Natuurwaarnemingen , alweer

Gut, dat is toch wel weer leuk en toevallig ...
Nog maar net op de heenweg van een kwieke ochtendwandeling vloog er ineens zeer zichtbaar en zeer typisch des hommels' een mooie, grote hommel voor me uit.
Voor mij elk jaar weer het absolute bewijs dat het voorjaar daar is.
Op het laatste stukje van mijn terugweg vloog een zwart-geel gestreept insect vlak voor mijn snufferd langs.
Wat heet "vlak voor" => als ik Sjaak Swart zou heten had ik toen een bloedneus opgelopen.
Doch ik ben slechts gemiddeld beneusd, dus ik kwam er genadig vanaf.
Of dit insect ook een hommel was ... ?? Waarschijnlijk niet, doch uitsluiten kan ik het evenmin.
Jaja ... voorjaar - echt waar ...

Nu alleen nog maar het Ooievaartje terug op het nest.

Zalig gezoem

Deze bloemen worden alleen maar getolereerd in mijn tuin omdat de hommels (kan je ze zien zitten, trouwens ?) er dol op zijn. Zelf vind ik het onsmakelijke dingen.Zou dit (foto onder) de koningin in haar nadagen zijn ?Al een tijdje gebeurt me het volgende: ik loop langs een zekere visvijver en ik denk dan bij mezelf: "wat zou dat gezoem toch zijn ... ?! Is er soms ergens een motorcross ofzo ? Misschien het geluid van de rijdende wagens op de autostrade dat via een omweg toch tot hier reikt ... ?" Maar, neen, het is niets anders dan een kolonie/zwerm (waarschijnlijker meerdere) hommeltjes die zich vreemd genoeg alleen in en rond de boomkruinen ophouden en -een uitzondering daar gelaten- niet lager komen dan daar. Dat het mijn favoriete insect is, was de lezer al bekend. Dat er verschillende interessante ondersoorten van dit nijvere dier zijn misschien nog niet. Het is een typisch on-Twents dier, de hommel: het is mooi, nuttig, hardwerkend, zit niemand in de weg, zonder een greintje agressie, misschien heeft het nog wel verstand van voetbal ook ...
Maar dat is dus de situatie even verderop. In mijn eigen tuin gonzen deze verrukkelijke beestjes ook van werklust en activiteit. Zoals ook een beetje op de foto's is te zien ... Ze kregen later op de dag ook nog even versterking van een wespachtige. Ook mooi om te zien, hoor !
- - - - -
In overtreding ...
Ja, ik geef het toe: het was eigenlijk al voorbij die officiële
"zonsondergang"-grens, maar toch vond ik het nodig nog een extra wandelingetje in het bos te maken vanavond. Daar dus op mijn Italiaanse lawaaimaker naartoe. Wel een beetje jammer dat een langharig, waarschijnlijk ook nog minderjarig, mokkel hetzelfde perceel had uitgezocht om zo'n beetje hetzelfde te doen. Om te voorkomen dat we elkaar in de weg zouden lopen daarom mijn ronde maar een beetje aangepast. Ik had echt niet nòg later het bos in moeten schuiven, want op mijn terugweg kwamen er al enkele "nachtdieren" op de been. Het eerste van hen dat ik waarnam plaatste me meteen voor een levensgroot raadsel: wat is het ? De afstand was tamelijk gering (60 à 80 meter ?), ik dacht eerst -gezien het formaat- dat het een gewone kat was. Het was zeker geen haas of konijn. Dat zag ik nadat het vanuit een zittende positie op zijn vier pootjes was gaan staan en het ranke hoofdje draaide. Ik houd het nu op een vosje. In een tamelijk lichte kleur bruin. Dat het geen hertje was bleek even later, toen ik nog geen half perceel later een hertemoeder (ongeveer zelfde kleur, maar vele maten groter) met direct daarachter haar hertekindje (in een veel donkerder kleur) zag lopen. Langzaam en rustig. Tja, een vosje. Een mens zou bijna vergeten dat die ook hier in de buurt moeten zitten ... :-) Maar het is dus wel de eerste die ik in Twenthe tegen ben gekomen ... Volgende keer maar vroeger het bos in. Of anders toch een fototoestel meenemen :-)

Iets - II

Woensdag was het dus de 23ste. Des middags al mijn ordinator naar de reparateur gebracht. Ik heb -altijd al gehad- een hekel aan computers. Ook als je ze 'processor' of 'ordinator' noemt: het blijven typisch zo van die dingen vóór oninteressante mensen en dóór oninteressante mensen. Ook háát ik internet. Wat allemaal niet wegneemt dat ik vele uren per dag achter mijn schermpje op het internet zit te werken. En aldus zelf elke dag een stukje meer oninteressanter wordt. Maar dat allemaal terzijde. Want deze woensdag draaide het allemaal om hertebeestjes.
Halverwege de middag reed ik met mijn mobiele lawaaigenerator door het bos en wat zag ik daar ?? Welnu: de bovenste vier foto's [aanklikken/vergroten beslist noodzakelijk] moeten het bewijzen, want het was dus een hert van flinke afmetingen en alles bijelkaar toch ook een donkere kleur. De bovenste twee foto's zijn het eerst gemaakt en de andere twee vanaf de andere kant van de "open" weide. Omdat het dier zich tamelijk consequent ophield op het midden van de weide was het moeilijk precieze waarnemingen te doen. Wat vaststaat is dat het OF om een zeer grote ree gaat, OF om een andere, grotere, hertesoort. Schijnbaar niet zo gerust op mijn permanente aanwezigheid trok het hert zich (door het woensdagpubliek uit het bos gejaagd ?) na enige tijd weer terug van de weide [vierde foto].
Iets later nog een blik op dezelfde bosakker waar ik maandag dat ene reetje tegenkwam. Deze keer had ik dus wel een fototoestel mee, en zowaar: de ree was met twee ... Ook deze twee reetjes van twee verschillende kanten proberen te fotograferen. Voor zover de stand van de zon en het vreselijke gebrek aan qualiteit van mijn Traveler DV 5070 het toelieten, tenminste.
Donderdag een aangename verassing: een hommel in mijn tuin ! Of misschien waren het er wel twee, maar in ieder geval nooit meer dan één tegelijk.
Die aangename verassing werd evenwel eerder op de dag voorafgegaan door een onaangename verassing op hommel-gebied. De eerste hommel die ik dit jaar namelijk tegenkwam was namelijk dood. Ze lag op een fietspad en was niet geplet, maar wel sterk afgeplat. Wat hier de oorzaak van was ? We zullen er wel nooit achterkomen ...
Voor het hommeltje in mijn eigen tuin uiteraard weer vlot een schoteltje met suikerwater klaargezet, zodat ze desgevallend versneld weer kan aansterken ...
Overigens wel een geluk dat het kleine hondje dat hier donderdag de hele dag aanwezig was de hommel niet verorberd heeft. Hij zat er wel een tijdje achteraan. Later op de dag zat 'ie nog uitgebreid achter mijn tuinmuisjes aan. Maar gelukkig evenmin verschalkt. Wél uit de lavendel gejaagd ...
Verdere uiterst interessante natuurwaarneming des donderdags: de pimpelmeesjes zijn dol op die grote katjes in de achtertuin. Als die dat maar overleven ...

Toch wel: de eerste hommel ...

..
Voor ik zelf de volgorde en de draad kwijt raak: woensdag bij de ochtend/boswandeling de camera meegenomen om de eerste groen-spruiten te fotograferen. Hoewel het bos zelf nog volkomen kaal is [er staan ook nog nauwelijks bomen overeind; erg veel is omgekapt deze winter], groeien er aan de rand van de bosvijver al van die groene asperge-achtige spruiten waar tzt bloemen uit gaan komen. Tot mijn grote verbazing [weinig geboomte en dergelijke]kwam ik mijn twee eerste reeën van het jaar tegen. Die stonden wel erg moeilijk voor de camera opgesteld qua lichtinval. Er kwam derhalve ook niets beters uit dan op de onderste foto te zien is.
Woensdag beweerde ik dus ook dat we tot de tweede helft van April moesten wachten voordat de hommels zich zouden laten zien. Het leek de hommel in questie er wel om te doen om mij eens lekker voor schut te zetten, want om 9.46 vandaag had ik de eerste hommel-waarneming van dit jaar. Ze vloog even een achtje door de achtertuin en trok zich daarna (weer ?)terug in de jeneverbes. Haar niet meer gezien totdat om 17.00 het diertje ineens in mijn huiskamer verscheen en niet meer dwars door het vensterglas naar buiten kon vliegen. Gauw dat raam open gedaan dus. Bij die gelegenheid kon ik de enorme afmetingen van dit exemplaar eens goed opnemen. Het was ruim drie centimeter lang en breder dan een flinke wijsvinger. Ik hoop maar dat dit diertje deze eerste weken overleeft, want er valt voor deze luchtmobiele diersoort nog weinig te eten in deze periode ...
---------
Bij de foto's:
Bovenaan in één blik het nog dorre geboomte en de al fris-groene spruiten bij de bosvijver.
Onderaan dus het eerste hertje.
De afwezige foto: toen het vliegend gevaarte door mijn ochtend-tuin vloog meteen naar mijn camera gegrepen, doch het mocht niet zijn ...

Bâh !! Nog steeds voorjaar ...

Ieder jaar is daar onvermijdelijk het moment waarop het voorjaar je ineens de strot uitkomt. Dat het allemaal niet meer hoeft. Dat je het, zogezegd, zat bent.
Voor mij kwam dat moment woensdag-middag. Ik stond even diep in gedachten verzonken voor het tuinraam, toen er ineens paarsgewijze twee van die irritante insecten voorbij fladderden. Een schoenlapper en een citroenvlinder. Heel erg demonstratief, zo van "hebben jullie ons goed gezien ? We zijn er weer, hoor ...". Allerwalgelijkst ... Het ontbrak er nog maar aan dat ze gewoon even via de open deur naar binnen kwamen fladderen. Het ontbrak er nog maar aan ...
Ik had eigenlijk al gewaarschuwd moeten zijn. Des ochtends nog vroeg ik me op de zonnige ochtendwandeling af: "Dat is toch geen vlinder die daar stiekem door die zwarte kat beslopen wordt ? Da's ook zielig voor zo'n klein weerloos diertje; nog maar net uit het ei en dan al meteen door een kat geslacht worden ...". Maar het was slechts een waaiend blaadje. Toen had ik nog medelijden met die vlinders. Later op de dag zouden ze al achter MIJ aankomen ... Wat een ellende ... !
Neen, voor mij is de lol er voorlopig al weer af. Die komt pas terug als de hommels zich weer laten opmerken. Vriendelijke, nijvere beestjes die geen vlieg kwaad doen. Maar daarvoor moeten we toch doorgaans tot de laatste twee weken van April (voor de beschaafde mens dus het begin van de paartijd) wachten. ALS ze al komen. Voor mijn achtertuin zal het nog maar afwachten zijn. Des winters slapen de hommeltjes in mijn spouwmuur, maar vorig jaar heeft de huiseigenaar daarmee een beetje raar lopen doen ... Mocht het toch zover komen, dan is de incidentele lezer van dit internet-logboek de eerste die het hoort. Da's beloofd !
---------------------------------------
Update van vrijdag de 19de.
Ja, suskewiet-gewijze zit het echt wel snor hierzo. De suskewiet heeft zich elke dag nog laten zien en blijkt ook een vrouwtje bij zich te hebben. Veelbelovend ... !!
Wie zich ook even lieten zien vanochtend, en wel in de klimop, dat waren de pimpelmeesjes. Oók paarsgewijze ... (en het zijn dus echt pimpelmezen).
------------------------------
Slijmerig na-bericht zaterdag 20 Maart.
De huisjesslakken zijn blijkbaar ook reeds aan het ontdooien. Vanochtend vroeg zat al zo'n glibberig geval op mijn tuindeur. Vanaf vandaag moeten we dus weer uitkijken -ook des nachts- waar we onze voeten neerzetten als we buiten rondstappen ... Bâh !
------------------------------

Bij de foto's:
Voor wie niet weet hoe zo'n vieze schoenlappersvlinder er uit ziet => helemaal bovenaan staat er eentje. Bwuârghh ...
Een diersoort waar ik me helemaal aan kan optrekken qua werklust, nuttigheid en aanverwante zaken => de hommel staat vandaag centraal opgesteld.
Om de twijfel weg te nemen bij hen die zich afvragen of het in deze weblog eigenlijk nog wel eens over de Mastín Español gaat => onderaan staat een oude foto van een mastina uit duizenden: Zerra, officieel "Rapazuela" geheten. Hier neemt zij de zware verantwoordelijkheid op zich om de wereld om haar heen eens GRONDIG te bestuderen -te beginnen met geconcentreerd besnuffelen- en daarna eventueel passende stappen te nemen ...