You'll Never Walk Alone

Betreft: Wat Jan Publiek niet over ADO mag weten
Maar in feite al heel lang publiek geheim is ...
Hoewel veel van mijn volgers zich al vertwijfeld afvragen of ik me ooit nog eens serieus ga uiten en gedragen, nadert het moment waarop zulks echt niet meer uitgesteld kan worden ...
Vorig jaar November kon ik aan het einde van een onbenullig blog-berichtje nog even de gemiddelde Hagenaar/Hagenees/ Adonees kenmerken als iemand met een grote bek maar ook met een héél klein hartje.
Dat hartje is inmiddels veelvuldig geroerd door de geschiedenis van een klein meisje dat niet ouder mocht worden dan slechts acht jaar. Kippevel, koude rillingen en onhoudbare traantjes hebben deze geschiedenis inmiddels bijgekleurd.
Als dit prinsesje verder al niets zou hebben nagelaten, dan toch in ieder geval wel meerdere kostbare nadenk-momenten voor velen van ons.

Als we nu even egoïstisch over onszelf mogen beginnen in plaats van ons tot deze aangrijpende geschiedenis te beperken: dat de laatste verjaardag van dit kleine prinsesje met een minimale vertraging in het stadion herdacht is moest in de media natuurlijk verborgen blijven. En we hebben het hier dus over de wedstrijd tegen @j*kkus. Maar mede dank zij het ADO-bestuur en de plaatselijke (hulp)politie-pipo's is er gelukkig wel ruim voldoende aandacht geweest voor het feit dat er (net zoals elke week bij amateur-wedstrijden in heel de provincie) aanstekertjes en andere voorwerpjes op het veld gegooid zijn in de richting van de *j@kkes-spelers. Ook zouden er onvriendelijke dingen zijn geroepen in de richting van deze gevoelige types ... Jaja, in wat voor wereld leven we toch ... ! Dank zij het ADO-bestuur hebben nu een aantal gewone ADO Den Haag-aanhangers een stadion-verbod van een onvoorstelbaar aantal jaren aan hun kont hangen. Prima, ga zo door ! Echt stoer optreden en aanpakken, hoor ... !

Maar vandaag, Donderdag, komt er dus des avonds een
"herkansing". Het lijkt daarbij ineens niet eens meer zo veel uit te maken wat de uitslag van het pure voetbal-gebeuren gaat zijn ...
Het volgende lied (met als kernboodschap: solidariteit en samen-voelen) moet daarbij een heel belangrijke rol gaan spelen.
Beginnen we eens met een versie van niemand minder dan
........... *E*L*V*I*S*
Et voilà, de tekst staat er al bij. Nog effe goed oefenen ...

Hoewel ik persoonlijk gehecht ben aan de uitvoering van Lee Towers (komt ook een beetje door die geschiedenis van dat jonge knaapje dat toentertijd op het politie-pipo-bureau zat en moest aanhoren hoe de pipo's zich vermaakten om de betreffende Leen. Sindsdien heb ik een gevoelig punt als het om deze Einzelgänger gaat. Ook al is het dan min of meer een Feyenoorder ...)

Volgens nogal wat personen is de ECHTE versie evenwel die van Gerry and the Pacemakers .
Ook bij deze video lekker meelezen en meezingen.

Enne ... vergis ik me nu, of is de volgende versie -met beelden uit die goede, oude tijd- inderdaad van een betere geluidsqualiteit ?
** Encore, zonder teks
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Nabericht.
Wel, dat van dat lied is er niet echt goed uitgekomen ;-)
Eerder parlando dan echt uit volle borst zingen ...
Erg sportief van de Groningen-supporters dat ze mee applaudiseerden.
Sportief ook van FC Groningen dat ze zich met 3 - 0 af lieten drogen.
Kostbare wedstrijdpuntjes en hoognodig voor het doelsaldo.

. . . NBC - Televison Special ...

Sinds 1968 is Kerstmis niet meer wat het geweest is.
En zal het dat ook nooit meer worden.
Dat is ten minste wat door een aantal muziekliefhebbers wordt beweerd.
En de reden daarvoor zou de televisie-show zijn waaruit de onderstaande link komt:
* hardcore-special
In plaats van het bovenstaande linkje aan te klikken zou je ook de onderstaande kunnen proberen: een reportage van de repetities voor de Show waaruit het bovenstaande
* rehearsal
OF je zou de hele Show (of iets dat er toch erg sterk tegenaan zit)(verdeeld over vijf stukjes van 10 minuten) plus een toegift van 10 stukjes reportage rondom de repetities kunnen bekijken:
* '68 Comeback Special deel 1 uit 15
OF je zou één van de vele andere links op kunnen zoeken zoals die op het internet ruim aanwezig zijn.
Zeker weten dat het de moeite waard is !!
Okay, het mag misschien een beetje gedateerd overkomen allemaal, doch je zal al gauw doorkrijgen dat er iets speciaals aan de hand is.
Dat liedje "Guitarman" is min of meer de ruggegraat/ de harde kern van de show. Het is het tweede nummer (zie/ hoor de link) in een hele reeks, tevens het voorlaatste en het komt in een stuk of vier versies terug. En het is sowieso een gaaf nummer. Vind ik toch. Als ik het me goed herinner komt het nummer uit de (naar men zegt: waardeloze) *E*L*V*I*S*-film "Clambake", van het jaar ervoor. Uit die film komt ook het nummer "Big Boss Man" dat we in de NBC-special weer terugvinden.
De film is voornamelijk opgebouwd uit oudere nummers en slechts een enkele nieuwe (meest met name "If I can dream" - waar in dit culturele blog al eerder aandacht aan is besteed). Uit de repetitie-opnames blijkt inderdaad wat we her en der al te verstaan hebben gekregen: The King begon zeer zenuwachtig aan dit televisie-avontuur, maar voelde zich geleidelijkaan weer helemaal in zijn element.
Probleem: de originele Special raakt steeds meer verdrongen en ondergesneeuwd door allerlei verknipte versies. Nog even en er zijn alleen nog maar een paar kwijlende oudjes die zich herinneren hoe de originele Special in elkaar zat ... Ik zal zelf niet bij dat gezelschap oudjes zijn, want in '68 zat ik niet voor de Amerikaanse televisie. Niet op 3 December (wat de eerste uitzenddatum van deze historische show was) en niet rond Kerstmis toen de eerste herhalingen rondgingen. Grappig om op te merken dat deze Kerstshow al rond Juni was opgenomen, vandaar ook sommige reacties van het publiek ;-) Dat publiek bestond overigens uit voornamelijk leden van zijn fanclub(s). Soms moet je op zeker spelen ...
Ik was "er" in 1968 dus niet bij (was ook behoorlijk jong toen), maar ik heb de opnames/ de montages van de show/ de show in de loop van de jaren wel zien veranderen ... In de oorspronkelijke Show heeft men monterenderwijze geprobeerd om een zeker evenwicht tussen de samenstellende opnames te maken -een eindmontage die uiteindelijk ook overtuigd de zegen van *E*L*V*I*S* heeft gekregen- dus een geldig excuus om opnieuw te gaan snijden en plakken lijkt me niet te bestaan.
Eén van de zaken die in de loop der tijd niet is veranderd is de brom die op sommige delen van de geluidsband staat. Die komt terug bij zowel televisie-opnames als bij bijv. de moderne DVD-uitgaves van deze Kerstshow. De oorzaak van dit akelige euvel is me niet bekend. Het geeft natuurlijk wel een authentieke touch aan het geheel, maar het blijft toch zonde :-(
Veel zou er over deze Comeback Special verteld kunnen worden. Maar ik denk dat ik me maar beperk tot het volgende: Het nummer Guitar Man is dus de ruggegraat van de show, en daarin wordt het verhaal van een "zwervende gelukszoeker" verteld. De producer van de show vond het wel een passend idee om The King op te voeren als iemand die een leven "on the road" voerde. Zoiets als een motor-nozem of een halve cowboy. Daartoe moest *E*L*V*I*S* niet alleen in een zwart leren pak kruipen, maar eveneens een "natural sun-tan" opdoen ... En daarmee is dus zijn uiterlijk in de show verklaard. The Pelvis had overigens van zichzelf een enorme hekel aan zonnebaden en een "bruintje", maar lijkt er geen spijt van te hebben gehad.
En wat de tekst van "Guitar Man" betreft ... die eindigt met nogal wat zelf-ironie: "... I'll never be more than what I am - wouldn't you know I'm a swinging little Guitar Man ...!". Yeah, right ...

Zeker voor de huidige generatie moet dit "gedateerde" gebeuren moeilijk in te schatten zijn - en dan met name de impact ervan. Maar die impact was dus enorm !
Als voorbeeldjes van de doorwerking ervan in meer recente tijden mogen misschien de twee volgende tamelijk willekeurige voorbeelden dienen:
Eind 2005 stuurde Robbie Williams een televisie-show de wereld in met een -opzettelijk- erg hoog *E*L*V*I*S*-gehalte. Waaronder zeer zeker de begin-scêne valt: Trouble . De vriendelijke jongeman die Robbie was had moeite om niet in de lach te schieten bij het zingen van dit nogal "agressieve" lied ;-)
Veel eerder al -in 2000- verraste een zekere Schotse band ons met een video met enerzijds de muziek van het nogal zachtaardige nummer "Inner Smile" en anderzijds een act die geheel was gebaseerd op de Comeback Special met de langbenige,
all-black, leather-clad Sharleen Spiteri afwisselend als een vrouwelijke en een mannelijke "ELVIS".
Texas
Erg leuk kijkwerk, maar aan de muziek zit een bijsmaakje: het akelige stemgeluid van de mannelijke "lead-zanger" komt van Roland Lee Gift. Een redelijke acteur, maar een vreselijke zanger. In zijn hoedanigheid van lead-singer van the Fine Young Cannibals had hij zich in de jaren tachtig al vergrepen op een welhaast heiligschennende manier aan "Suspicious Minds"
-een van de beste liederen van the King ... :-((

Maar wat de toekomst ook brengen moge, vrienden,
onthoudt één ding:

" ... Sterren komen - Sterren gaan ...
Alleen *E*L*V*I*S* blijft bestaan !!"

Elvis has left the building

Onderwerp: ELVIS LIVES
Leeft 'ie nog of is 'ie al dood ?
En: als hij al dood is, wanneer is hij dan overleden ?
Op die gedenkwaardige vroege ochtend van 16 Augustus 1977 [officiële sterfdatum] ? Of toch op een later datum ?
Vragen, vragen ...
Wat in ieder geval vast staat is dat the King zijn royale talenten -meest met name zijn prachtige zangstem- ruimhartig met ons heeft gedeeld.
Om daar nog even van na te genieten mogen de volgende suggesties dienen. Het gaat hier om twee van mijn favoriete
Elvis-songs.
Allereerst is daar Suspicious Minds. Een nummer uit 1968. Daar is iets eigenaardigs mee aan de hand. Het is één van de laatste niet-stereo opnames door een groot artiest opgenomen. Waarschijnlijk opzettelijk, want als je goed naar de oorspronkelijke plaatopname luistert, hoor je dat er juist extra geluidseffecten zijn ingestopt die de plaat zo bijzonder en lekker maken. Trouwens, als je een fantastische stem hebt, maakt het niet uit of je mono of stereo gaat, of dat je misschien gewoon met een megafoon aan de rand van het zwembad gaat lopen zingen: het komt er altijd wel uit.
* Een videootje dat dicht bij de oorspronkelijke plaat komt:
kaal en zonder opsmuk
* De volgende opname (zelfde nummer) lijkt uit de overheerlijke muziek-docu "Elvis - that's the way it is" te komen. Of anders wel bij gelegenheid van dezelfde concert-gang gemaakt.Wel even eerst het geluid flink opdraaien !
* Nog zo'n videootje zonder opsmuk: All Shook Up !!
Dit nummer is in de jaren tachtig nog gebruikt voor het draaiboek van een Elvis-biografische drama-serie op TV. In een puur instrumentale uitvoering, evenwel.
* Deze keer hetzelfde nummer -als een pseudo-tussendoortje gepresenteerd- uit die That's the way it is -docu. (Wederom eerst het geluid opdraaien).
* En uiteindelijk, om de les af te sluiten, een dubbele tractatie uit die legendarische 1968 Come-Back TV-show. Let op de gave overgang tussen die twee nummers.
Wat zingt *E*L*V*I*S* daar nu op een gegeven moment ? "I met a girl - hot as a pepper - now I got the lues - and I should have known better" ? Ja ? Dat heeft de blogbezoeker toch niet helemaal goed geluisterd ... !

- - - - -

Moraliserend nawoord: gezien het feit dat in la Belgique vandaag de formateur met zijn onderhandelaars terug van vakantie is gekomen, leek het misschien wat voor de hand te liggen om
"A little less conversation (a little more action, please)" in stelling te brengen, maar ik heb me dus niet van het oorspronkelijke plan af laten leiden.

"Valt er nog iets toe te voegen aan ... ?"

Dat is inderdaad de vraag waar ik me al een aantal resp. een paar dagen mee bezig houd.
En mijn conclusie op dit moment is dat ik voorlopig niets toe te voegen heb aan wat ik vorig jaar rond deze tijd opmerkte en wat ik toen samenvatte in twee bescheiden berichtjes op dit weblog. Met het beleefde verzoek om daar dan toch nog eens een blik op te werpen ==>
* aflijvige *K*I*N*G*
* niet-aflijvige Champion

zoals altijd,

met geblogte groet,

uw redacteur Frans