Shame on me

"Nog effekes een gezonde, ontspannende wandeling in het bos" dacht ik bij mezelf.
En: toen ik van huis vertrok was het weliswaar nog een beetje druilerig, maar ook nog behoorlijk licht. Dus ik meende veilig "voor zonsondergang" nog een paar bospercelen mee te kunnen pakken. Benenwagengewijze.
Toen ik echter halverwege mijn beoogde wandeling was, was de nacht al als een zwaar blok over het bos gevallen ...
Bij het laatste stukje schemerlicht had ik op de bosweide waar ik langs liep echter al wel drie allerlieflijkste reetjes zien staan/ lopen. Wat meer was: zij hadden mij -hoewel zeer donker gekleed- ook gezien. En waren "dus" maar weer teruggehuppeld naar het geboomte. Choletering ... !!
Ik besloot toen om mijn route drastisch om te buigen en in te korten. Maar zag al heel snel dat ééntje alweer op de terugweg was (of was dat inmiddels een vierde ?).
Ik dus via een flinke lus terug naar mijn brommertje dat ergens eenzaam tegen een boom op me stond te wachten. Maar toen ik de beschutting van een perceel verliet om op een breed zandpad te gaan lopen zag ik even verderop op bedoeld zandpad staan ... jazeker, het was weer een reetje dat mij al had gezien voordat ik hem/haar zag. Ik trok me weer terug in het perceel, maar het diertje was al bezig om zich door het prikkeldraadhek te wringen. Eerst dacht ik dat deze bosbewoner al weer op de terugweg was van de bosven naar de grazige weide, maar later bedacht ik dat het wel zo kan zijn geweest dat het op weg er naartoe was maar door mij gedwongen werd de plannen te veranderen... :-(( Een meter of tien achter het hertje liep nog een klein zoogdier in een rustige draf. Eerder een vlotte stap. Maar toen die mij ontwaarde vluchtte het eveneens met een galopsprong een (ander) perceel in... [ik houd er rekening mee dat het weer een klein vosje was. Zo-eentje als vorige keer daar dicht in de buurt -al vraag ik me af waarom dat vosje zo klein en alleen was ...]
De volledige terugweg verliep in een mineure stemming ...
In plaats van met een lichamelijk voldaan en geestelijk bevredigd gevoel, zat ik nu met een soort schuldcomplex doordat ik als ongewenste indringer de plaatselijk dierenwereld verstoord had ...
En tot overmaat van schande zaten thuis mijn drie geinige grasparkietjes ook al in een pikdonkere kamer ...
Wat zijn wij mensen af en toe toch ongemanieerde on-dieren ...

Zalig gezoem

Deze bloemen worden alleen maar getolereerd in mijn tuin omdat de hommels (kan je ze zien zitten, trouwens ?) er dol op zijn. Zelf vind ik het onsmakelijke dingen.Zou dit (foto onder) de koningin in haar nadagen zijn ?Al een tijdje gebeurt me het volgende: ik loop langs een zekere visvijver en ik denk dan bij mezelf: "wat zou dat gezoem toch zijn ... ?! Is er soms ergens een motorcross ofzo ? Misschien het geluid van de rijdende wagens op de autostrade dat via een omweg toch tot hier reikt ... ?" Maar, neen, het is niets anders dan een kolonie/zwerm (waarschijnlijker meerdere) hommeltjes die zich vreemd genoeg alleen in en rond de boomkruinen ophouden en -een uitzondering daar gelaten- niet lager komen dan daar. Dat het mijn favoriete insect is, was de lezer al bekend. Dat er verschillende interessante ondersoorten van dit nijvere dier zijn misschien nog niet. Het is een typisch on-Twents dier, de hommel: het is mooi, nuttig, hardwerkend, zit niemand in de weg, zonder een greintje agressie, misschien heeft het nog wel verstand van voetbal ook ...
Maar dat is dus de situatie even verderop. In mijn eigen tuin gonzen deze verrukkelijke beestjes ook van werklust en activiteit. Zoals ook een beetje op de foto's is te zien ... Ze kregen later op de dag ook nog even versterking van een wespachtige. Ook mooi om te zien, hoor !
- - - - -
In overtreding ...
Ja, ik geef het toe: het was eigenlijk al voorbij die officiële
"zonsondergang"-grens, maar toch vond ik het nodig nog een extra wandelingetje in het bos te maken vanavond. Daar dus op mijn Italiaanse lawaaimaker naartoe. Wel een beetje jammer dat een langharig, waarschijnlijk ook nog minderjarig, mokkel hetzelfde perceel had uitgezocht om zo'n beetje hetzelfde te doen. Om te voorkomen dat we elkaar in de weg zouden lopen daarom mijn ronde maar een beetje aangepast. Ik had echt niet nòg later het bos in moeten schuiven, want op mijn terugweg kwamen er al enkele "nachtdieren" op de been. Het eerste van hen dat ik waarnam plaatste me meteen voor een levensgroot raadsel: wat is het ? De afstand was tamelijk gering (60 à 80 meter ?), ik dacht eerst -gezien het formaat- dat het een gewone kat was. Het was zeker geen haas of konijn. Dat zag ik nadat het vanuit een zittende positie op zijn vier pootjes was gaan staan en het ranke hoofdje draaide. Ik houd het nu op een vosje. In een tamelijk lichte kleur bruin. Dat het geen hertje was bleek even later, toen ik nog geen half perceel later een hertemoeder (ongeveer zelfde kleur, maar vele maten groter) met direct daarachter haar hertekindje (in een veel donkerder kleur) zag lopen. Langzaam en rustig. Tja, een vosje. Een mens zou bijna vergeten dat die ook hier in de buurt moeten zitten ... :-) Maar het is dus wel de eerste die ik in Twenthe tegen ben gekomen ... Volgende keer maar vroeger het bos in. Of anders toch een fototoestel meenemen :-)

Klein en alleen ...

Ook al is dat namaak-cameraatje van me (weet je nog, die Traveler DV 5070 waarvan ik vermoed dat 'ie niet door Bratwürsten, maar door spleetogen in elkaar is geknutseld) een k#u#t-dingetje, toch was ik vanavond blij dat ik 'em bij me had. Dat was op de terugweg van een bezoekje aan het watervogel-reservaat alwaar ik alleen maar een paar muggen ontmoet heb. Maar vlak bij de bebouwde kom hier stond er ineens een reetje aan de rand van het kreupelhout. Of hoe je zo'n houtopstand anders moet noemen. Het stond half-geinteresseerd naar me te kijken terwijl ik voorbij knetterde op mijn Italiaan. Direct buiten het zicht achter het geboomte afgestapt en stiekem teruggelopen met de camera op scherp. Knip - knip -knip (althans een fotografische poging daartoe mijnerzijds) en daar stond 'ie zo goed of zo kwaad als het kon op de kiek. Alleen. En klein/ nog jong. En met een tamelijk lichte vachtkleur (waarschijnlijk licht door de ondervacht). Enkele minuten nadat ik begon met mijn fotosafari begonnen twee bejaarde tukkers (je weet wel, van die boertjes die niet kunnen voetballen) ook te fotograferen. Daar was ik wel blij mee, want zolang als zij daar zouden staan zou dat louche figuur dat in zijn SUV voorbijkroop niet in de gelegenheid zijn om beestachtige dingen te doen met dat kleine diertje. Zoals neerknallen of aanschieten e.d. De foto's hebben weer de gebruikelijke spleetoog-kwaliteit, maar je ziet tenminste dat ik het niet allemaal maar verzonnen heb. Vergroten kan en mag.
Is uw tuin al zomerklaar, beste lezer ?? De mijne nog niet, dus. Behalve dan deze roosachtige. Naarmate dit plantje groter groeit kan die ook meer en langer zon hebben. Correcter: de bloemetjes houden het langer vol in de volle zon. Aldus kan ik er vele weken plezier van hebben per zomer. Misschien dit jaar al vele maanden ... Ik heb de onhebbelijke neiging om de naam telkens te vergeten, maar ik ben toentertijd op het juiste spoor gezet door mijn Estse vriendin Anu Reiman, die een inmiddels enorm exemplaar in haar tuin heeft staan.

Het is er één, het zijn er twee, het zijn er ...

Het is toch wat met die blog-redacteuren van tegenwoordig ...
Aan het begin van het jaar verklappen ze een beetje "onder ons" dat ze zich voorgenomen hebben om dit jaar minder te gaan bloggen, maar kijk nu eens naar (alleen al) het aantal blog- berichtjes van deze maand ...
Verder suggereren ze dat ze na de eerste keer fotograferen niet veel aandacht meer willen besteden aan "de hertjes in het bos" en kijk maar eens rond in de berichten van de afgelopen weken ...
Moet ik nog iets zeggen over de olijke snuiter die hier drie keer op de kiek staat ? Af en toe laat hij zich fotograferen. Hij -of zij- is niet groter dan een mus, maar voor de rest één en al groenling. Tis echt ...
Wederom halverwege de middag nog even naar het bos om de beentjes te strekken. Er was in de marge van het bosgebiedje weer veel aktiviteit. Onder andere met vervelende bejaarden die groepsgewijze rondlopen met van die skistokken. En nog zo wat ongeregeld spul. Zoals een woonwagenbewoner met een cane corso. Ik had dus geen enkele reden om aan te nemen dat ik afgezien van vogels nog wat wild gedierte zou tegenkomen. En dat kwam ik dus ook niet. Tot op de terugweg. Daar stonden ze toen, en ze werden één voor één zichtbaar op een boswei: drie reetjes. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wel, ik hoop dat ze hun buikje lekker vol hebben gegeten, want het is nog steeds rond het vriespunt des nachts en dat grijpt toch behoorlijk in op je energie-reserves.
Deze interessante ontmoeting maakte mijn dag weer goed.
Waarvan akte.

Het zijn er zes ...

Mocht ik gister al opmerken dat de katjes in de voortuin duidelijk op bloei-schema zitten, vandaag mocht ik met voldoening vaststellen dat de katjes in de achtertuin (op een plaats waar over de dag genomen minder direct zonlicht valt te genieten) óók hun kopjes op beginnen te steken. Enkele zijn zelfs al enorm van afmeting ... De katjes in de voortuin -maar de andere planten ook- hebben gezelschap van kleine wespachtige insectjes die heel erg bezig zijn met ... eh ... wespen (?).

Een wandelingetje in het bos. Het was al vroeg in de middag en ik stak op een ongebruikelijk punt het bos in en begon mijn rondje op een andere manier dan gepland ... Dat was een geluk bij een ongeluk, want aldus kon ik al heel vroeg opmerken dat op een bosweide vijf reetjes stonden. Onmiskenbaar reetjes. Toen ik mijn weg vervolgde zag ik door een bosperceel heen nog eentje op die weide staan grazen. Met een bevestiging even later vanuit nóg een andere waarnemingshoek: zes. Door de alternatieve route die ik liep (een acht die een negen overlapt. Dat doet me trouwens weer denken aan die wielerwedstrijd waarmee men in Limburgs België een antwoord tracht te geven op 'de Acht van Chaam': "de Negen van Hasselt" ...) kwam ik dezelfde reetjes nog een paar keer tegen.
Ja, het is op een ongebruikelijk tijdstip -normaliter moeten die diertjes dan al in bed liggen- maar hertjes zijn enkele keren per jaar van slag af. Met het veranderen van de seizoenen met name (maar ook bij hun eigen voortplantingsseizoen). En na de winter hebben ze nog heel wat gewicht en gezondheid bij te grazen ...

Tijdens mijn eerste waarneming op de hoek van de bosweide kreeg ik nog gezelschap van een tamelijk donkere schoenlappersvlinder en even later kwam ik ook nog/weer een citroenvlinder tegen.

Tot zover mijn uiterst belangwekkende verslag van deze dinsdag ...