Shame on me

"Nog effekes een gezonde, ontspannende wandeling in het bos" dacht ik bij mezelf.
En: toen ik van huis vertrok was het weliswaar nog een beetje druilerig, maar ook nog behoorlijk licht. Dus ik meende veilig "voor zonsondergang" nog een paar bospercelen mee te kunnen pakken. Benenwagengewijze.
Toen ik echter halverwege mijn beoogde wandeling was, was de nacht al als een zwaar blok over het bos gevallen ...
Bij het laatste stukje schemerlicht had ik op de bosweide waar ik langs liep echter al wel drie allerlieflijkste reetjes zien staan/ lopen. Wat meer was: zij hadden mij -hoewel zeer donker gekleed- ook gezien. En waren "dus" maar weer teruggehuppeld naar het geboomte. Choletering ... !!
Ik besloot toen om mijn route drastisch om te buigen en in te korten. Maar zag al heel snel dat ééntje alweer op de terugweg was (of was dat inmiddels een vierde ?).
Ik dus via een flinke lus terug naar mijn brommertje dat ergens eenzaam tegen een boom op me stond te wachten. Maar toen ik de beschutting van een perceel verliet om op een breed zandpad te gaan lopen zag ik even verderop op bedoeld zandpad staan ... jazeker, het was weer een reetje dat mij al had gezien voordat ik hem/haar zag. Ik trok me weer terug in het perceel, maar het diertje was al bezig om zich door het prikkeldraadhek te wringen. Eerst dacht ik dat deze bosbewoner al weer op de terugweg was van de bosven naar de grazige weide, maar later bedacht ik dat het wel zo kan zijn geweest dat het op weg er naartoe was maar door mij gedwongen werd de plannen te veranderen... :-(( Een meter of tien achter het hertje liep nog een klein zoogdier in een rustige draf. Eerder een vlotte stap. Maar toen die mij ontwaarde vluchtte het eveneens met een galopsprong een (ander) perceel in... [ik houd er rekening mee dat het weer een klein vosje was. Zo-eentje als vorige keer daar dicht in de buurt -al vraag ik me af waarom dat vosje zo klein en alleen was ...]
De volledige terugweg verliep in een mineure stemming ...
In plaats van met een lichamelijk voldaan en geestelijk bevredigd gevoel, zat ik nu met een soort schuldcomplex doordat ik als ongewenste indringer de plaatselijk dierenwereld verstoord had ...
En tot overmaat van schande zaten thuis mijn drie geinige grasparkietjes ook al in een pikdonkere kamer ...
Wat zijn wij mensen af en toe toch ongemanieerde on-dieren ...

Iets - II

Woensdag was het dus de 23ste. Des middags al mijn ordinator naar de reparateur gebracht. Ik heb -altijd al gehad- een hekel aan computers. Ook als je ze 'processor' of 'ordinator' noemt: het blijven typisch zo van die dingen vóór oninteressante mensen en dóór oninteressante mensen. Ook háát ik internet. Wat allemaal niet wegneemt dat ik vele uren per dag achter mijn schermpje op het internet zit te werken. En aldus zelf elke dag een stukje meer oninteressanter wordt. Maar dat allemaal terzijde. Want deze woensdag draaide het allemaal om hertebeestjes.
Halverwege de middag reed ik met mijn mobiele lawaaigenerator door het bos en wat zag ik daar ?? Welnu: de bovenste vier foto's [aanklikken/vergroten beslist noodzakelijk] moeten het bewijzen, want het was dus een hert van flinke afmetingen en alles bijelkaar toch ook een donkere kleur. De bovenste twee foto's zijn het eerst gemaakt en de andere twee vanaf de andere kant van de "open" weide. Omdat het dier zich tamelijk consequent ophield op het midden van de weide was het moeilijk precieze waarnemingen te doen. Wat vaststaat is dat het OF om een zeer grote ree gaat, OF om een andere, grotere, hertesoort. Schijnbaar niet zo gerust op mijn permanente aanwezigheid trok het hert zich (door het woensdagpubliek uit het bos gejaagd ?) na enige tijd weer terug van de weide [vierde foto].
Iets later nog een blik op dezelfde bosakker waar ik maandag dat ene reetje tegenkwam. Deze keer had ik dus wel een fototoestel mee, en zowaar: de ree was met twee ... Ook deze twee reetjes van twee verschillende kanten proberen te fotograferen. Voor zover de stand van de zon en het vreselijke gebrek aan qualiteit van mijn Traveler DV 5070 het toelieten, tenminste.
Donderdag een aangename verassing: een hommel in mijn tuin ! Of misschien waren het er wel twee, maar in ieder geval nooit meer dan één tegelijk.
Die aangename verassing werd evenwel eerder op de dag voorafgegaan door een onaangename verassing op hommel-gebied. De eerste hommel die ik dit jaar namelijk tegenkwam was namelijk dood. Ze lag op een fietspad en was niet geplet, maar wel sterk afgeplat. Wat hier de oorzaak van was ? We zullen er wel nooit achterkomen ...
Voor het hommeltje in mijn eigen tuin uiteraard weer vlot een schoteltje met suikerwater klaargezet, zodat ze desgevallend versneld weer kan aansterken ...
Overigens wel een geluk dat het kleine hondje dat hier donderdag de hele dag aanwezig was de hommel niet verorberd heeft. Hij zat er wel een tijdje achteraan. Later op de dag zat 'ie nog uitgebreid achter mijn tuinmuisjes aan. Maar gelukkig evenmin verschalkt. Wél uit de lavendel gejaagd ...
Verdere uiterst interessante natuurwaarneming des donderdags: de pimpelmeesjes zijn dol op die grote katjes in de achtertuin. Als die dat maar overleven ...

Het eerste hertje van het jaar op de kiek

Het was vandaag behoorlijk wat frisser dan gister. Toch was dat niet de enige reden waarom de krokusjes nauwelijks zichtbaar waren. De voornaamste: de meesten zijn al weer omgeschopt, omgelopen, kapotgetrapt ... :-(
De foto hierboven en die hieronder zijn van een ander voorjaarsplanje. Vlak voor mijn deur. Issie niet schattig ... ?!
En dan hieronder ... Zie je 'em ? ZIE je 'em ?!!
Denk nu niet als ik in eerste instantie deed: "dat zal wel een omgevallen struik zijn ofzo ..."Want het is echt een hertje dat daar staat. Op ongeveer twee meter van het hek, in de weide. Erg laat op de dag (13.00 uur ??), dat wel. Maar het is dus de eerste die dit jaar op de kiek ging. Misschien ook meteen de laatste ...

Meer dan gemiddeld grote ree.

Oorspronkelijk stond hier een geillustreerd verhaaltje over waar en wanneer ik mijn ontmoetingen met de diverse hertjes heb, met als voorlopige conclusie dat die arme diertjes door het weer toch behoorlijk van slag raken en ook maar wat lukraak lopen te improviseren. Maar met al dat gekeuvel voelde ik me ineens zo'n stadsmens dat voor het eerst in "de natuur" komt, dus die tekst heb ik maar geschrapt en vervangen door twee fotootjes van een bosven waar ik bijna dagelijks kom voor een ochtend- of middag-wandeling. Door de nog iets heiïge, mistige omstandigheden een beetje onscherp, maar dat voegt juist iets geheimzinnigs toe aan de beelden van deze in wezen doodgewone plaats.