fout buiten jezelf ligt. Zoals hier. Toegegeven: mijn formidabel oriënteringsvermogen heeft me al aan het eind van mijn tienerjaren verlaten (voer voor neurologen), maar normaliter zou je toch door de stand van de zon het zuiden moeten kunnen vinden. Helaas, de weersomstandigheden waren daar niet naar. En de andere omstandigheden evenmin. Het was -zelfs ook later op de dag- een druilerige dag waarop het zonlicht diffuus door de vochtige lucht scheen die over de Donau en tussen de bergformaties een beetje stil hing te hangen ... Het verschil tussen zuid, west, noord en oost was echt niet te onderscheiden. Dan ben je verder afhankelijk van hoe de beschaafde mens orde in de hem omringende chaos heeft gebracht. Het spijt me te moeten zeggen, maar op dit punt heeft Bratislava-stad een flinke onvoldoende gescoord. Jammer. Als ik alvast een algemeen oordeel over deze oude stad mag debiteren: zoals ik haar heb leren kennen kan je haar in haar diverse aspecten vergelijken met het Praag van de jaren 70 (alhoewel ik hier de riolen niet heb zien roken/ stomen/walmen, wat je met dit weer wel had mogen verwachten), de hoofdstad van de Nederlanden -Brussel, dus- en weldegelijk de Haagse Lichtstad zoals ze in de jaren tachtig, negentig nog was. Doordat ik op een gegeven moment juist naar het noorden liep (ik herkende de straatnaam -nu alweer vergeten - doch toen die maar bleef duren-en duren kreeg ik een beetje argwaan ...) heb ik niet alleen dat befaamde stadcentrum gezien met het geoefende oog van de planoloog, maar toch ook een en ander van de buitenwijken. Ik denk er dus een klein beetje over mee te mogen praten ... Wat ik erg wist te waarderen was het feit dat er in deze stad én gewone stadsbussen én trolleybussen én ... echte trams (voor een echte wereldstad een conditio sine qua non) rondreden. Mijn zwaarste klachten tegen Bratislava: 1) net als in bv. het walgelijke would-be stadje "Nijmegen" zijn er veel te weinig straatnaambordjes. Die er al zijn, zijn vaak moeilijk te lezen als je er niet met je neus bovenop staat. 2) net als in bv. het walgelijke would-be stadje "Nijmegen" kan je er volgende verkeerssituatie tegenkomen: je staat met je fiets, benenwagen of brommertje voor een stoplicht te wachten -> je krijgt eindelijk groen licht -> en komt er dan achter dat de afslaande, tegemoetkomende automobielen precies op dat moment óók groen krijgen ... 3) de bewegwijzering middels plattegronden aan de openbare weg is onder de maat en niet altijd correct, feitelijk alleen in de binnenstad aanwezig 4) als in zoveel steden, dorpen en gemeenten -zelfs ook de Haagse Lichtstad- wordt de natuurlijke mogelijkheid bushaltes te gebruiken om plattegronden en andere relevante info aan te bieden niet benut. Dank u vriendelijk.

Ik stond dus op een gegeven ogenblik ergens in het noorden van Bratislava en volgens de onverbiddelijke klok begon de tijd ècht te dringen ... Ik vroeg in één van de vele kiosken (die daar dubbelen voor de kaartverkoop vh openbaar vervoer) de "functionaris" hoe ik bij de Donau kwam. In het keurigste en meest perfecte Duits dat ik in decennia heb gehoord kreeg ik te horen dat het zeker wel een uur lopen was (in de richting waar ik vandaan kwam, dus). Maar beter gewoon op tram 5 zou stappen. Dat vond ik eigenlijk te absurd voor woorden resp. daden, dus ik keerde mijn lopende schreden. Tot voordeel van de Slowaakse inboorlingen, want die waren aldus gedurende enige tijd nog in de unieke gelegenheid om eens enkele van de allergrofste Haagse krachttermen te horen, uitgeschreeuwd op het correcte geluidsniveau en met het correcte accent ... In de tussentijd kon ik ook nog eens nadenken over het hoe en waarom van dat perfecte Duits van de kioskhouder. Ik deed een denkpoging in de richting van "één der laatste overlevende männer der SS-ausland-staffel" (hij had ook zo'n blaadje over de Königstiger-tank in zijn kiosk), maar vermoed dat hij een jaar of tien tekort schiet om daar nog voor in aanmerking te kunnen komen.

Mijn eigenwijsheid overwinnende, kocht ik met behulp van gebarentaal en drie woorden Bratwürst bij een andere kiosk toch een kaartje, dat ik uiteindelijk in tram 5 afstempelde ... Toen een paar haltes verder een dame haar plaats en de tram verliet kon ik eindelijk ook eens op de OV-/stadsplattegrond IN de tram kijken hoe ik zou moeten rijden ... Uiteindelijk verliet ik de tram nadat ik in een "zijstraat" de "oude brug" had gezien (lijkt sterk op de Schenk-brug). Op weg daar naartoe weer een aantal hotelgasten met hun show-honden tegengekomen. Ik stak de Donau over en passeerde eerst een groot show-terrein waar evenwel een ander evenement plaats vond. Bij de laatste loop-loodjes waren het mijn armpjes die echt in de problemen zaten. Want het is toch wel onhandig lopen met zo'n sporttas/ reistas ... Uiteindelijk kwam ik achter de "Nieuwe brug" op het emplacement van het expo-centrum en daar ging ik als een dom schaap maar achter het eerste-beste rijtje staan ... Daar kon ik zowaar een kaartje en een dag-catalogus kopen. Er waren toen nog steeds show-honden bezig het terrein op te komen.

Op de foto: de binnenstad van Bratislava op een niet te zonnige, rustige dag. Speciaal voor de zeldzame lezers van dit logboek opgezocht op internet.

Mastín Español

Voordat de mastin-liefhebbers nu weer op hun achterste benen gaan staan met iets van "Tuut-tuut, ho-ho !! Het zou in dit logboek in de eerste plaats gaan over de Mastín Español, maar het bestaat nu al voor twee-derde uit ge-eikelboom over de Haagse Lichtstad en 'the noble art of association football' enzo ... Dat kan echt niet, hoor !" zal ik het evenwicht maar even vlotjes herstellen.

Op de foto wederom Juan el Líder van de Raesdonck "Ergens in Twente" en nog een behoorlijke tijd vóór de vorige foto van hem werd genomen. Op de achtergrond is nog een stukje van de mastina Rapazuela el Rellenado te zien, maar daar gaat het deze keer niet over. Let wel even op de geïntegreerde riem/halsband die het mannetje aan heeft. Hier kom ik in een later bericht nog op terug.

Oei-oei ...

Oei-oei ... Dacht ik toch even een lekker stukje non-interactief internet tot stand te hebben gebracht, maar naar aanleiding van mijn laatste berichtje kwamen zowaar al een paar reacties binnen. Zelfs van de andere kant van de oceaan. En hoe leg je dan uit dat we in de Haagse Lichtstad helemaal geen "hooligans" hebben en dat wat voor de buitenstaanders op 'kwalijke randverschijnselen' lijkt in feite valt onder de noemer "Sfeer maken doe je met maten" ... ?!? Trouwens, op de gewraakte foto is dan wel iets van zwarte-grijze rook te zien, maar voor het grootste deel gaat het toch om wat we in het Zuiderpark classificeerden als "Italiaanse taferelen", dus eigenlijk is er niets aan de hand.

Bovendien (en dat is echt waar; ik zweer het !) wilde ik aan- vankelijk een andere foto plaatsen. Eentje waarop dat idee "achtergrond" meer van toepassing is. Maar ik ben op het laatste moment gezwicht voor een aandrang sterker dan ikzelf om toch maar de Aad Mansveld-tribune in feestverlichting toe te voegen ... Het was niet verstandig, maar het was sterker dan mij. Het was, zoals dat heet, compulsief.

Wat betreft de foto die ik eigenlijk in gedachten had: wel, kijk zelf maar. Het zijn de klassieke Haagse Kleuren. Ze strelen het oog. Ze beroeren de ziel. Soms lijken ze wel de emotionele harde kern van het Haags Nationalisme te vormen ... Zeker toch als het Groen-Geel kleurengeheel op esthetisch verantwoorde wijze afgewerkt is met een discreet lijntje zwart. Of wanneer, zoals hier, het zwart is vervangen door een harde donkergroene kleur. Ton sur ton heet dat, geloof ik.

Nogmaals mijn ootmoedige verontschuldigingen jegens eenieder die vindt dat ik de Haagse beschaving in een verkeerd daglicht heb gesteld.