Culturele verdieping

We leven nog ...
En, ja, dit berichtje is in het kader van de culturele verdieping. En verbreding. Want ik hecht er sterk aan te voorkomen dat ook het culturele gehalte van dit weblog wegzakt. Ooit is dit weblog opgestart als een Mastín-blog dat tegen de achtergrond van de Haagse Beschaving wordt geconstrueerd, maar in de loop der tijd is juist het Mastín-gedeelte op de achtergrond geraakt ... Dat moet allemaal hoognodig herschikt worden, maar voor vandaag ligt het accent weer op de cultuur.

Toen in mijn achterhoofd het basisidee van het blogje rond Tony Marshall rijpte, ontstond ook het voornemen om dat te verrijken of te laten volgen door iets muzikaals/ pedagoochems met een contemporain stukje ECHTE Duitse Schlager. Ik had zeer concreet iets authentieks van Cindy und Bert in gedachten, maar dat heb ik na zeer diep nadenken vervangen door iets anders.
Geheel in de lijn van onze activiteiten van de afgelopen dagen kwam ik op de navolgende hyperlinks uit.
De eerste drie links gaan niet speciaal over Carnaval, maar horen wél bij elkaar. Het gaat om drie nummers die de controversiële zanger Heino met ondersteuning van de entourage van André Rieu en het Maastrichtse publiek ten beste gaf in de nazomer van 2009. Ik was daar overigens niet bij, dus je hoeft de video-beelden niet al te intensief af te gluren.
Het eerste nummer is nogal ongebruikelijk opgebouwd uit feitelijk slechts twee coupletten. Het moet in zijn oer-vorm nóg simpeler en nog eenvoudiger zijn geweest, maar de artiest/componist
"Ronny" riep de hulp van een meer geroutineerde schrijver in om tot een meer "afgerond" lied te komen. Een vriendin stuurde ik onlangs deze link en die van een andere versie van dit lied op. Ze schreef terug: ".... These two videos sent chills down my spine, even though I couldn't understand a word (...) they are marvellous". Tijd om eens rustig (wel eerst geluid opdraaien)
te luisteren:
Sierra Madre
Het tweede nummer geeft volgens de fans -waar ik er zeker één van ben- de kracht van Heino zeer goed weer. Vandaag geen geleuter over waarom Heino nu eigenlijk al honderd jaar met die zwarte bril rond loopt of ge-emmer over zijn poedels. Wél een opmerking over het feit dat hij hier al 71 (!!) is en nog steeds een geweldige stem heeft !
Holla hija-hija holladi-holladijo (svp nóg meer volume !)
Met het derde lied komen we meteen tot de kern van de zaak. Het is inderdaad géén typisch carnavals-lied, maar een feest is geen echt (zang)feest als "Rosamunde" niet is langs geweest !! De geboorte van dit nummer moet in 1927 liggen. Net als bij "Sierra Madre del Sur" zocht de schrijver (Jaromír Vejvoda) hulp bij een meer geroutineerde componist om het toen nog instrumentale nummer "af" te maken. Een derde persoon moest dan 1934 nog eens met een (Tsjechische) tekst komen ... Van dit nummer zijn in die periode al meerdere versies ontstaan in diverse talen en landen. Waarover straks meer. Maar eerst even genieten van wat ontegenzeglijk de allerbeste versie is, namelijk de Duitse:
Rosamunde
We hadden het hier op dit sobere blog al enkele keren gehad over gecompromitteerde politici. Ook hadden we het verleden keer over Ien Dales, een blubber die in haar blote eentje de integratie, acceptatie en emancipatie van lesbiennes in de Nederlandse samenmaatschappij zeker 25 jaar terug heeft gezet. En over een zekere compromitterende situatie waarin zij op gegeven ogenblik werd aangetroffen ... Maar in dit blogberichtje blijken we dus wederom een politicus in een compromitterende situatie aan te kunnen treffen (Zum Bratwurst, verzeihung, zum Beispiel am
0 Min. 04 und/oder 0.24 u/o 0.44 beziehungweise 2.27 ) en wel iemand die nu minister is in het marionetten-kabinet Rutte-tje. Hier staat hij heel doorzichtig te doen alsof hij spontaan loopt te genieten. Bah !! (Ik noem uiteraard geen namen. Op dat punt ben ik beslist niet hardLeers ...)

Over Rosamunde: ja, of je nu wel of niet van dat rare Duitse taaltje houdt, feit is dat bij de Duitse versie een perfecte eenheid van tekst en muziek tot stand is gebracht die ten enenmale ontbreekt bij bijvoordeeld de "Beer Barrel Polka" (de bekendste, nogal gezapige, gespeeld-vrolijke Engelstalige versie), maar ook bij de "Polka de la Cerveza" en zelfs ook bij de Nederlandse versie van Lou Bandy (zie hieronder).
Voor zover ik een beetje Tsjechisch resp. Slowaaks begrijp betekent de lied-titel (oorspronkelijk heette het slechts Modranská Polka, waarbij 'Modranska' dan weer zo'n vervelende naamvalsvorm is van een plaatsnaam) zoiets als "misgelopen liefde" of "hartepijn om een verloren liefde", waaruit we al mogen concluderen dat het vrolijke en toch vastberaden optimisme van het Duitse lied er niet in gezocht hoeft te worden. De beste/ minst slechte versie die ik in het Tsjechisch kan vinden is van Karel Gott. In de jaren zeventig (en feitelijk al eerder) timmerde hij internationaal succesvol aan de weg als "zacht-Romantische" Schlager-zanger [al zag hij zichzelf eerder in de categorie "Bel Canto"]. Hij heeft dus weldegelijk in Duitsland "de kunst van het betere *Rosamunde*" af kunnen kijken ... Edoch:
Skoda Lásky
In het Tsjechisch kun je het nauwelijks beter krijgen dan zo. Ja, je kunt dat krijsende mokkel vervangen door een echte zangeres, maar de grensen van het mogelijke zijn duidelijk aangegeven ...
De enige opname die ik van de meesterlijke Lou Bandy-zelf heb kunnen vinden staat in deze medley. Het begint op 2 minuut 54 en dendert door tot 6 minuut 21 =>
Rats kuch bonen. Verdienstelijk, maar géén "Rosamunde" ...

Intermezzo: een natuurlijke historie

Ik wierp vanmiddag laat (maar wel ruim voor de schemering) nog even een blik in mijn wildtuin en zag daarbij een suskewiet op mijn terras rondstruinen. Eerst dacht ik nog: "Gut, ik weet niet eens hoeveel er op dit moment hier in de buurt zijn. Ik zie er altijd maar ééntje tegelijk en dat is steevast een mannetjes-suskewiet ...".
Maar ik was hiermee nog niet uit-gedacht of daar hippelde al een tweede in beeld. En dat was dus een suskewita. Duidelijk en paartje. Hoewel er nauwelijks nog iets te eten was op het terras bleven ze er lang rondtrippelen. Zodra ze hun vogelhieltjes gelicht hadden stormde ik naar buiten om nog wat vogelzaadjes te strooien, maar helaas, ze kwamen niet meer terug. Een vrouwtjesmerel en een flinke, volwassen bosmuis wisten de nieuwe voorraad evenwel meteen te vinden ...
(natuurlijk nog een paar ijdele pogingen gedaan om de vogeltjes op de kiek te zetten, maar wederom weigerde mijn mobiele studio [Traveller DV5070] goede diensten. Merde ...)

Mijn favoriete wolf

Doordat ik donderdag tegen een koudje was aangelopen (eigen domme schuld) hing ik de laatste dagen nogal slap en zielig aan mijn graat. Helaas hierdoor ook forfait moeten geven bij de CAC/IB-show te Utrecht deze zondag.
Dit gedwongen thuiszitten zou dus een goede aanleiding kunnen zijn om te starten met een geheel nieuwe strategie. Het nieuwe zit er in dat ik mijn oude en eerdere beloftes eens waar ga maken. Te beginnen vandaag met een beetje algemene hondachtigen-kunde.

Een citaat uit een Nederlands hondentijdschrift van juni 1988: "Dit dier, ook wel Ethiopische Berghond of Abessijnse Vos (Simenia [Canis] simensis) genoemd, komt slechts op enkele bergruggen en bergplateaus van Ethiopië voor en is hierdoor een van de zeldzaamste wilde hondachtigen van de wereld" en "Over de verwantschapsbetrekkingen met andere hondachtigen bestaat geen eensluidendheid. Sommigen beschouwen hem als een gespecialiseerde jakhalssoort (Canis), gebit en schedelkenmerken wijzen echter meer op een vosachtig dier.". De belangrijkste bron van de schrijver voegt daar o.a. nog aan toe: "Opgaves over het aantal chromosomen, de pupilvorm enz. ontbreken" (K.Senglaub 1978. Ned. vert. 1982).
Maxwell Riddle kon daar in 1979 alleen nog maar aan toevoegen:
" (...) Once it was placed in the genus Thos. Now it has been given a sub-species recognition as the Abessinian Jackal. Almost nothing is known about it, and very little more is likely to become known. It is close to extinction."
Geef toe dat dit de nieuwsgierigheid ernstig prikkelt. Het is dan ook wel erg weinig voor een dier dat we in het westen al sinds 1835 kennen. In Abessinië-zelf waren er al geschreven berichten vanuit de 13de eeuw. Maar inmiddels weten we dus behoorlijk veel meer. En het staat vast dat sprake is van een wolven-
ondersoort [derhalve is de benaming 'Ethiopische Wolf' terecht] of hondenondersoort. Ikzelf zou de voorkeur geven aan het laatste, maar dat verergert alleen maar de communicatie-problemen. Hond en wolf zijn volgens de klassieke definitie (het voort kunnen brengen van nakomelingen die onderling vruchtbaar zijn) één soort. Die ene soort delen ze natuurlijk ook met coyotes, dingo's, "zingende" honden uit Zuid-Oost Azië etc. Maar niet met de Dhole, de Jakhalzen en de Hyenahond.
Dat van die "voortplantingsgemeenschap" wordt vooral tegenwoordig door enkele Abessijnse wolven en plaatselijke honden graag letterlijk genomen en de ondersoort is daarmee aan het bastaardiseren. De regel is daarbij dat de wolvenvrouwtjes (die sowieso al vreemdgaan bij het leven [een typische wolvinne-eigenschap] en in Ethiopië rond de 70% 'bastaard-pupjes' opleveren) nog steeds de doorslaggevende factor vormen, maar allengs als zodanig verdrongen worden door het naakte feit dat er meer honde-reuen 'binnen bereik' zijn dan andere wolven ... De erfelijkheids-deskundigen onder de lezers weten uiteraard dat het voortbestaan van de aparte ondersoort hierdoor op korte tijd in gevaar is, maar dat de overlevingskansen van de diverse typische genen en genen-groepen er op middellange en lange termijn juist door wordt vergroot.
Het is overigens grappig om vast te stellen dat daar in Oost-Afrika inderdaad berghonden naar functie voorkomen en eveneens berghonden die naar functie berghond zijn EN in de BERGachtige habitat van Ethiopië leven. Die laatste groep heeft niet zelden ook de typische wolfsgrauwe/ wolfsgrijze (waarbij dat "grijze" niet zelden eerder donkerrood is) vachtkleur die veel van ons liefhebbers met berghonden associëren.
Maar we hadden het dus over de 'soort'-status. Toen de eerste chromosomen-onderzoekjes gedaan waren, meende men aanleiding te hebben om de Canis Simensis als een plaatselijke variant van "de grijze wolf" te rangschikken. Later kreeg men dus redenen om deze twee als nevengeschikte ondersoorten te erkennen. En om de zaken nog eens lekker te compliceren was er ook reden om binnen de "Ethiopische ondersoort" nog twee onder-ondersoorten te erkennen. De zuidelijke lijkt daarbij de meest authentieke te zijn.
De Ethiopische wolf zou zo'n 3 à 4 miljoen oud zijn, met de vestiging in het huidige verspreidingsgebied zo'n 100.000 jaar geleden (ijstijd !). 18.000 jaar geleden raakte het geografisch geïsoleerd van de rest van de wolvenfamilie. Waarmee oa meteen lijkt verklaard waarom deze wolf -in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Afrikaanse jakhals- de koudere, bergachtige streken opzoekt. De Abbessijn wordt aangetroffen op 3.000 meter hoogte en hoger. Daar leeft het in "versterkte gezinnen" die voornamelijk bestaan uit mannetjes rondom één geslachtsrijp teefje. Zes volwassen dieren, met tot zes jonge dieren (nestgenoten) in hun eerste levensjaar en tot dertien verse welpjes. Met twee jaar zijn de teefjes uitgegroeid en geslachtsrijp en verlaten dan de roedel. Met een volwassen gewicht van tussen de 10 en 20 kg is hij een halve slag groter dan de jakhalzen en valt hij volledig in de zelfde gewichtsklasse als de coyote.
De Ethiopische wolf mag dan wel aan de top van de voedsel-
piramide staan, maar die stelt ter plaatse niet veel voor. Bij gebrek aan groter prooien bestaat het dieet vooral uit mollen en ratten. Waarmee ook het gespecialiseerde gebit van de Ethiopische wolf is verklaard. Als een laatste overblijver van de ijstijd heeft deze wolf het al niet makkelijk, maar ook door andere oorzaken staat zijn bestaan op het spel. Het oprukken van de mens met zijn vee EN honden (die oa rabiës en andere besmettelijke ziektes meebrengen)(plus het risico van bastaardisering) moeten daarbij op de eerste plaats genoemd worden. De populaties lijken zich rond het aantal van 500 à 550 exemplaren te kunnen stabiliseren, maar nog niet zo lang geleden was het totaal teruggelopen tot slechts 160. Het feit dat het totaal is opgebroken in zeven geografisch geïsoleerde populaties biedt aan de ene kant een bescheiden bescherming tegen besmettingen, maar betekent anderzijds garandeerd een genenverlies. Dit dier is dus ECHT in zijn voortbestaan bedreigd. Maar wat mijzelf betreft: niet minder mooi. Persoonlijk val ik op de bescheiden vos-achtige kreetjes (eigenlijk het enige 'typisch' vos-achtige dat ik aan het fraaie dier kan ontdekken. Qua schedel is de Arabische wolf bijvoorbeeld méér 'vosachtig' dan de Ethiopiër). Hoe men ooit een jakhals of vos in deze typische wolf heeft kunnen zien is me echt een raadsel. Aan de andere kant: als je ziet hoe onzinnig men ook tegenwoordig nog/ weer de beschikbare gegevens rangschikt en interpreteert (bovenop het feit dat men veel van de achterhaalde "informatie" blijft herkauwen) ...

Studiehoekje
* Deze link gaat rechtstreeks naar zo'n beetje de belangrijkste belangenbehartiger en pleitbezorger van dit prachtige dier: EthiopianWolf .
* Deze link geeft toegang naar interessant beeldmateriaal: Arkive .
* Een "illustratie" bij het rabiës-verhaal: wilderness-blogspot .
* Voor wie allergisch is voor de stem van meneer Attenborough: eerst het geluid wegdraaien, doch daarna toch maar kijken: "Life"-bijdrage" .
* Hier een interessant filmpke waarin de moeizame relatie tussen de wolf en een zekere vegetarische, bijna uitsluitend gras-etende, apensoort wordt geïllustreerd: Simensis & Geladas
* Dit blogje kunnen we echt niet overslaan: Sillero .
* Niet echt veel meer dan een opstapje naar andere YT-verslagen: Anthropologie laat zich gelden . Er is tegenwoordig veel te beleven op YouTube als het om dit onderwerp gaat. Neem er eens de tijd voor !

Bos-frustraties

Gefrustreerd verhaaltje Nr.1 => de 24ste dacht ik laat in de namiddag: "kom, laat ik nog even de beentjes strekken in het bos". Dat was al laat. Ik weet niet hoe laat precies, want ik heb zelden een horloge bij, maar ik denk dat het nog vóór zonsondergang (wanneer het bos officiëel dicht gaat) was. Voor de hertjes was het echter al het begin van de avonddienst. Wel een leuk gezicht, als je drie van die beestjes precies in een kaarsrecht rijtje op ziet stappen naar de bosweide en aan precies dezelfde hoek de koppetjes in mijn richting ziet draaien, maar ik voelde me er toch ineens heel erg de onbeschofte indringer ter plaatse :-( ...
Gefrustreerd verhaaltje Nr.2 => "Il pleut as de pleuris" was het oud-Haagse ordewoord gister. In regenpak en op het randje van de ochtend en de middag ging ik het bos in. Ik meende vooraf te weten WIE ik ging ontmoeten en WAAR. Neen, ik heb het niet over die meerdere Hollanders die er toch wel rond stapten (de meesten met hun hond), maar over dat meer dan gemiddeld grote hertje dat inderdaad in die bosweide stond te grazen waar ik hem voorspeld had. Ik had mijn kloterige fototoestelletje (Traveller DV5070) al getrokken en verspilde geen fractie van een seconde: meteen aanleggen en ... weigeren. Het kut-dingetje heeft nog meerdere keren geweigerd bij die foto-safari ...
Gefrustreerd verhaaltje Nr.3 => Vandaag was er nauwelijks regen. In ieder geval niets toen ik weer eens een paar bos-percelen introk (andere plaats dan gister). Direct na het maken van de bovenste foto heb ik blijkbaar een hert opgeschrikt(aan het geluid te beoordelen). Dat was dus echt mijn bedoeling niet. Mijn geplande route vervolgd. Veel viel er niet te beleven. Wel wat bos-sfeer opgesnoven. Kan toch geen kwaad. Ik had al een grote achterstand met het maken van paddestoel-foto's dit jaar, maar van de serie die ik vanmiddag geschoten heb zijn wederom de meeste foto's mislukt. Da's jammer. Wel leuk dat een paar toch nog zijn doorgekomen. Frustratie-beperking. Overigens komen de foto's uit hetzelfde apparaat dat het gister liet afweten.
De vage, witte vlekken op deze foto's zijn weldegelijk een paddestoel-achtig wezen op een boomstronk. Al lijkt het meer op zo'n ouderwetse bad-spons. Ik zal hem/ haar binnenkort nog eens proberen te schieten onder andere omstandigheden.
Dit is hetzelfde bosvennetje als op de bovenste foto, maar dan vanaf een andere kant bekeken.
De lichte en vale vlekken zijn paddestoelen, de bruine en groene vlekken zijn afgevallen boomblaadjes.

Slechte tijding van het bosmuizenfront

Niks gemerkt de afgelopen 48 uur ? Nee ? Nochtans heeft de wereld even opgehouden met draaien.
Voorgeschiedenis: gister laat in de namiddag was ik verrast al zo vroeg een bosmuis op mijn terras aan te treffen. Het beestje was dan ook nog es abnormaal tam. Lusteloos zou misschien een beter woord zijn. Ik dacht meteen aan een vergiftiging. Sommige figuren vinden dat namelijk de manier om van muizen af te komen. Een ziekelijk voorbeeld hiervan kan al aan gene zijde van het tuinpad gevonden worden. Een Italiaanse masca die iets heeft met het boze oog. Hoewel Italiaans ook niet de correcte naamgeving is. Het zware psychiatrische geval in questie is volgens mij een na-kruising van een mens en een homo erectus. Maar ik dwaal af ... "Voor de zekerheid" gaf ik het arme diertje maar alvast een paar voedzame zaadjes.
Het barre gebeuren. Vanochtend was daar dan de definitieve onheilstijding: het arme diertje lag zo dood als een pier op de linkerzijde. De pootjes half in de lucht. Aan het kleine muizelijfje was niets te ontdekken van uitwendige verwondingen of ongewone verkleuringen. "Gewoon" een dood muisje. We worden geboren, we leven een beetje, sterven en daarna zijn we dood. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. En de nabestaanden blijven met de vragen zitten. Zoals: "Was dit kleine muislijntje niet nog te klein en dus te jong om al te sterven ... ??"
Het arme beestje is inmiddels respectvol in de naakte aarde begraven.

Terwijl ik hier dus met een vraag zit, heeft een andere mastinero interessante ervaringen met een geflederd lid uit de muizenfamilie: murcielago

Ja, er zijn ook tijdingen van het mastín-front. Maar dat is voor de volgende keer.

... En sterren gaan ...

- "Wat zou ELVIS doen als 'ie vandaag nog zou leven ? ..."
- "ELVIS ? Laat ik es denken ... waarschijnlijk zou hij zich onder invloed van drugs helemaal wezenloos liggen wippen ... "
- "Je moet me wel uit laten praten. Ik zat midden in een retorisch raadseltje ..."
- "Oh-ja, roterisch, nou weet ik het weer ..."
- "De vraag was dus: Wat zou Elvis doen als 'ie nu nog zou leven. En het antwoord luidt dan: hij zou krabbend en bonkend vreselijk tekeer gaan tegen de binnenkant van zijn grafkist ..."
- "Ah-ja. Dat kan best ... toch denk ik dat-ie na het krikken zo'n dixieland-tostie met pindakaas en schijfjes banaan zou nemen om weer op krachten te komen. Zo'n pan-pizza als het ware ...[**]"
- "... (zucht) ... "
Het mag dan wel een oudbakken mop zijn, maar voor wie hem voor het eerst hoort moet 'ie desondanks wel leuk zijn.
Niet iedereen zal het waarderen dat zo kort na Maria Hemelvaart een "liederlijk" persoon als *E*L*V*I*S*, die dan ook nog eens van die "negro-ways" had, besproken wordt. Maar gezien de datum ontkomen we er toch niet aan. Op 16 Augustus 1977 was het voor hem afgelopen. In Nederland was dat trouwens een lekkere zonnige dag. Op Graceland, Tennessee , de woonplaats van de overleden King, was het dat ook. Dat zag ik toen ik na een gewone schooldag des avonds op het televisie-journaal de eerste beelden daar vandaan voorgeschoteld kreeg.
Maar misschien dat ik dan van de nood maar meteen een deugd moet maken. The King was een keurige jongeman met een groot religieus bewustzijn. Okay, hij heeft in zijn jonge jaren wat rare dingetjes gedaan. Wilde haren hebben we (bijna) allemaal gehad. Daar zong hij in de 1968 Come-back Special trouwens nog een speciaal liedje over. Dat komt voor in de volgende medley: SAVED
Voorts lijkt het me een goed idee om hier de tekst te geven van dat prachtige lied "If I can Dream" waarmee hij die '68 Come-back Special afsloot. Hopelijk raken de scherpslijpers hiermee wel overtuigd van hun ongelijk:

There must be lights burning brighter somewhere,
got to be birds flying higher in a sky more blue
If I can dream of a better land,
where all my brothers walk hand in hand
Tell me why, oh why, oh why can't my dream come true ?
Oh Why

There must be peace and understanding sometime,
strong winds of promise that will blow away the doubt
and fear
If I can dream of a warmer sun,
where hope keeps shining on everyone
Tell my why, oh why, oh why won't that sun appear ?

We're lost in a cloud with too much rain
we're trapped in a world that's troubled with pain
But as long as a man has the strenght to dream,
he can redeem his soul and fly

Deep in my heart there's a trembling question,
still I am sure that the answer, the answer's gonna come
somehow
Out there in the dark there's a beckoning candle,
and while I can think, while I can talk,
while I can stand, while I can walk,
while I can dream, please let my dream come true right
now
Let it come true right now

Het is geschreven door W.E. Brown. En hier een link naar de video

If I can Dream

Bij de foto: *E*L*V*I*S* laat tijdens die '68 Kerstshow dit lied uit zijn hart en uit zijn tenen komen.

*E*L*V*I*S* FOREVER !!
-- -- -- -- -- -- -- --
[** = de oorspronkelijke benaming van dit voedzame gerecht zou *Fools' Gold* zijn geweest, maar staat tegenwoordig -in diverse variaties- bekend als "the Elvis". Het wordt weleens aangeduid als sandwich, maar het is wel de bedoeling dat die sandwich even de koekenpan of de grill passeert.]

Terug naar de Cultuur: Johnny

Dit artikeltje gaat niet over politiek. Dat is misschien vreemd, want het zou vandaag een bijzondere dag zijn in het zuiden. "De moeder van alle verkiezingen", het definitieve einde van België enzo. Er wordt beweerd dat eerder genoemd koddig dikkertje Bart "Le jour de gloire est arrivé" de Wever de verkiezingen van vandaag gaat winnen. Persoonlijk lijkt het me waarschijnlijker dat de grootste staatsman in België op dit moment -Elio di Rupo- straks premier wordt. Dat is al droevig genoeg zoals het is, want een staatsman werkt bij voorkeur zoveel mogelijk achter de schermen, terwijl bovendien de zeer competente di Rupo toch vooral een Waalse staatsman is en geen Belgische.
Volgens sommigen gaat het er dus op neerkomen dat we binnenkort de mooie Brabançonne moeten inleveren voor zoiets plats als "de (fiere) Vlaamse Leeuw" dat van alle "volksliederen" waarschijnlijk het meest a-muzikale, minst opwekkende en meest inhoudsloze is :-(
En dan nu het culturele, echt droevige, nieuws:
Gister was ik er echt voor in de stemming: ik ging er lekker voor zitten en schakelde door naar één van mijn favoriete web-sites: le site officiel . Maandenlang stond hier een fantastische verzameling schone liederen in voornamelijk de categorieën "rock-and-roll", "blues-rock" en "coutry-rock" (te beginnen met 'quelque-chose de Tennessee' en te besluiten met 'I am the blues'). Ik vermoed dat dit gratis "concert" van tegen de drie uur aan één stuk een compensatie was voor het feit dat de "Tour 66"-tour wegens ernstige gezondheidsproblemen ("een kleine kanker") moest worden afgezegd door de man waar het dus allemaal over gaat: JOHNNY HALLYDAY. De meest Franse Belg die er maar zo even rondloopt. Volgens sommigen is het zelfs in feite een Fransman. Volgens anderen blijft het een Belg, genaamd Jean-Philippe Smet. Natuurlijk allemaal onzin: het is een Franstalige wereldburger genaamd "JOHNNY". En het is vooral een Fenomeen. Al heel lang. Toen *E*L*V*I*S* naar gene zijde verhuisde was hij ineens de laatste en enige nog levende Rockgod. Zo'n wezen dat ergens halverwege tussen OLH en de gewone sterveling in zit. Ik ga hier niet de volledige carriére van deze fantastische man beschrijven. Daarvoor heeft de lezer andere bronnen tot zijn beschikking. Mag ik misschien wel opmerken dat hij -net als *E*L*V*I*S*- nòg meer dan "voorheen" algemeen geaccepteerd en algemeen erkend werd als Fenomeen naarmate hij meer menselijk bleek en minder "(Rock)god". Op die manier kon hij ook meerdere keren het wereldrecord "grootste publiek bij een concert aanwezig" moeiteloos verbreken. Johnny Hallyday: een persoonlijkheid om goed en aandachtig te bestuderen.
Wat het droevige aspect betreft: gister bleek dus dat de hele playlist veranderd is. Het is geen slechte muziek wat er nu op staat, maar de "perfecte combinatie" is verloren geraakt. Voor hoelang ?? Houd de site maar in de gaten. En let er op dat je de playlist zelf ook kan beïnvloeden door vooruit- en achteruit te spoelen.
Om aan dit berichtje op deze persoonlijke weblog een persoonlijke toets te geven, volgt de hyperlink naar een fraai chanson dat misschien niet het mooiste van Johnny's repertoire is, maar dat voor mij persoonlijk van erg grote betekenis is =>
pour moi la vie va commencer . Leuke bijkomstigheid: hoewel Johnny in Nederland nagenoeg onbekend en derhalve onbemind is, heeft hij met dit nummer hier ten lande zowaar ooit een nummer 1 hit gehad. In 1963. Wat waren we nog lekker jong toen ... Souvenirs, souvenirs ...
--
Foto: ik gaf deze keer de voorkeur aan een schilderij (door Pino Loria) boven een foto van de man in vlees en bloed.