Shame on me

"Nog effekes een gezonde, ontspannende wandeling in het bos" dacht ik bij mezelf.
En: toen ik van huis vertrok was het weliswaar nog een beetje druilerig, maar ook nog behoorlijk licht. Dus ik meende veilig "voor zonsondergang" nog een paar bospercelen mee te kunnen pakken. Benenwagengewijze.
Toen ik echter halverwege mijn beoogde wandeling was, was de nacht al als een zwaar blok over het bos gevallen ...
Bij het laatste stukje schemerlicht had ik op de bosweide waar ik langs liep echter al wel drie allerlieflijkste reetjes zien staan/ lopen. Wat meer was: zij hadden mij -hoewel zeer donker gekleed- ook gezien. En waren "dus" maar weer teruggehuppeld naar het geboomte. Choletering ... !!
Ik besloot toen om mijn route drastisch om te buigen en in te korten. Maar zag al heel snel dat ééntje alweer op de terugweg was (of was dat inmiddels een vierde ?).
Ik dus via een flinke lus terug naar mijn brommertje dat ergens eenzaam tegen een boom op me stond te wachten. Maar toen ik de beschutting van een perceel verliet om op een breed zandpad te gaan lopen zag ik even verderop op bedoeld zandpad staan ... jazeker, het was weer een reetje dat mij al had gezien voordat ik hem/haar zag. Ik trok me weer terug in het perceel, maar het diertje was al bezig om zich door het prikkeldraadhek te wringen. Eerst dacht ik dat deze bosbewoner al weer op de terugweg was van de bosven naar de grazige weide, maar later bedacht ik dat het wel zo kan zijn geweest dat het op weg er naartoe was maar door mij gedwongen werd de plannen te veranderen... :-(( Een meter of tien achter het hertje liep nog een klein zoogdier in een rustige draf. Eerder een vlotte stap. Maar toen die mij ontwaarde vluchtte het eveneens met een galopsprong een (ander) perceel in... [ik houd er rekening mee dat het weer een klein vosje was. Zo-eentje als vorige keer daar dicht in de buurt -al vraag ik me af waarom dat vosje zo klein en alleen was ...]
De volledige terugweg verliep in een mineure stemming ...
In plaats van met een lichamelijk voldaan en geestelijk bevredigd gevoel, zat ik nu met een soort schuldcomplex doordat ik als ongewenste indringer de plaatselijk dierenwereld verstoord had ...
En tot overmaat van schande zaten thuis mijn drie geinige grasparkietjes ook al in een pikdonkere kamer ...
Wat zijn wij mensen af en toe toch ongemanieerde on-dieren ...

Klein en alleen ...

Ook al is dat namaak-cameraatje van me (weet je nog, die Traveler DV 5070 waarvan ik vermoed dat 'ie niet door Bratwürsten, maar door spleetogen in elkaar is geknutseld) een k#u#t-dingetje, toch was ik vanavond blij dat ik 'em bij me had. Dat was op de terugweg van een bezoekje aan het watervogel-reservaat alwaar ik alleen maar een paar muggen ontmoet heb. Maar vlak bij de bebouwde kom hier stond er ineens een reetje aan de rand van het kreupelhout. Of hoe je zo'n houtopstand anders moet noemen. Het stond half-geinteresseerd naar me te kijken terwijl ik voorbij knetterde op mijn Italiaan. Direct buiten het zicht achter het geboomte afgestapt en stiekem teruggelopen met de camera op scherp. Knip - knip -knip (althans een fotografische poging daartoe mijnerzijds) en daar stond 'ie zo goed of zo kwaad als het kon op de kiek. Alleen. En klein/ nog jong. En met een tamelijk lichte vachtkleur (waarschijnlijk licht door de ondervacht). Enkele minuten nadat ik begon met mijn fotosafari begonnen twee bejaarde tukkers (je weet wel, van die boertjes die niet kunnen voetballen) ook te fotograferen. Daar was ik wel blij mee, want zolang als zij daar zouden staan zou dat louche figuur dat in zijn SUV voorbijkroop niet in de gelegenheid zijn om beestachtige dingen te doen met dat kleine diertje. Zoals neerknallen of aanschieten e.d. De foto's hebben weer de gebruikelijke spleetoog-kwaliteit, maar je ziet tenminste dat ik het niet allemaal maar verzonnen heb. Vergroten kan en mag.
Is uw tuin al zomerklaar, beste lezer ?? De mijne nog niet, dus. Behalve dan deze roosachtige. Naarmate dit plantje groter groeit kan die ook meer en langer zon hebben. Correcter: de bloemetjes houden het langer vol in de volle zon. Aldus kan ik er vele weken plezier van hebben per zomer. Misschien dit jaar al vele maanden ... Ik heb de onhebbelijke neiging om de naam telkens te vergeten, maar ik ben toentertijd op het juiste spoor gezet door mijn Estse vriendin Anu Reiman, die een inmiddels enorm exemplaar in haar tuin heeft staan.

Iets - II

Woensdag was het dus de 23ste. Des middags al mijn ordinator naar de reparateur gebracht. Ik heb -altijd al gehad- een hekel aan computers. Ook als je ze 'processor' of 'ordinator' noemt: het blijven typisch zo van die dingen vóór oninteressante mensen en dóór oninteressante mensen. Ook háát ik internet. Wat allemaal niet wegneemt dat ik vele uren per dag achter mijn schermpje op het internet zit te werken. En aldus zelf elke dag een stukje meer oninteressanter wordt. Maar dat allemaal terzijde. Want deze woensdag draaide het allemaal om hertebeestjes.
Halverwege de middag reed ik met mijn mobiele lawaaigenerator door het bos en wat zag ik daar ?? Welnu: de bovenste vier foto's [aanklikken/vergroten beslist noodzakelijk] moeten het bewijzen, want het was dus een hert van flinke afmetingen en alles bijelkaar toch ook een donkere kleur. De bovenste twee foto's zijn het eerst gemaakt en de andere twee vanaf de andere kant van de "open" weide. Omdat het dier zich tamelijk consequent ophield op het midden van de weide was het moeilijk precieze waarnemingen te doen. Wat vaststaat is dat het OF om een zeer grote ree gaat, OF om een andere, grotere, hertesoort. Schijnbaar niet zo gerust op mijn permanente aanwezigheid trok het hert zich (door het woensdagpubliek uit het bos gejaagd ?) na enige tijd weer terug van de weide [vierde foto].
Iets later nog een blik op dezelfde bosakker waar ik maandag dat ene reetje tegenkwam. Deze keer had ik dus wel een fototoestel mee, en zowaar: de ree was met twee ... Ook deze twee reetjes van twee verschillende kanten proberen te fotograferen. Voor zover de stand van de zon en het vreselijke gebrek aan qualiteit van mijn Traveler DV 5070 het toelieten, tenminste.
Donderdag een aangename verassing: een hommel in mijn tuin ! Of misschien waren het er wel twee, maar in ieder geval nooit meer dan één tegelijk.
Die aangename verassing werd evenwel eerder op de dag voorafgegaan door een onaangename verassing op hommel-gebied. De eerste hommel die ik dit jaar namelijk tegenkwam was namelijk dood. Ze lag op een fietspad en was niet geplet, maar wel sterk afgeplat. Wat hier de oorzaak van was ? We zullen er wel nooit achterkomen ...
Voor het hommeltje in mijn eigen tuin uiteraard weer vlot een schoteltje met suikerwater klaargezet, zodat ze desgevallend versneld weer kan aansterken ...
Overigens wel een geluk dat het kleine hondje dat hier donderdag de hele dag aanwezig was de hommel niet verorberd heeft. Hij zat er wel een tijdje achteraan. Later op de dag zat 'ie nog uitgebreid achter mijn tuinmuisjes aan. Maar gelukkig evenmin verschalkt. Wél uit de lavendel gejaagd ...
Verdere uiterst interessante natuurwaarneming des donderdags: de pimpelmeesjes zijn dol op die grote katjes in de achtertuin. Als die dat maar overleven ...

Meer dan gemiddeld grote ree.

Oorspronkelijk stond hier een geillustreerd verhaaltje over waar en wanneer ik mijn ontmoetingen met de diverse hertjes heb, met als voorlopige conclusie dat die arme diertjes door het weer toch behoorlijk van slag raken en ook maar wat lukraak lopen te improviseren. Maar met al dat gekeuvel voelde ik me ineens zo'n stadsmens dat voor het eerst in "de natuur" komt, dus die tekst heb ik maar geschrapt en vervangen door twee fotootjes van een bosven waar ik bijna dagelijks kom voor een ochtend- of middag-wandeling. Door de nog iets heiïge, mistige omstandigheden een beetje onscherp, maar dat voegt juist iets geheimzinnigs toe aan de beelden van deze in wezen doodgewone plaats.

Het gebeuren.

'S effe kijken ... het moet eergister geweest zijn dat ik net aan mijn ochtendrondje in het bos was begonnen, toen tamelijk luid roepend een Ollander me tegemoet kwam (met zijn zwarte Labrador netjes aangelijnd, dát wel) en me iets toevoegde als "ben jij ook zo gek op reetjes ? Even verderop ligt er eentje links van het pad. Een jong bokje ..." Omdat het arme beest niet OP het pad lag was er voor mij geen reden om elders te gaan lopen. Maar die Ollander was blijkbaar van mening dat 'ie iets bijzonders had ontdekt. Als de reetjes daar niet staan te grazen of rondlopen, liggen ze er inderdaad bij te liggen. Logisch, want ze wonen daar nu eenmaal, daar in die percelen. Het zijn wij mensen die daar een beetje out-of-place zijn ...
Gister liep ik weer mijn ochtendrondje door die percelen toen ik op de terugweg ineens bijna een botsing met wederom een hertje had. Nu ja, 'bijna' is in dit geval een meter of vijftien verderop. Op het karrespoor. Om het diertje niet op te schrikken begon ik zéér demonstratief de andere kant uit te lopen. Of het iets geholpen heeft weet ik niet, maar even later was het dus rustig het bosperceel ingeschoven. Het was wel opvallend laat dat dit hertje (voor een ree is het behoorlijk uit de kluiten gewassen) nog op pad was. Normaliter moeten ze dan al in het kreupelhout op rust liggen. Dit exemplaar was ik daar op die percelen al een paar keer tegengekomen. Het is een bok in een rood-bruine kleur en hij is altijd alleen, waar de meeste reeën toch wel paarsgewijze door bos en veld trekken.
Vanochtend besloot ik op het laatste moment toch maar elders te gaan wandelen, want wàt was het weer godverdomde druk daar(!). Mountainbikers (verboden te fietsen), van die vervelende bejaarden met hun ski-stokken, grote groepen stadtse luu die des zondags ineens "de natuur" in moeten, etcetera. Ook die ene leuke Leonberger was er al op weg naar toe, maar dat is een heel ander verhaal. Ik dus een paar andere bospercelen aangedaan. En wat staat daar op een gegeven moment rustig en toch ook wel verwonderd tussen de bomen te kijken naar dat luidruchtig klossende (dat geluid komt dus van mijn klompen. Op de bosgrond hoor je ze niet, maar als ik een stukje fietspad mee-pik dan is het net of er een half paard voorbij galoppeerd) wezen ?? Nou, het is dus een groter dan gemiddeld hertje en in dezelfde kleur als het bokje van gister (dezelfde ?). Die kleur laat zich uitstekend vergelijken met de basiskleur van het mastín-welpje op de bovenste foto's. Zonder die zwarte aftekening derhalve. Deze mastín is de blogbezoeker als eens eerder tegengekomen. Het is die broer van HIGO, die tamelijk jong aan een maagdraaiing is overleden. Maagdraaiingen komen wel vaker voor bij mastines, maar of dat vaker is dan ze bij andere hondenrassen voorkomen, is onduidelijk. Wél is het zo dat het niet alleen voor de betreffende honden zélf, maar ook voor de eigenaars een bijzonder trauma- tiserende gebeurtenis is. Zo'n verhaal blijft -wanneer het wordt doorverteld- definitief hangen bij de geïnteresseerde dierenliefhebber. Meerdere van zulke beklijvende verhalen kunnen de indruk geven dat het in een ras inderdaad vaker dan alleen incidenteel voorkomt.
DE MORAAL. De moraal van deze vertelling: verassingen slaan meestal toe op momenten en plaatsen waar je ze niet verwacht ! Jazeker !!
Bij al dat reeën-gedoe moet ik in het bos regelmatig denken aan wat de dichter in de volgende dichtregels dichtte:

" (...) het kleine smal deelt vier door twee

de ree kent ook haar wel en wee

en dit zij haar vergeven

want duizendschoon de zweze rikt

den ooie vaart waar Medem blikt

en zo vervliedt het leven ... "

Volgens mij heet het gedicht waarvan dit het slot-accoord is "Herfstliedje", maar de tand des tijds is ook al met mijn geheugen aan de slag geweest ...

---

Onderstaande foto's zijn alweer drie weken oud. Of ouder. Midden in het goddeloze deel van een aangrenzend dorpje ontdekte ik ineens zo'n geel-groene kleurenpracht van plantaardige oorsprong. De fotografeer-situatie was qua lichtinval niet ideaal. De lezer moet mijn woord er dus maar voor nemen dat het erg mooi was. Vergroten is toegestaan.

Natuur en Cultuur, deel I

Mijn laatste blogje is niet overal even goed gevallen.
Mij wordt o.a. aangewreven dat ik over de hoofden van de goedbedoelende blog-lezers (alle twee) een afrekening pleegde met de genoemde "lieden van allerlei slag" ...

Ook werd er opgemerkt dat ik beweer me een politieke uitspraak te permitteren, maar niet verder kom dan het uitspreken van een vage stemintentie.

Daarenboven zou ik op slinkse wijze -via een Argentijnse omweg- bezig zijn het Nederlandse Koningshuis (en dus de ganse Christelijke Wereldbeschaving !!) aan te vallen.

Maar vooral wordt mij kwalijk genomen dat ik de handsbal van Negende Wereldwonder Maradona ten onrechte heb gekwalificeerd als "de hand van God en het hoofd van Maradona", terwijl iedereen weet dat het precies omgekeerd is ...

En dit alles overgoten met een enigzins anti-Engels sausje.

Dat mag dan allemaal wel waar zijn, doch het was weer zoiets dwangmatigs. Ik kon me er niet tegen verzetten. Ik ben ook maar menselijk.

Ook kreeg ik krachtig op het hart gedrukt dat ik me in de toekomst toch vooral maar weer met verhandelingen over de natuur en de (Haagse) cultuur moest bezig houden. En dan bij voorkeur over Mastines moest schrijven.

Begin ik dan maar eerst eens over de prachtige natuur. Al een paar dagen geleden hing er op meerdere plaatsen in de wijk de lekkere lucht van (ongevaarlijk !) voorjaarschimmel. Dat zit dan blijkbaar ergens in de grond. Denk ik. Het doet heel erg sterk denken aan de best wel aangename odeur van paddestoelen voordat je ze in de koekepan schuift. Mmmm ... !
Voorts ontwaarde ik gister een heel flinke huisjesslak (lengte huisje groter dan twee à drie volwassen mannenvingers breed zijn) die de plastic tuingieter had beklommen. Waarom ? Onbekend. Waar 'ie vandaan kwam ? Onbekend, maar waar er één is, volgen er meer ... Een middelgroot huisjesslakje zat al op de schuurdeur.
Maandag kreeg ik bij het vroege daglicht nog een bosmuisje te zien. Niet overdreven groot, maar het deed zich dus als enige (nog) te goed aan de overgebleven voedzame korreltjes. De reeds genoemde paardebloemen schieten nu echt met tientallen uit de grond.
Vanochtend op de boswandeling 6 of 8 reeën (enkelen waren zich aan het verplaatsen) tegengekomen. De meeste daarvan stonden vreedzaam gras te eten. Twee liep ik afzonderlijk van elkaar op slechts korte afstand (meter of vier) voorbij.
Over die vervelende lammetjes die al enkele weken in de wei lopen zeg ik lekker niets.
Wat de suskewiet en zijn suskewita betreft: die laten zich de hele dag door opmerken op het terras om lekkere zaadjes te eten. Hun nest zit echt heel erg dichtbij (maar ik heb het nog niet gezien). Daar gaan we nog veel jong geluk mee beleven dit seizoen !
Maar ook minder goed nieuws: op tweede Paasdag was een merelvrouwtje hard bezig een nest verder te bouwen dat ooit door de pimpelmeesjes was begonnen. Helaas kwam ze er te laat achter dat de plaats (in de klimop, bij de ingang van de tuin en de schuur, waar het doorgaans druk en vol herrie is) die ze had uitgekozen niet geschikt is (foto volgt). Ze zitten nu ergens in een dakgoot.
Het allerinteressantste dat de plaatselijke natuur de afgelopen dagen te bieden had, geschiedde overigens vanochtend: de vrouwtjes-heggemus (die ik hoognodig eens op de gevoelige plaat moet zetten) liep zéér imposant te doen naar de andere musjes en vogeltjes die "haar" zaadjes kwamen oppeuzelen op "haar" terras. Met wijd opengespreide vleugeltjes en wijduiteengespreide staartveders liep ze (en het is weldegelijk een zij) snelle en vervaarlijke beweginkjes te maken en aldoende de rivalen weg te jagen. Misschien heeft ze ergens een (al of niet uitgekomen) eitje dat extra voedsel-zekerheid verlangd ... ?? Spannende en opwindende gebeurtenissen ... En je hoeft er niet eens je TV voor aan te zetten !

Toch wel: de eerste hommel ...

..
Voor ik zelf de volgorde en de draad kwijt raak: woensdag bij de ochtend/boswandeling de camera meegenomen om de eerste groen-spruiten te fotograferen. Hoewel het bos zelf nog volkomen kaal is [er staan ook nog nauwelijks bomen overeind; erg veel is omgekapt deze winter], groeien er aan de rand van de bosvijver al van die groene asperge-achtige spruiten waar tzt bloemen uit gaan komen. Tot mijn grote verbazing [weinig geboomte en dergelijke]kwam ik mijn twee eerste reeën van het jaar tegen. Die stonden wel erg moeilijk voor de camera opgesteld qua lichtinval. Er kwam derhalve ook niets beters uit dan op de onderste foto te zien is.
Woensdag beweerde ik dus ook dat we tot de tweede helft van April moesten wachten voordat de hommels zich zouden laten zien. Het leek de hommel in questie er wel om te doen om mij eens lekker voor schut te zetten, want om 9.46 vandaag had ik de eerste hommel-waarneming van dit jaar. Ze vloog even een achtje door de achtertuin en trok zich daarna (weer ?)terug in de jeneverbes. Haar niet meer gezien totdat om 17.00 het diertje ineens in mijn huiskamer verscheen en niet meer dwars door het vensterglas naar buiten kon vliegen. Gauw dat raam open gedaan dus. Bij die gelegenheid kon ik de enorme afmetingen van dit exemplaar eens goed opnemen. Het was ruim drie centimeter lang en breder dan een flinke wijsvinger. Ik hoop maar dat dit diertje deze eerste weken overleeft, want er valt voor deze luchtmobiele diersoort nog weinig te eten in deze periode ...
---------
Bij de foto's:
Bovenaan in één blik het nog dorre geboomte en de al fris-groene spruiten bij de bosvijver.
Onderaan dus het eerste hertje.
De afwezige foto: toen het vliegend gevaarte door mijn ochtend-tuin vloog meteen naar mijn camera gegrepen, doch het mocht niet zijn ...