zondag 15 augustus 2010

Een Stichtelijk verhaal met een profaan randje.

Mijmeringen bij de bron van het leven

Een plaats waar ik de afgelopen jaren door een veelheid van redenen en omstandigheden vaak ben geweest en waar ik nog regelmatig kom is het parkje van de Mariakapel hier in de buurt. Doorgaans is dat een plaats van veel rust, ookal is er de hele dag door wel aanloop. Die rust wordt alleen zomers maar verstoord door die ellendige toeristen met hun cameraatjes. En op een paar bijzondere dagen in het jaar. Zoals vandaag natuurlijk. Zoals wel vaker was ik ook deze keer ternauwernood op tijd. Het klokje was al aan het klepperen. Ja, dit kleine kapelletje heeft zowaar nog een eigen klokke-"torentje". Op de agenda stond een Mariaviering met lof. De cynische lezer heeft gelijk als hij/zij denkt dat het "voornamelijk" een gebeuren met/van bejaarden is, maar welbeschouwd waren alle leeftijdsgroepen vertegenwoordigd (mijn schatting: circa 110 personen), terwijl de Pastoor in zijn preekje stilstond bij zijn drie doopplechtigheden van vandaag. Jonger dan dat krijg je echt niet, hoor ! Ik ga hier niet in details treden -wie nieuwsgierig is moet zelf maar eens komen- maar de viering bestond voornamelijk uit een processie van de Rozenkrans en traditioneel gezang. Enkele tientjes van de Rozenkrans werden in processie afgewerkt (ikzelf pleeg het perceel consequent met de wijzers van de klok mee door te lopen, maar vandaag ging het dus tegen de wijzers van de klok in achter de Monstrans aan). Hoewel het niet geregend had en niet regende, waaide het wel behoorlijk. Zelfs ook in de beschutting van het bosrijke perceeltje. Mijn kaarsje is driemaal uitgewaaid (Neen, niet mijn levenskaarsje. Ik denk het zelf nog wel een tijdje uit te houden. Een aantal maanden ofzo. Deo Volente.), daarna hield ik het maar bij de goede bedoeling. Een geestelijk kaarsje als het ware.
Die paar symbolische tientjes die in processie werden door- genomen is natuurlijk niet te vergelijken met de meer elaborate processies die hier en daar nog wel gehouden worden. Of met de gebeds-actie zoals we die tegenkomen in die mooie "processie-episode" (opvallend in de zij-vorm geschreven) in Het Boek Alfa van Ivo Michiels [naar mijn gewichtige mening één van de drie beste romans in de Nederlandtalige Literatuur]. Waarbij het woord "episode" natuurlijk gerelativeerd moet worden, want het hele Boek Alfa bestaat in feite uit slechts twee hoofdstukken die beiden doordenderen op een zeer dwingend metrum met ook een juist door zijn sterk doorlopende tekst samenhangende thematiek. Door dat metrum zou het feitelijk als Proza en tegelijk als Poëzie moeten worden aangemerkt. Dus je kan het maar voor de helft een roman noemen.
En dat dan allemaal terzijde.
Zomaar een stukje cultuur tussen neus en lippen duur ...
Het perceel van de Mariakapel kon vroeger aan beide zijden afgesloten worden met een hek. Die hekken staan er nog steeds, maar er is inmiddels een officieuze derde ingang bijgekomen. Vroeger was dat een klein gaatje in de haag waarin een hoopje stenen lag plus een bordje "Verboden puin te storten". Nu kan een geharnaste ridder er met paard en al door. Of zo'n kruisridder met een kameel. Plek zat. Zou allemaal geen probleem hoeven zijn als sinds het begin van dit jaar achter die ingang niet een klein kinderboerderijtje (geschonken door Prins Carnaval) zou liggen. Daar zal ik nog wel eens foto's van laten zien. Maar het is helaas toch wel een stukje drukte dat de rust en de contemplatieve sfeer van het perceel storend binnendringt.
Zie ook: Koppelersbrink
-
De foto's bovenaan zijn van vandaag. Normaliter zou ik nooit tijdens een plechtige gebeurtenis fotograferen, maar iemand ging me voor, dus ik dacht: "Ach, ééntje maar ...". Dat is dus de bovenste foto. De anderen zijn van na de plechtigheid.
De foto's onderaan zijn van grote waarde voor wie aan symbolen en symboliek gehecht is. De qualiteit is zoals bij al mijn foto's beroerd, maar het gaat dus om opnames van eind April. De voorjaarsplantjes zijn DWARS DOOR het het asfalt voetpad doorgebroken/door-gegroeid. Dat dit typisch in het Maria-parkje gebeurd zal toch geen toeval zijn. Tegenwoordig zijn de bloemetjes weer verdwenen en de spleetjes eveneens. Het deed me toen en ook nu ook weer denken aan die heerlijke acteur en geweldige man Lino Ventura. Op "latere" leeftijd richtte hij nog een liefdadigheids-instelling op onder de naam "Perce-neige" (sneeuwklokje) en duidde die naam toen met veel vuur door er op te wijzen dat het sneeuwklokje een prachtige plant met veel levenswil was, die zich dwars door het ijs en de sneeuw een weg naar boven en het zonlicht zoekt. Een geweldig humanitair mens, een geweldige symboliek.

zaterdag 14 augustus 2010

Intermezzo

Ik heb behoorlijk lang naar de correcte, werkende, link moeten zoeken, maar hier dan ruim vijf minuten mastinisme in woord, beeld en klank. Veel plezier ermee !
Toegepast Mastinisme
Met bijzonder veel dank aan www.EncuentraMascota.com uit Spanje.

vrijdag 13 augustus 2010

Hondse Schrijfwijzen

(Of waren het nu 'hondse schrijf-Wijzen ?')

Raadseltje: welke van de onderstaande schrijfwijzen is taalkundig correct ??
* pyrenese berghond
* pyreneese berghond
* pyrenesche berghond
* pyreneesche berghond

Ik zit er zelf nogal mee verwrongen. Voor de oplossing van het raadsel zouden we om te beginnen te rade kunnen gaan bij de rasvereniging: op de website van de NVLHP (zie: NVLPH ) wordt gesproken van pyreneese berghond. Maar een vereniging kan natuurlijk niet elke keer er een "spellingshervorming" komt de naam van het ras gaan veranderen. Maar het is ook de schrijfwijze die het enig serieus te nemen woordenboek der Nederland taal (Koenen-Endepols. Zevenentwintigste druk) opgeeft. Die "verklaart" eveneens ondubbelzinnig dat die stam met pyrenee, dus met die dubbele ee, de enig juiste vorm is. Echter: hetzelfde woordenboek geeft ook een uitgang -sche bij bijvoorbeeld het bijvoegelijk naamwoord Iberisch [zoals in "Iberische berghonden", waaronder mede te verstaan: Portugese berghonden :-( ]. Een beetje pijnlijk, want we zouden er zowaar een foutje in dit serieuze woordenboek mee hebben blootgelegd ... :- ( Het gaat dus tussen "pyrenees/ pyreneese" en "pyreneesch/ pyreneesche". Hmmm ... ik hou het maar op de laatse mogelijkheid ...

Maar dat is dus iets puur taalkundigs. Hoe zit dat met de Spaanse tegenhanger van de Franse Pyreneeënhond ? (Of was het nu toch Pyreneeën-Berghond ... ? Weer zo´n raadseltje. Op de FCI-website wordt tegenwoordig gesproken van 'Chien de montagne des Pyrénées' [rasstandaard 137]. Dat zou de correcte vertaling dan Berghond maken. Hoe dat met de officiële registratie zat weet ik niet, maar vroeger werd toch gewoon "Chien des Pyrénées" ipv "Chien de montagne" geschreven ?)
Taalkundig hoeven we ons er bij die Spanjaarden geen zorgen over te maken zolang we met z'n allen gewoon één van de correcte Spaanse namen blijven gebruiken en daar zelf geen nieuwe rasnamen voor gaan verzinnen. Hooguit een soort type-aanduiding (bijv. "Spaanse berghond" of "langharige Spaanse berghond"). De correcte namen zijn dus:
* Mastín de los pirineos. Deze term is al lang ingeburgerd in Nederland en wordt meestal ook door de Raad van Beheer aangehouden.
* Mastín del pirineo. Deze naam houdt de FCI tegenwoordig aan. Op de webstek van de rasvereniging (zie: VIB) wordt op de speciale Mastín del Pirineo-pagina deze naam ook aangehouden. Op de andere pagina´s wordt Mastín de los Pirineos gebruikt.
Als de spelling maar correct is en de namen niet door-elkaar-gedraaid worden ...

Nog zo'n raadselachtig iets: op het Franse deel van de FCI-site wordt de Mastín del Pirineo aangeduid als "Mâtin des Pyrénées". Normaal zou je dan zeggen: "ach, een type-aanduiding voor de beide Pyreneesche berghonden-rassen ...". Deed ik ook totdat ik in de 'Petit Larousse' ineens de kop-studie zag van wat volgens mij een duidelijk Spaanse mastín was, maar die aangeduid zag als "Bouvier des Pyrénées" ... Kortom: gebrek aan eenvormige naamgeving kan vermakelijk zijn, maar ook wel verwarrend gaan werken ...
Het verhaal gaat dat in lang vervlogen kynologische (of is het toch: cynologische ?) tijden in het Franse deel van de Pyreneeën niet één behoorlijke chien de montagne meer over was en op dat moment (eind 19de eeuw)de Spaanse kynologie -of toch wat voor kynologie moest doorgaan- het ras der pyreneesche berghonden op een presenteerblaadje kregen aangeboden. Maar dat de Spanjaarden daar toen hun neus voor ophaalden: wat moeten wij met zo'n boerenhond ?!? Het komt erg geloofwaardig op me over, maar het valt op geen enkele manier te controleren. Het vervolg is bekend: de "Franse" Pyreneeër is daarna alsnog een doorslaand internationaal succes geworden terwijl de Mastín del Pirineo vele decennia een kwijnend en kwakkelend bestaan heeft geleden in de schaduw van enerzijds de Mastín Español en anderzijds de Franse "bouvier" ... Niet tot tevredenheid van iedere Spaanse liefhebber overigens, want de FCI-erkenning was er vanaf het begin van die FCI al bij. de Josselin de Jong gaf halverwege de vorige eeuw een plausibel verklaring voor het (relatieve) fanatisme waarmee enkele rasliefhebbers hun Mastín de los Pirineos internationaal naar voren probeerden te schuiven: het zou "jalousie de métier cynologique" zijn ("Wij hebben netzogoed een fraaie Pyreneeër als de Fransen"). Wat er ook van is, quantitatief hebben de Mastineros nog een hoop in te halen op de "Chien des Pyrénées"-liefhebbers.

Naamgeving en schrijfwijzen, het weet wat ... Zo bestaat er een verwant ras dat officieel bij de FCI staat ingeschreven als Newfoundland (Al door de FCI erkend toen Newfoundland nog een zelfstandig land was, overigens). Waarom zou je op zo'n naam een eigen variatie maken ? Waarom moet dat in Nederland ineens een Newfoundlander heten. Of in het Bratwürst Neufundländer ?? D'accord, dat de Fransen wel redenen menen te hebben om rondom dat twee-talige Newfoundland/ Canada een eigen en Franstalige koers te varen is iets waar nog wel begrip voor op valt te brengen, maar waarom ingewikkeld als het ook eenvoudig kan ? Gemak dient de mens en de communicatie. Dus géén
New Foundland naast Newfoundland en géén Terre neuve naast Terre-Neuve enzo ...
Mensen houdt het simpel,
slaag met vlag en wimpel !

In het kader van "Flauw met een humoristische ondertoon" kan ik nog iets opmerken over de Leonberger, die toch hopelijk geen onvervalste "chien de berger de León" zal zijn geweest, zeker ;-) ...

En hoe dat dan verder met die Neanderthaler en zijn Bernhardiner (telkens mét of zonder die "H" ??) in elkaar heeft gezeten kan misschien een andere keer dan wel besproken worden.

dinsdag 10 augustus 2010

Het na-gebeuren

Onder andere om een puntje op een "I" te zettten in het Geel-Groene verhaal nog een paar fotootjes van een mij onbekend plantje dat hier in de buurt veel aangetroffen kan worden. Toen ik de eerste keer naar zo'n veldje ging kijken ontdekte ik dat er een exemplaar van een hommel-ondersoort zat rond te vliegen. Toen ik later nog es terugkwam was die ófwel verdwenen, dan wel gemetamorfeerd tot wat ik dan op de gevoelige plaat heb willen zitten. Wie goed kijkt kan er ééntje ontdekken [vooral de tweede foto van boven op éénderde hoogte en halverwege de links-rechts schaal.]. De hoofdfilm van vandaag gaat niet door wegens te slechte qualiteit. Maar je kon er wel iets zien vliegen. Dat was dus één van de meerdere kleine hommeltjes.
De bovenste foto is op de drempel van mijn woning gemaakt. Alweder zo'n onbekend maar fraai plantje.
Een volgende keer in plaats van dat zoetsappige geel-groen plantengebeuren misschien wel een paar gemengde bossen in het gelid bij de fleurist.

zondag 8 augustus 2010

Het gebeuren.

'S effe kijken ... het moet eergister geweest zijn dat ik net aan mijn ochtendrondje in het bos was begonnen, toen tamelijk luid roepend een Ollander me tegemoet kwam (met zijn zwarte Labrador netjes aangelijnd, dát wel) en me iets toevoegde als "ben jij ook zo gek op reetjes ? Even verderop ligt er eentje links van het pad. Een jong bokje ..." Omdat het arme beest niet OP het pad lag was er voor mij geen reden om elders te gaan lopen. Maar die Ollander was blijkbaar van mening dat 'ie iets bijzonders had ontdekt. Als de reetjes daar niet staan te grazen of rondlopen, liggen ze er inderdaad bij te liggen. Logisch, want ze wonen daar nu eenmaal, daar in die percelen. Het zijn wij mensen die daar een beetje out-of-place zijn ...
Gister liep ik weer mijn ochtendrondje door die percelen toen ik op de terugweg ineens bijna een botsing met wederom een hertje had. Nu ja, 'bijna' is in dit geval een meter of vijftien verderop. Op het karrespoor. Om het diertje niet op te schrikken begon ik zéér demonstratief de andere kant uit te lopen. Of het iets geholpen heeft weet ik niet, maar even later was het dus rustig het bosperceel ingeschoven. Het was wel opvallend laat dat dit hertje (voor een ree is het behoorlijk uit de kluiten gewassen) nog op pad was. Normaliter moeten ze dan al in het kreupelhout op rust liggen. Dit exemplaar was ik daar op die percelen al een paar keer tegengekomen. Het is een bok in een rood-bruine kleur en hij is altijd alleen, waar de meeste reeën toch wel paarsgewijze door bos en veld trekken.
Vanochtend besloot ik op het laatste moment toch maar elders te gaan wandelen, want wàt was het weer godverdomde druk daar(!). Mountainbikers (verboden te fietsen), van die vervelende bejaarden met hun ski-stokken, grote groepen stadtse luu die des zondags ineens "de natuur" in moeten, etcetera. Ook die ene leuke Leonberger was er al op weg naar toe, maar dat is een heel ander verhaal. Ik dus een paar andere bospercelen aangedaan. En wat staat daar op een gegeven moment rustig en toch ook wel verwonderd tussen de bomen te kijken naar dat luidruchtig klossende (dat geluid komt dus van mijn klompen. Op de bosgrond hoor je ze niet, maar als ik een stukje fietspad mee-pik dan is het net of er een half paard voorbij galoppeerd) wezen ?? Nou, het is dus een groter dan gemiddeld hertje en in dezelfde kleur als het bokje van gister (dezelfde ?). Die kleur laat zich uitstekend vergelijken met de basiskleur van het mastín-welpje op de bovenste foto's. Zonder die zwarte aftekening derhalve. Deze mastín is de blogbezoeker als eens eerder tegengekomen. Het is die broer van HIGO, die tamelijk jong aan een maagdraaiing is overleden. Maagdraaiingen komen wel vaker voor bij mastines, maar of dat vaker is dan ze bij andere hondenrassen voorkomen, is onduidelijk. Wél is het zo dat het niet alleen voor de betreffende honden zélf, maar ook voor de eigenaars een bijzonder trauma- tiserende gebeurtenis is. Zo'n verhaal blijft -wanneer het wordt doorverteld- definitief hangen bij de geïnteresseerde dierenliefhebber. Meerdere van zulke beklijvende verhalen kunnen de indruk geven dat het in een ras inderdaad vaker dan alleen incidenteel voorkomt.
DE MORAAL. De moraal van deze vertelling: verassingen slaan meestal toe op momenten en plaatsen waar je ze niet verwacht ! Jazeker !!
Bij al dat reeën-gedoe moet ik in het bos regelmatig denken aan wat de dichter in de volgende dichtregels dichtte:
" (...) het kleine smal deelt vier door twee
de ree kent ook haar wel en wee
en dit zij haar vergeven
want duizendschoon de zweze rikt
den ooie vaart waar Medem blikt
en zo vervliedt het leven ... "

Volgens mij heet het gedicht waarvan dit het slot-accoord is "Herfstliedje", maar de tand des tijds is ook al met mijn geheugen aan de slag geweest ...

Onderstaande foto's zijn alweer drie weken oud. Of ouder. Midden in het goddeloze deel van een aangrenzend dorpje ontdekte ik ineens zo'n geel-groene kleurenpracht van plantaardige oorsprong. De fotografeer-situatie was qua lichtinval niet ideaal. De lezer moet mijn woord er dus maar voor nemen dat het erg mooi was. Vergroten is toegestaan.

woensdag 28 juli 2010

Beauty is in the eye of the beholder

Beauty is in the eye of the beholder (~min of meer: 'schoonheid is iets subjectiefs') en de herfst komt niet voor iedereen op hetzelfde ogenblik. Althans niet de levensherfst. Ik had al gememoreerd dat onze vriendin de paardenbloem het voor dit jaar voor gezien heeft gehouden. Over en voorbij dus voor deze generatie. Volgend jaar mogen hun opvolgers ons in het voorjaar weer wat levensmoed komen instralen. Ook een andere vriendin uit het plantenrijk is nu in haar definitieve nadagen aangekomen: de distel. Voor sommigen (the beholders) een onooglijke plant met een oninteressante bloem; voor anderen een aangenaam stukje natuur (beauty). Met haar stoere degelijkheid zou het -ondanks de (meestal) tamelijk overheersende kleur purper/paars-een echte Haagse plant kunnen zijn, ware het niet dat de Schotten haar al hebben ingepalmd als nationale bloem. Die hebben daar dan ook weer zo'n mooie spreuk in het oud-Haags bij: "Nemo me impune lacessit" ("niemand vergrijpt zich ongestraft aan mij"). De belangrijkste charme van de distel is wat mij betreft het feit dat mijn lievelings-insect -de hommel- zich graag op en rond deze plant ophoudt. Daarom heb ik er altijd zo allejezus veel van in mijn tuin staan. Maar morgen begint het wieden, want, zoals je kunt zien op de foto's, ook hun tijd is voorbij :-)
De Mastín Español heeft ook lang en bij velen de naam gehad van "slechts een boerenhond van het land" te zijn. Maar geniet tegenwoordig internationaal de erkening die hij verdient. Als werkhond, als gezinshond en ook als tentoonstellingshond.

Ik had beloofd dat ik het niet zou inwrijven. Dat wil ik dus ook niet gaan doen. Ik denk overigens dat de meeste Ollanders zich inmid- dels hebben neergelegd bij het onloochenbare feit dat het Spaanse Nationale Elftal gewoon beter was. Maar in de aanloop naar eea vroeg ik eens aan van die Spanjolen waarom de supporters met zo'n zwarte stier op hun vlag rondliepen (zie foto) en niet met een mastín. Ik kreeg een verhaal terug over het feit dat de stier nu eenmaal een nationaal symbool was en dat het een moedig en elegant dier is, maar dat mijn suggestie doorgegeven zou worden ... Een paar dagen geleden werd ik ineens geconfronteerd met de onderste foto. De eerlijkheid gebied het te zeggen dat dergelijke banieren al langer de ronde doen bij Spaanse mastín-evenementen, maar toch ...

maandag 19 juli 2010

Sans Mastines

Wederom een blogberichtje waar geen enkele mastín in voorkomt. De zoveelste op rij. En dat dan voor een internet-logboek dat oorspronkelijk en primair opgezet is om de geïnteresseerde lezer te informeren over de Spaanse berghonden in het bijzonder en honden in het algemeen. Nu mag ik als verzachtende term aanvoeren dat er sinds het opstarten van dit blog een Nederlandse website (plus bijbehorend weblog) over de Spaanse (en Portugese) berghonden in het leven is geroepen met dezelfde taak en in de marge waarvan ik ook een klein rolletje meespeel.
Maar dit berichtje gaat dus niet over de beste vriend en natuurlijke bondgenoot van de beschaafde mens, doch over een andere fascinerende diersoort: de muis. Meer in het bijzonder de bosmuis. Zondagnacht -dus de nacht van zondag de 18de op maandag de 19de- sliep ik eens met de tuindeur dicht. Want het was toch wel frisjes geworden en alleen het raam open zou voldoende moeten zijn. Maar met het sluiten van de deur bleek ik ook een tuinmuisje dat des avonds even gezellig binnen was komen buurten te hebben ingesloten. En een KABAAL dat één zo'n muizebeestje kan maken terwijl hij/zij springenderwijs en klauterenderwijs op zoek is naar een uitgang !! Ik kon er werkelijk niet door slapen. Dus er uit en een lichtje ontstoken. Ja, daar liep het arme beestje al op volle snelheid door de woonkamer te zigzaggen ! Op een slimme manier het diertje van de verlichte woonkamer naar de donkere keuken met de geopende deur gestuurd. Kostte een minuutje of twintig, maar daarna was het huis weer muis-vrij. Denk ik. Moraal van dit verhaal: stel je gastvrij op in het leven, maar zorg wel dat je gasten tijdig het toneel verlaten. (En nu hoop ik maar dat de adepten van die ene geblondeerde dekzwabber met dat nagemaakte Limburgse accent dit niet lezen, en zeker niet dat ze het te ruim opvatten ...)
Op de genoemde zondag kwam ik ook nog de schattige eendjes tegen die op de onderste foto's staan. Zie je daar (de achterkant van) dat bordje dat aangeeft dat het er strict éénrichtingverkeer is ? Een minuut nadat die kleine kuikentjes daar liepen reed daar uiteraard weer zo'n vervelende kut-tukker precies tegen de rijrichting in. De beestjes hebben het gelukkig overleefd. En hij dus ook.
Ik heb zo lang moeten wachten op een goede gelegenheid om de ganze-kuikens te filmen of te fotograferen [probleem: lichtinval], dat ik al weer vergeten ben waarom ik dat eigenlijk wilde. Misschien heeft het iets te maken met het feit dat de ze niet voorjaars-geel of Haags-geel zijn, maar -als ze heel jong zijn [en deze zijn al weer zo oud dat ze al gewoon wit zijn]- vaal-geel. Of vuil-geel. Kies maar.

Eendekuikentjes zijn dat vaak wel, maar uiteraard de door mij gefotografeerde eendjes weer niet. Die waren iets van gebroken wit ipv voorjaars-geel ... :-(
De samenhang van dit alles ?? Nihil.
De relevantie ervan ? Dat is aan de lezer om uit te zoeken.