Posts tonen met het label Peron. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Peron. Alle posts tonen

maandag 24 oktober 2011

Argentina: Cristina reelecta

Hoewel ik het geen aangenaam idee vind dat juristen tot het hoogste staatsambt kunnen opklimmen (maar natuurlijk niet half zo erg als economisten), vind ik het wel lekker dat er iemand uit de JUISTE politieke stroming als president herkozen is.
Dit resultaat is dus wel bemoedigend :-)
Zouden "beetje domme" Kronprinz Axelpim en zijn Argentijnse vrouwtje Maximuts al hun felicitaties hebben overgemaakt aan mevrouw Fernández de Kirchner ?
Oude tijden herleven: zie linksonder op de fotoOude tijden herleven: zie rechtonder op de foto.Oude tijden herleven ? Of toch alleen maar die naam ?

zondag 12 december 2010

Elzevies wil ook meepraten ...

Wat was het verhaal achter dit specifieke V-gebaar toch ook weer ... ?

* Dieptepunt 1 =>
Het had een rustige zondag moeten worden, maar gemoedsrust zou er niet van komen, want wat hoorden we aan verschrikkelijk nieuws ?? De Nederlandse "parlementaire pers" heeft in zijn inmiddels traditionele retelikkerige stijl ons Rutte-tje tot "Politicus van het jaar" gekozen. Bijbehorende "Politieke Oscar" werd hem uitgereikt door zijn partijgenoot en ondergeschikte minister Opstelten [hem heb ik al eens besproken in dit blog]. Zo blijft het lekker in de familie. Is het dan werkelijk zo slecht gesteld met de qualiteit van de Nederlandse politici ? Dat je "debater" Rutte die 'eer' moet verlenen ? "Dieper dan een dieptepunt kan je niet zakken", meer heb ik hier voorlopig niet aan toe te voegen.

* Dieptepunt 2 =>
De Oude Haagse Wijsgeren spraken reeds: "Een dieptepunt komt zelden alleen ...". En kijk maar eens wat er aan voornoemd dieptepunt vooraf ging. Woensdag 8 December, een historische datum die vanaf nu door niemand meer vergeten zal worden ["Waar was jij toen je hoorde, dat ..."], maakte het extreem-rechtse [en derhalve extreem-gevaarlijke] vijfstuiver-bladje "Elsevier" bekend wat volgens haar de "Nederlander van het jaar 2010" is:
de politicus. En we vernamen daarbij o.a. over dit jaar, waarin politici "vaak ten onrechte werden bespot en geminacht, beledigd en bedreigd" en dat we best wel eens meer waardering zouden mogen opbrengen voor bijvoorbeeld premier Mark Rutte "die een comfortabele baan in het bedrijfsleven opgaf voor een hachelijk staatssecretariaat en vervolgens probeerde een verzwakte, intern verdeelde partij te redden" (en nog zo wat kotsopwekkende kul).
Welnu, terwijl "premier Mark Rutte" hardwerkend bezig is een verzwakt en intern verdeeld land te redden, doet het me deugd en is het me zelfs een genot om hem en bijv. zijn gereformeerde maat Donner [die het toch weer gelukt is zijn Gristelijke gat een kabinet binnen te draaien] bij deze ernstig te bedreigen: "Ik ga compromitterende zaken over jullie bekendmaken. En dan bedoel ik niet alleen die -gedocumenteerde !-verhalen over die eksterogen en die kalknagel ...! Brace yourself !!".

* Verhaaltje I.
Nu we het dan toch over Mark R. hebben ... Er gaan heel wat verhalen over de tijd dat hij nog bij de boy-scouts was. Ja, toentertijd vond moeder Rutte het maar een eng idee als/dat haar zoon op voetbal, hockey, handbal of een andere ruwe, gevaarlijke sport zou gaan, want niet alleen is dat hard en gevaarlijk, maar je komt daar ook met ruw volk in aanraking. Het werd dus de "international boy-scouts" ... Daar werd hij ingedeeld bij Hopman Billenkoek. Dat was niet diens eigen naam, maar niemand herinnert zich zijn echte naam. Toch, als je bij de boy-scouts zit, is zo'n "vakantie"-week met de jongens onder elkaar onvermijdelijk. Helemaal meekomen kon Mark niet, maar dat viel niet echt op, want dat konden de anderen ook niet. Een interessant incident deed zich voor toen een "patrouille" terugkwam van een uitgebreide verkennings-tocht. Ze troffen Mark aan terwijl hij middenin het tentenkamp enigzins aanstellerig lag te kermen op de grond: "Oh oh, wat heb ik een pijn, oh-oh wat vreselijk ... Oh-oh ...". De hopman vroeg een beetje geïrriteerd aan het zelfbenoemde slachtoffer: "Mark, wat is er aan de hand ?" "Oh-oh, ik ben door een slang in mijn penis gebeten, oh-oh wat doet dat pijn, oh-oh ... (!!)". "Nou," sprak Hopman Billenkoek droogleuk, "als die slang het voormekaar heeft gekregen om jou precies in je plassertje te bijten, moet het wel een brilslang geweest zijn ...". Let op, beste lezer, ik vermoed dat in deze waargebeurde geschiedenis op een of andere manier een voorspellend element zit. Let maar op.

* Verhaaltje II.
De moeder van onze Mark vond een paar jaar geleden dat hij toch maar eens wat aan sport moest gaan doen. Zo'n sportschool, dat leek haar wel wat. Lekker indoor, onder persoonlijke begeleiding en met allemaal high-tech instrumenten en dergelijke dingen meer ... Ze had al een tijd regelmatig in de krant zitten kijken naar advertenties en wat dies meer zij. Toen, op een dag: "Kijk jongen, is dat geen geschikte sportschool voor jou ? 'Mens Sana in Homo Sauna'...". "Dat ken ik," zei Mark "dat betekent: 'een gezond mens in een gezond lichaam' ...". En een eerste afspraak was toen al snel gemaakt ... Daar was Mark dan, in een vrij avonduurtje, bij zijn begeleider in de sportschool ('Gents only'). Die gaf hem een rondleiding door de HerenClub en liet hem van alles zien: de pulleys, de drukbanken, de multimachines, de kabouter-piramides, een verdwaalde Hackenschmidt ... Het viel Mark wel op dat er véél spiegels waren en dat er hier en daar bordjes hingen met onbegrijpelijke teksten, zoals bijvoorbeeld "een gezonde sprit in andermans gezonde lichaam". Waar hij helemaal niet naast kon kijken was het feit dat de fitness-toestellen nauwelijks gebruikt werden en dat de sauna het drukste deel van de hele sportschool was. Daar hing ook nog zo'n onbegrijpelijk tekst-bordje met "Een dag niet gesaunaaid is een dag niet geleefd.". Hij vroeg er maar niet naar, want hij wilde niet dom lijken en bovendien was het misschien maar iets tijdelijks of toevalligs. Het was er wél gezellig (!): overal in de sportschool zaten volwassen mannen, jongeheren en andere gymnasten met elkaar te praten. Of ze zaten naar de paar bodybuilders te kijken die voor de spiegels hun glimmende lijven stonden op te pompen. Dat vond Mark ook wel interessant, want hij zag daar allerlei spieren waarvan hij het bestaan nauwelijks had kunnen vermoeden ... Wat zag hij daar zoal ...? De pectoralis major, de musculus serratus ... de deltoidus en de latissimus, natuurlijk ... hier en daar een mooi opgepompte trapezius en vooral véél glutaeus ... de glutaeus medius, de glutaeus maximus ... fascinerend allemaal ... !! Hij kreeg wel het idee dat het niet allemaal 'natuurlijk' was, wat hij daar zag. Het was allemaal zó groot, hard en stevig dat het wel met doping gekweekt moest zijn ... Maar zou hij het durven vragen aan één van die spierjongens ... ?? Toch, op een zeker moment, nadat hij eerst in de kleedkamer langdurig bijna ademloos had staan kijken naar hoe één van die stoere boys voor de ook dáár aanwezige spiegels zijn stoere spierlichaam had staan inwrijven met van die echte sport-gel, had hij dan de stoute schoenen aangetrokken en pseudo-nonchalant gevraagd: "... zeg, wat spuit en slik jij nu zoal ... ?". De bink in questie had niet eens opgekeken van de vraag en terwijl hij doorging met voor de spiegel de speciale sport-gel over zijn gebronste lichaam uit te wrijven poneerde hij achteloos de tegenvraag: "... je bedoelt: afgezien van sperma ... ?!?".
Toegegeven: dit is niet helemaal het echte en volledige verhaal; het is "slechts" de gecensureerde en gekuiste versie. Maar me dunkt dat het al pittig genoeg is. Bovendien is het in essentie volkomen congruent aan de waarheid.
Ook toegegeven: dit is al een oud verhaal, van vóór de Mark in questie een hoge politieke, ondergewaardeerde, slecht-betaalde en niet zo comfortabele positie ging bekleden. Maar het begint natuurlijk nu dus echte relevantie te krijgen.

Meer onthullingen volgen nog ...

En wat de afbeeldingen bij dit blogberichtje betreft, ach, die had ik nog ergens rondslingeren. Dus ...


donderdag 24 juni 2010

Carlos Gardel (75 jaar geleden alweer ...)

** Wie "Argentinië" zegt, zegt "Tango"
en wie "Tango" zegt, zegt "GARDEL" **

Dergelijke boutades werken het genuanceerd denken natuurlijk niet in de hand en het denken in stereotypes des te meer, maar in dit specifieke geval verklaart het wel een beetje waarom CARLOS GARDEL (11 december 1890 - 24 Juni 1935) 75 jaar na zijn verscheiden nog steeds zo populair is. Het verklaart ook een beetje waarom die populariteit zich altijd vooral in Argentinië concentreerde. Met de rest van Latijns Amerika op een goede tweede plaats, Europa op een zwakke en ras minderende derde plaats en dat dan waar Noord-Amerika uiteraard weer van niets weet (met interessante verschijnselen hier en daar in Azië overigens).
Zijn populariteit was natuurlijk gegroeid vanuit een bodem van een muzikaal repertoire waarbij hij zowel aan de muziek-zelf als aan de teksten zijn flinke deel bijdroeg (wat heet "bijdroeg": hij geldt als zo'n beetje de enige echte uitvinder van de "Tango-canción").Maar daarbij moet natuurlijk aangetekend worden dat hij zijn carriere ooit begon als zanger in liedjescafés en kleine zaaltjes, maar later uitbreidde met grotere concerten en via de toen nog nieuwe media als de grammofoonplaat en muziekfilm. Hij deed zijn prachtige bariton geen reputatie-schade aan met die "uitstapjes". Meer nog: vooral langs die weg is hij uit kunnen groeien tot het fenomeen dat hij dan uiteindelijk geworden is. Van een Levende Legende door een vliegtuigongeluk (eigenaardige parallel met "the day the music died", waarbij Buddy Holly en Ritchie Valens omkwamen) radicaal omgevormd tot een Mythe met bijna heilige-status. Interessant feitje: zijn officiële graf op de nationale begraafplaats "Cementario de la Chacarita" krijgt nog dagelijks bezoek en daarmee mag hij onderhand wel "de popuplairste dode van Argentinië" genoemd worden (Ter vergelijking: toen Juan Perón nog op dezelfde begraafplaats lag kreeg die nauwelijks iemand over de vloer. Zelfs ook Eva Perón, die op een duurdere begraafplaats even verderop lag, kreeg minder visite.).
Duidelijk wèl een onderdeel van de "Beschaafde Achtergrond" zit er evenwel niets typisch Haags aan Gardel. Toen redacteur Frans nog piepjong was, waren er nog maar enkele muziekstukjes die tot het algemeen (radio-/ grammofoonplaat-/ meezing-) patrimonium behoorden. Één daarvan was natuurlijk "Adios Muchachos". Dat kwam mede doordat er een alternatieve tekst rondging. In plaats van zoals Gardel te zingen over "Adios muchachos, compañeros de mi vida/ barra querida de aquellos tiempos" werd dat dan: "Er was een vogel en dat beestje kon niet kakken/ er zat een veertje aan zijn poepertje gebakken". Geen Hogere Literatuur, maar het helpt natuurlijk wel bij het memoriseren van de de melodie ... Nochtans is de eerste keer dat redacteur Frans zich HERINNERT de stem van Gardel te hebben gehoord pas in de eerste helft van de jaren '90 ... Maar wat een stem was dat (!!) eentje die dwars door je ziel snijdt ...
De tango wordt wel eens beschreven als "de eerste glimlach na het oversteken van een zee van tranen", wel, als dat klopt mogen we wel blij zijn dat er in Argentinië zoveel afgehuild is ...
Maar waar het om Gardel gaat: de emotionele kant van zijn lied-repertoire behelst zo'n beetje alle menselijke gevoelens: van melancholie via bitterheid, optimisme, strijdvaardigheid, dankbaarheid, vervoering, liefde, berusting, nou ja, eigenlijk alles, dus. Enkele voorbeelden met geluidsillustratie:
(met behulp van liefhebbers van over de hele wereld en door de tussenkomst van oa YouTube; de kwaliteit laat derhalve nogal eens te wensen over)
volver Hierin leren we oa "(que) veinte años no es nada" ("twintig jaar van een mensenleven is niks"). Dit is sindsdien in Latijns-Amerika een gevleugeld gezegde geworden waarmee het belang van de vervliedende tijd wordt gerelativeerd ...
Volver II Ja, hetzelfde nummer, maar met authentieke opnames uit de film "El dia que me quiereas" en met zowaar de tekst in ondertiteling. Er blijkt nog een opname van hetzelfde nummer, uit de zelfde film, op hetzelfde decor te bestaan. Met dit verschil dat hij hier wat strijdbaarder voor de camera staat en op een gegeven ogenblik zelfs zijn "grijzende" slaaphaar beetpakt als hij zingt over "Ik ben dan wel een dagje ouder, maar pour moi la vie va commencer; ik heb er zin in; ik ga het maken !". Ik zoek die opname nog steeds, dus wie een tip voor me heeft ...
Adios muchachos Denk aan het vogeltje (!).
Caminito Met enkele voorbeelden van wat veel Argentijnse nationalisten en chauvinisten kenmerkend en belangrijk vinden aan hun eigen land. Let goed op de beelden.
mano a mano Dit begint steeds meer op te klimmen in mijn persoonlijke favorieten-lijst. Er zijn meerdere versies van, ieder met een iets andere 'sfeer'.
Por una Cabeza Ook deze video is uit de film "El dia que me quieras" genomen en is al een klein filmpje op zich. Ook hier zijn meerdere "gevoels-versies" van. Ook bekend van andere films. Bijvoorbeeld "Scent of a Woman" met Al Pacino. En die ene film van Spielberg (je-weet-wel die onsmakelijke, ongeschoren figuur die afgezien van "Duel" nog nooit een behoorlijke film heeft gemaakt), hoe heet die ookalweer ?!
la comparsita Deze alleen maar om eens uit een heel ander vaatje te tappen.
Om kort te gaan: bestudeer deze man en zijn muziek eens, het zal echt je culturele horizon aangenaam verbreden !
--
Helemaal bovenaan: een door de meester-zèlf gesigneerde foto.
Onderste foto: de deukhoed, bij voorkeur met een ietwat bredere en ietwat slappere rand was een handelsmerk van Gardel. Op een gegeven ogenblik (eind jaren '80) verschenen in de straten van Buenos Aires een groter aantal plakkaten en borden [zonder verdere tekst] waarop een hoofd met de duidelijk herkenbare gezichtskenmerken van de Peronistische presidents-kandidaat gecombineerd was met die iconografisch slappe hoed in de klassieke positie. Niet veel later werd Carlos Menem weldegelijk president. Zal wel toeval zijn.

zondag 25 april 2010

Politiek en Mastinisme


"Wat hebben honden en politiek dan met elkaar te maken ?" vraagt de lezer zich wellicht af. Nou, volgens mij niet zo erg veel . De mopshond zou met terugwerkende kracht als symbool zijn aangedragen van een politieke familie uit het Duitse Nassau/ Dillenburg. Al tijdens het (politieke) leven van Kaiser Wilhelm was de gladharige dachshund een symbool van zijn regime. Hmm ... allemaal van die "adellijke" geschlachten ... Toen ergens in de jaren negentig Kenneth Baker [een eng rechts mannetje, maar een fantastische "platform speaker"] nog de propaganda-chef van de Engelse Tories was werd de Engelse Mastiff wel gebruikt als een symbool voor het Engeland onder haar van Thatcher: zoals het ras der Old English Mastiffs na de oorlog met veel pijn en moeite uit de dood was opgestaan, zo zou de UK ook uit de dood zijn opgestaan na "jarenlang links wanbeleid". Van enige claim op de Mastín Español door welke politieke stroming dan ook is mij niets bekend, ook al is de "Mastin de Leon" dan wel weer tot nationaal ras van Leon verklaard. Iets vergelijkbaars heeft ook de Mastín de los Pirineos beleefd. De mijnheer die in de afbeelding een beetje sikkeneurig met chagrijnige neiginkjes een uitwisseling heeft met OLH wordt via zijn eerste vrouw wel in verband gebracht met schattige middenslag poedeltjes. Ook zijn er heel wat politici die zich gedragen als de schoothondjes van andere ("Grote") politici. Maar verder ?? Ik zou het verder niet weten, hoor, hoe je politiek en hondenliefhebberij met elkaar in verband moet brengen.

Waarom ik er dan toch (zelf) over begin ?? Ach, om het contro- versiële karakter van je blog wat in de verf te zetten is politiek natuurlijk een gegarandeerde formule. Bovendien is me gebleken dat dit blog niet alleen wordt bezocht door mensen die iets met Mastines, hondenliefhebberij in het algemeen of met de Haagse Beschaving hebben, doch onderhand door lieden van allerlei slag.
Een zijstapje moet mogen. Trouwens, in een land waar zelfs een geblondeerde dekzwabber met een nagemaakt Limburgs accent, een zielige vertegenwoordiger van het betweters-gilde, zich als Redder des Vaderlands mag presenteren, kan mij een politieke uitspraak toch niet ontzegd worden ?? Nu weet ik weliswaar zo vlug geen politieke uitspraak, ...of het zou moeten zijn dat voor mij al lang vaststaat dat ik bij de komende verkiezingen zowaar weer eens "Links" (feitelijk een grote partij die meer burgerlijk is dan echt-links) ga stemmen. Tiens, feitelijk heb ik geen keus. Netjes Nationalistisch of Keurig Katholiek stemmen is in Nederland sowieso onmogelijk. Blijft dit dus over.
--
Bij de afbeelding: In het kader van de politieke ontwikkelingshulp is deze van Elio Guzman Rassol afkomstige Argentijnse prent geplaatst. De inspiratie lijkt uit de Sixtijnse Kapel afkomstig te zijn. Heb je overigens al gezien wat OnzeLieveHeer daar op zijn steek heeft staan ? Doet me ineens weer denken aan die zgn "handsbal" (1986) van Maradona (in werkelijkheid het hoofd van Maradona en de Hand van God). Zal toch geen toeval zijn, zeker ?!