Intermezzo: Het Groen-Geel Gebeuren

Feitelijk gaat het hier niet om een intermezzo, maar juist over het beschrijven van een langdurig proces. In April kon ik dus al verheugd melding doen van de paardebloemen die her en der hun harnekkige en onverstoorbare aanwezigheid kenbaar maakten. Één eenzame paardebloem staat nog steeds stoer in mijn voortuin, maar afgezien van deze laatbloeier zijn ze allemaal al vertrokken. Tot volgend jaar dan maar weer.
Na het heengaan van de paardebloemen kwam een zeer onver- wachte gast zijn opwachting maken in het droogste en meest hopeloze deel van mijn tuin: een boterbloem. Inderdaad zeer onverwacht, omdat de boterbloem zo'n typisch pionierskruid is voor de vochtige gebieden. Moerassen enzo. In dat gedeelte van de tuin heeft het feest dan ook niet lang geduurd. Maar in de achtertuin dook er kortgeleden wèèr "eentje" op (Zie de middelste twee foto's). Het is natuurlijk moeilijk om in het geval van een boterbloem van één of meerdere te spreken omdat de voort-planting en aanwezigheid door middel van een wortelstok gaat. Maar es kijken hoe het daar af gaat lopen.
Helemaal onderaan een plantje dat al vele weken zo'n beetje overal waar ik kom zijn kop opsteekt. Het is verleidelijk om in het kader van dat wortelstok-gebeuren en de stervormige bloemetjes te denken aan havikskruid, maar het is zowaar het Jacobskruid. Ik heb één en hetzelfde plantje achter in mijn tuin op hetzelfde tijdstip van twee verschillende kanten gefotografeerd. Wat een verschil, hein ?
En dan -als een soort van nabericht- een paar plantjes hier even verderop zoals ik ze 23 Juli op de kiek zette. Soort: onbekend. Dat zijn dus de twee bovenste fotootjes.
Filosofisch-religieuze overpeinzing: zou moedertje Natuur mij en andere Hagenaars nu welbewust en persoonlijk verwennen met dat eenvoudige, doch mooie geel-groene gebeuren, of zouden ooit onze Haagse voorouders de Haagse Nationale Kleuren hebben gekozen uit wat hen direct omringde ... ??
--
Nabericht dd 24 Juli: via de interactieve modus van dit blog kreeg ik te horen dat de bovenste twee foto's van het prachtige boerenwormkruid is. Maar er werden ook vragen gesteld over dat jacobskruid. Tiens, ik heb de plant primair geïdentificeerd aan de bloemen en de afmetingen. Nader onderzoek kan ik niet meer doen, omdat ik de -zoals men zegt- giftige plant alreeds heb verwijderd ...
--
Tweede nabericht: Inmiddels is achter de internetschermen de dicussie in volle hevigheid losgebarsten -> Een enkeling beweert dat het toch om havikskruid gaat en niet om Jacobskruid ... De enige manier om er alsnog achter te komen is om de plant weer op te laten komen (als dat al gaat lukken) en daarna HÉÉL nauwgezet -met de flora in de hand en de centimeter erbij- te bestuderen ... We houden u op de hoogte, beste lezer.
--

Les Minuscules Danoises

Ofwel: die Domme Deentjes

De lezer had dus al vernomen hoe ik vanuit het land der domme Ollanders, via het land der domme Duitsers op het punt kwam het land der domme Denen te betreden [ik bepaal me maar tot het "domme" aspect van deze drie volkeren, want met de oor- spronkelijke anti-homo opzet van deze teksten kom je gegaran- deerd in aanvaring met het strafrecht]
Het oponthoud in Flensburg gebruikt om een flinke kop koffie bij de Stewart af te nemen. Daar nog een leuk drietalig gesprekje mee gevoerd. Een hart-vitamientje ! Ik bedwing de verleiding om hier uit te gaan weiden over sleutelmomenten en het effect van
"gewone mensen" op de beschaving en dergelijke dingen meer. Het krijgt zo gauw een pedanterig en elitairistisch toontje, je verhaal. En we waren al overeengekomen dat er geen elitairistsch luchtje rondom dit blog thuishoort.
Maar met het krappe tijdschema dat ik aan mijn broek had hangen en de tweeënenhalf uur vertraging nog vóór ik in Denemarken was, zat ik dus met een probleem: is het nog wel doenbaar, de WDS in Herning ?? Indien niet, dan moest ik me maar gewoon een halve dag in Kolding gaan vermaken en daarna terug naar huis. Moet toch te doen zijn. Terwijl de vraag nog onbeantwoord bleef, stoomden we Denemarken binnen via een prachtige spoorweg-constructie. Alweder een hart-vitamientje. In Denemarken viel er op het spoor heel wat minder te genieten, want we moesten nogal eens stilstaan. Tiens, als je op een enkel spoor in twee richtingen verkeer wilt laten rijden, moet er heel wat voorrang verleend worden ... En die tweeënhalf uur werd allengs meer dan drie uur ... Toen ik eindelijk in Kolding aankwam had ik me al vastgeklampt aan het idee dat de volgorde waarin de rassen op de website stonden aangegeven ook de daadwerkelijke keur-volgorde zou zijn (hoewel dat nergens expliciet of impliciet zo vermeld stond). Met de mastín español als laatste in de rij zou het aldus nog mogelijk moeten zijn om een stukje mee te pikken. Beter dan helemaal niets. Al was het natuurlijk niet waar ik voor gekomen was ...
Deens, aan de geschreven taal hoeft het niet te liggen, want die is voor 92,5% begrijpelijk. MAAR aan de gebrekkige informatie- voorziening op met name de stations ligt het dus wel. Daar komt dan nog eens bovenop dat op zondag de loketten bij de Deense Staats Spoorwegen gesloten zijn ... Zo bruin bakken zelfs die luie Ollanders het niet ! Op een enkel station kan je wel in de kiosk iets voor elkaar krijgen in de zin van kaartjes. Maar de kaartjes-automaat werkt ook prima. Als ik eens over dit brede onderwerp zou mogen doormijmeren, dan kan ik opmerken dat die sukkels van de diverse Europese spoorwegmaatschappijen in plaats van op hun kantoortjes proberen hun zgn "ei van Columbus" van nog maar eens een extra laagje "goud" te voorzien, beter eens gewoon bij elkaar moeten gaan rondkijken. België, Nederland, Duitsland, Denemarken ... overal is het behelpen met wat je op de stations, op de websites en op kaart-automaten aangeboden wordt. Maar praktische oplossingen liggen in het buitenland zó voor het oprapen. Het zou het leven van vele miljoenen er een stuk aangenamer op maken. Heus.
Maar op een gegeven ogenblik zat ik dus in de trein van "Wei-je" (Velje) naar Herning. Niet overdreven fit, dat moet gezegd. Maanden vooraf had ik al gezegd "Als ik nog leef en het is niet te heet, dan kom ik". Nou, het was eigenlijk veel te heet. Maar toch ging ik. Tel daar een ongemakkelijke nacht zonder slaap bij op en je hebt ongeveer het plaatje. Herning leek een aangename verassing in petto te hebben: het was namelijk mogelijk om vanuit het station per loopbrug meteen de autostrade ("Dronningens Boulevard") over te steken. Dat was niet gepland, maar ik nam de gelegenheid te baat. Alles om maar iets vroeger/ minder laat aan te komen ... Het had een goede zet kunnen zijn, als ik maar op de Godthabsvej had kunnen komen. In plaats daarvan liep ik op volle snelheid over de ... (nergens een naam aangegeven. Ook achteraf niet met zekerheid kunnen achterhalen)... in een te zuidelijke richting. Terwijl het zweet met liters tegelijk langs m'n lijer gutste en de verzengende zon op mijn weerloze lichaam scheen kreeg ik twee keer (één keer op haar heenweg en één keer op haar terugweg) versterking van een Deense hardloopster. Ik probeerde haar de kortste weg naar het Messe-center te ontfutselen, maar het kwam er op neer dat zij wel wist waar het was, maar geen echt idee had van de kortste weg. (Ik had daar wel een idee van: ik was de herkansings-afslag al voorbij. Daardoor werd het een stukje heen-en-weer lopen). Wat die hardloopster betreft: ook al was het maar een blondje, toch had ik best wel een half uurtje met haar op de speelweide willen spelen. Zo had ze óók haar overtollige energie kwijt gekund. Maar ja, je weet hoe het gezegde gaat:
"I can't. I have a dogshow" ... terug bij de herkansings-afslag (ook zonder naam) zag ik een soort van kaartje. Daar stond o.a. een "Hundeskov" aangegeven. Eerst dacht ik: "Hee, leuk(!) één van die schattige Deentjes heeft tenminste WEL de moeite genomen om iets van informatie over de hondenshow te geven". Langs een route met dit soort bordjes kwam ik uiteindelijk bij het terrein van het Messe-center aan. Maar dan wel aan de verkeerde kant ... !

Gieren de zenuwen van de spanning al door je keel, beste lezer ?? Nog even geduld, het alles onthullende derde deel komt eraan. Maar dan alleen voor lezers met roestvrij-stalen zenuwen !

Domme Denen

Ofwel: les Minuscules Danoises ...

Ik zou hier kunnen beginnen met een citaat van Shakespeare, die dan op zijn beurt Hamlet weer citeerde toen deze sprak:
"Something is rotten in the state of Denmark ... "
Maar net zoals de titel zou het een beetje te eenzijdig de schuld leggen bij alleen maar die domme Denen (en ze zijn ECHT dom hoor, die Deentjes (!), zij het soms ook wel eens vriendelijk en behulpzaam). Het gaat net zo goed over die domme Duitsers en die domme Ollanders.

Wel, ik heb dus besloten om de geheime blogberichten over mijn voorbereidingen voor het bezoek aan de World Dog Show niet alsnog te publiceren. Ik hield ze sowieso al een tijdje onder de knop, omdat ik mijn afwezigheid voor een paar dagen hier op het dorp niet te breeduit wilde rondschreeuwen. Maar de geinteresseerde lezer zal het dus met een korte samenvatting moeten doen ...

Het verhaal zou verteld kunnen worden vanaf de Bundessieger te Dortmund verleden jaar. Hoewel "Dortmund" een sterk overroepen reputatie heeft maar objectief niet al te belangrijk is, vond men (Deense Kennel Klub) het dus wel de moeite om daar met een standje aanwezig te zijn. Daar heb ik dus ook mijn programma-boekje voor de WDS 2010 al opgehaald.
Er was -uiteraard- ook een speciale website. Maar naarmate de tijd verstreek, bleek dat daar steeds minder werk van werd gemaakt. In de laatste weken voor die World Dog Show werd gehouden, werd het Deens-talige gedeelte van de site nog wel één keertje geupdate, maar de anderstalige gedeeltes niet. Lekker gastvrij ... ! Op een gegeven moment stelde ik dan ook op mastininfo de forum-vraag of heel die WDS maar niet gewoon geboycot moest worden. Een scherpzinnige lezeres had overigens al wel op een ANDERE dan de speciale SITE ontdekt dat er 21 Mastines Espanol en 10 Mastines de los Pirineos waren ingeschreven. Op basis waarvan je dus zou mogen besluiten dat het de moeite kon zijn om de vertoning te gaan bezoeken.
Dan moest er uiteraard ook nog bekeken worden wat de reis-mogelijkheden waren naar dat verre Herning. Het WAS mogelijk om aldaar per trein aan te komen. Daarmee was dus aan mijn belangrijkste voorwaarde voldaan.
Deze keer kon de website van de Belgische NMBS me niet echt behulpzaam zijn bij het uitknobbelen van een reisschema. De website van de Deense staatsspoorwegen al evenmin.
In de week voor het vertrek nog vlug even een ticket (van die ellendige sukkels van de NS) via het reisbureau op de hoek besteld. Uiteraard voor de slaaptrein naar het noorden. Volgens het bijgeleverde reisschema zou ik in Bielefeld op de slaaptrein van de Europese AIDS-hoofdstad (je-weet-wel: "Het begint met de 'A' van HIV en het rijmt op Rotterdam") naar die andere homo-hoofdplaats van Europees formaat (Kopenhagen, dus) stappen en uiteindelijk daar in het Deense Kolding weer uit-stappen.
Het tijdschema moest er toe leiden dat ik uiteindelijk een half uurtje zou hebben om van het Centraal Station in Herning naar het tentoonstellingsterrein te lopen en daar op tijd voor de show zou arriveren . Ook achteraf bleek dat een zeer realistisch schema.
Om geen risico's te lopen rondom het missen van verbindingen en dergelijke besloot ik maar om wat eerder te vertrekken dan het officiële schema voorschreef. Ongeveer drie uur eerder. Via Bad Bentheim weer de Heimat binnengetuft en aldus de richting van Bielefeld ingegaan. Naar goede gewoonte met een Sjeems Bond-boek om wat te bestuderen. Dat was nog hetzelfde boek waarin ik ter gelegenheid van de WDS 2009 in was beginnen te lezen. Geen verhaal aan één stuk, maar eerder wat losse vertellingen uit het opwindende beroepsleven van een geheim agent with a license to kill ... Dit boek is dus deze reis uit-gelezen en ik ben in een ander (1958. Nederlandstalige vertaling van onbekende datum) boek met dezelfde hoofdpersoon begonnen.
Tot Bielefeld een reisje zonder bijzondere voorvallen. Of het zou moeten zijn mijn eerste kennismaking met een blijkbaar folkloristisch gebruik waarbij enkele jonge deerntjes een symbolisch boodschappenmandje proberen leeg te verkopen (in dit concrete geval onder de vermelding dat het om een drinkgeld voor een vrijgezellen-avond zou gaan). In Bielefeld zelf liepen ook van die groepen met deernes rond (sommigen in een soort van klederdracht), dus dat van die vrijgezellenavond zal wel niet helemaal waar zijn, denk ik ...
Daarna in Bielefeld nog een primeur: de allereerste keer dat ik -NOODGEDWONGEN- een MacDonalds binnen stapte. Ik bespaar de ontgoochelde lezer de details, maar ik kan wel verklappen dat ik me behoorlijk genomen voelde achteraf ... :- (
Hoewel een zaterdagavond, was in Bielefeld zo'n beetje alles gesloten in het centrum. Die paar horeca-zaakjes die wél open waren, zaten geconcentreerd aan de achterzijde van het station. Ik had er geen enkele behoefte aan om met een grote reistas wat in een warme, lege stad rond te gaan lopen, dus ik nam plaats op het geplande perron, sloeg mijn boek open en begon verder te studeren. Af en toe de beentjes strekken en natuurlijk het eerste flesje (25 cl) wijn opengemaakt ...
Het moment kwam er dus aan. Een ENORME en enorm lange trein kwam aangedenderd. Zo'n beetje alles zat aan elkaar geplakt: bestemming Warschau,bestemming Kopenhagen, alles ... Toen ik eenmaal de juiste wagon had gevonden kreeg ik maar beroerd weinig begeleiding van het personeel, waarvan het me overigens onduidelijk was van welke nationalitiet of taalfamilie het was. Het vinden en betrekken van het juiste slaapcompartiment was helemaal een crime. Ik wist ook niet wat ik mocht verwachten. Vooraf had ik te horen gekregen dat we voor drie personen een vier persoons-compartiment zouden hebben. Uiteindelijk zou blijken dat we met drie à vier personen plus een verstekeling een zespersoons-compartiment moesten delen. Dat delen had nogal wat voeten in de aarde, want irritant en lastig aanwezig was een getrouwde homo, die nauwelijks Engels sprak, met een vrouw die vreselijk uit haar bek stonk en snurkte. Dat zullen dan wel Ollanders geweest zijn. Een mogelijkheid om je even keurig te installeren was er niet. Dank zij die vieze Ollander. Bah ! Het ging er dus op neer komen dat ik wel even wat heb gelegen in die héél warme en niet-ge-airconditioned ruimte, waar evenmin behoorlijk geventileerd kon worden, maar zo goed als zeker nog geen moment geslapen. In Hamburg er uiteindelijk uit en vanaf dat moment alleen nog maar het gangpad van een andere wagon bewoond. De diverse wagons verschilden vreselijk veel van elkaar. In alle opzichten: ruimte, luxe, uitvoering, voorzieningen. Misschien niet qua prijs. Dat weet ik dus niet. In Hamburg stapte overigens ook die verstekeling uit de trein. Misschien is deze ongure figuur er ook de reden van geweest dat we in Flensburg zo allejezus lang hebben stilgestaan. De Deense "Politi" wilde even in alle compartimenten kijken. Wat ze ook zochten, ze hebben het niet gevonden. Maar wél heeft dat erg veel tijdverlies opgeleverd. Toen de trein eindelijk weer in beweging kwam liepen we al twee-en-een-half uur achter op het reisschema ... Op dat moment heb ik dus overwogen om dan maar rechtsomkeert te maken ...
Maar hoe dat is afgelopen, vertel ik in het zinderende tweede deel van dit spannende verhaal ...

Vijf video-voorsmaakjes van de WDS (-:

\
-- -- -- -- --
Hieronder: de uiteindelijke BOB-Winner Anuler Alano en de eerste reu uit de kampioensklasse Neron de Filandon




-- -- -- -- -- --
Vlnr de eerste drie uit de openklasse reuen: 1= Dark Angel, 2 = Bono S Madridskogo Dvora, 3 = Charley z Kraje Sokolú


-- -- --
De donkere schaduw die in onderstaande video door het beeld schicht in navolging van de zwarte man met de rode cravate is dus die Dark Angel de la Montée du Col


Zo, dat is indrukwekkend, toch ?!? :-)
Je kunt wel zien dat ik goed mijn ogen de kost heb gegeven bij de Groten onder de Grootmeesters van de Cinematographie: Renoir, Losey, Antonioni, Kubrick, Verneuil, Sen ...
Maar nu even ernstig: ik was al blij DAT ik iets had om er op te zetten. :-)
De foto's zullen nog wel een week ofzo laten wachten. Ik durf niet na te denken over de qualiteit daarvan. Of over het gebrek aan qualiteit ... :-(
Het vreemde verhaaltje dat bij dit avontuur hoort verneemt de lezer later nog.

- AEPME -

Zaterdag is er (helemaal in Leon, derhalve moeilijk bereikbaar voor de liefhebbers uit de rest van Spanje) dus een Algemene LedenVergadering (Asamblea General) en tegelijk een Bijzondere Algemene Ledenvergadering van de AEPME.
Daar is op zich niets bijzonders aan. Wat er op de agenda's staat zijn oa een punt rondom het verkiezen van de nieuwe vice-voorzitter en een punt rondom het weer intrekken van een tamelijk recente bestuursmaatregel. Dat laatste met name is belangrijk en verassend. Er was dus een ingewikkelde regeling rondom HD-scores, het moeten verschijnen op tenminste vijf Concursos monograficos en het kunnen verschijnen op de dekreuen-lijst van de club, alsmede het mogen adverteren in de Carlanca. Ik vat het maar een beetje kort samen, want het was eigenlijk een tamelijk ingewikkelde constructie die werd opgebouwd rondom een HD-maatregel die nauwelijks iets om het lijf had. Maar een aantal Spaanse fokkers -neen, ik noem nu nog geen namen- vonden zelfs dat symbolische HD-programaatje nog te ver gaan. Fokken met honden zonder HD-opnamen en fokken met ouderdieren die allebei HD-E hebben, het moet -blijven- kunnen ...
Er zijn op internationaal niveau stemmen geworven ten faveure van het symbolische programmaatje. De uitkomst is nog onzeker, maar het oorspronkelijke pessimisme (er werd gehoopt op meer stem-volmachten vanuit het buitenland) lijkt wat te wijken. Die internationale dimensie is belangrijk omdat er natuurlijk een scheve situatie aan het ontstaan is met zware verplichtingen voor fokkers in de diverse buitenlanden, maar "vrijheid-blijheid" voor de Spaanse fokkers. Zodra ik meer weet, verneemt de lezer het.
--
Update dd maandag 28ste: het blijkt dat de voorstanders van het behoud van de regelementering het afgetekend hebben gehaald. Met 5 stemmen verschil is er dan nu tenminste een basis om serieus verder te werken.
Er is nu dus ook een nieuwe vice-voorzitter. Niet iedereen is blij met hem, maar binnen de rasvereniging zullen we toch allemaal met elkaar door een deur moeten. En dat dan hopelijk ten gunste van het ras.

Carlos Gardel (75 jaar geleden alweer ...)

** Wie "Argentinië" zegt, zegt "Tango"

en wie "Tango" zegt, zegt "GARDEL" **

Dergelijke boutades werken het genuanceerd denken natuurlijk niet in de hand en het denken in stereotypes des te meer, maar in dit specifieke geval verklaart het wel een beetje waarom CARLOS GARDEL (11 december 1890 - 24 Juni 1935) 75 jaar na zijn verscheiden nog steeds zo populair is. Het verklaart ook een beetje waarom die populariteit zich altijd vooral in Argentinië concentreerde. Met de rest van Latijns Amerika op een goede tweede plaats, Europa op een zwakke en ras minderende derde plaats en dat dan waar Noord-Amerika uiteraard weer van niets weet (met interessante verschijnselen hier en daar in Azië overigens).
Zijn populariteit was natuurlijk gegroeid vanuit een bodem van een muzikaal repertoire waarbij hij zowel aan de muziek-zelf als aan de teksten zijn flinke deel bijdroeg (wat heet "bijdroeg": hij geldt als zo'n beetje de enige echte uitvinder van de "Tango-canción").Maar daarbij moet natuurlijk aangetekend worden dat hij zijn carriere ooit begon als zanger in liedjescafés en kleine zaaltjes, maar later uitbreidde met grotere concerten en via de toen nog nieuwe media als de grammofoonplaat en muziekfilm. Hij deed zijn prachtige bariton geen reputatie-schade aan met die "uitstapjes". Meer nog: vooral langs die weg is hij uit kunnen groeien tot het fenomeen dat hij dan uiteindelijk geworden is. Van een Levende Legende door een vliegtuigongeluk (eigenaardige parallel met "the day the music died", waarbij Buddy Holly en Ritchie Valens omkwamen) radicaal omgevormd tot een Mythe met bijna heilige-status. Interessant feitje: zijn officiële graf op de nationale begraafplaats "Cementario de la Chacarita" krijgt nog dagelijks bezoek en daarmee mag hij onderhand wel "de popuplairste dode van Argentinië" genoemd worden (Ter vergelijking: toen Juan Perón nog op dezelfde begraafplaats lag kreeg die nauwelijks iemand over de vloer. Zelfs ook Eva Perón, die op een duurdere begraafplaats even verderop lag, kreeg minder visite.).
Duidelijk wèl een onderdeel van de "Beschaafde Achtergrond" zit er evenwel niets typisch Haags aan Gardel. Toen redacteur Frans nog piepjong was, waren er nog maar enkele muziekstukjes die tot het algemeen (radio-/ grammofoonplaat-/ meezing-) patrimonium behoorden. Één daarvan was natuurlijk "Adios Muchachos". Dat kwam mede doordat er een alternatieve tekst rondging. In plaats van zoals Gardel te zingen over "Adios muchachos, compañeros de mi vida/ barra querida de aquellos tiempos" werd dat dan: "Er was een vogel en dat beestje kon niet kakken/ er zat een veertje aan zijn poepertje gebakken". Geen Hogere Literatuur, maar het helpt natuurlijk wel bij het memoriseren van de de melodie ... Nochtans is de eerste keer dat redacteur Frans zich HERINNERT de stem van Gardel te hebben gehoord pas in de eerste helft van de jaren '90 ... Maar wat een stem was dat (!!) eentje die dwars door je ziel snijdt ...
De tango wordt wel eens beschreven als "de eerste glimlach na het oversteken van een zee van tranen", wel, als dat klopt mogen we wel blij zijn dat er in Argentinië zoveel afgehuild is ...
Maar waar het om Gardel gaat: de emotionele kant van zijn lied-repertoire behelst zo'n beetje alle menselijke gevoelens: van melancholie via bitterheid, optimisme, strijdvaardigheid, dankbaarheid, vervoering, liefde, berusting, nou ja, eigenlijk alles, dus. Enkele voorbeelden met geluidsillustratie:
(met behulp van liefhebbers van over de hele wereld en door de tussenkomst van oa YouTube; de kwaliteit laat derhalve nogal eens te wensen over)
volver Hierin leren we oa "(que) veinte años no es nada" ("twintig jaar van een mensenleven is niks"). Dit is sindsdien in Latijns-Amerika een gevleugeld gezegde geworden waarmee het belang van de vervliedende tijd wordt gerelativeerd ...
Volver II Ja, hetzelfde nummer, maar met authentieke opnames uit de film "El dia que me quiereas" en met zowaar de tekst in ondertiteling. Er blijkt nog een opname van hetzelfde nummer, uit de zelfde film, op hetzelfde decor te bestaan. Met dit verschil dat hij hier wat strijdbaarder voor de camera staat en op een gegeven ogenblik zelfs zijn "grijzende" slaaphaar beetpakt als hij zingt over "Ik ben dan wel een dagje ouder, maar pour moi la vie va commencer; ik heb er zin in; ik ga het maken !". Ik zoek die opname nog steeds, dus wie een tip voor me heeft ...
Adios muchachos Denk aan het vogeltje (!).
Caminito Met enkele voorbeelden van wat veel Argentijnse nationalisten en chauvinisten kenmerkend en belangrijk vinden aan hun eigen land. Let goed op de beelden.
mano a mano Dit begint steeds meer op te klimmen in mijn persoonlijke favorieten-lijst. Er zijn meerdere versies van, ieder met een iets andere 'sfeer'.
Por una Cabeza Ook deze video is uit de film "El dia que me quieras" genomen en is al een klein filmpje op zich. Ook hier zijn meerdere "gevoels-versies" van. Ook bekend van andere films. Bijvoorbeeld "Scent of a Woman" met Al Pacino. En die ene film van Spielberg (je-weet-wel die onsmakelijke, ongeschoren figuur die afgezien van "Duel" nog nooit een behoorlijke film heeft gemaakt), hoe heet die ookalweer ?!
la comparsita Deze alleen maar om eens uit een heel ander vaatje te tappen.
Om kort te gaan: bestudeer deze man en zijn muziek eens, het zal echt je culturele horizon aangenaam verbreden !
--
Helemaal bovenaan: een door de meester-zèlf gesigneerde foto.
Onderste foto: de deukhoed, bij voorkeur met een ietwat bredere en ietwat slappere rand was een handelsmerk van Gardel. Op een gegeven ogenblik (eind jaren '80) verschenen in de straten van Buenos Aires een groter aantal plakkaten en borden [zonder verdere tekst] waarop een hoofd met de duidelijk herkenbare gezichtskenmerken van de Peronistische presidents-kandidaat gecombineerd was met die iconografisch slappe hoed in de klassieke positie. Niet veel later werd Carlos Menem weldegelijk president. Zal wel toeval zijn.

Het nieuwe Finse fok-omkaderingsbeleid

Het is in dit weblog al eens ter sprake gekomen: dezelfde gekte waarmee de Nederlandse kynologie op dit moment is besmet heeft ook in het buitenland al slachtoffers gemaakt. Een aardig gedocumenteerd voorbeeld is Finland. Voor hen die mij voor geen meter vertrouwen of die graag een woordje Fins bij willen leren (ik neem zelf genoegen met kennis van het Finse woord "Kuuppish !" [= "Proost !"]) geef ik hier een documentatie-link van de rasvereniging => PDF
Wat is er aan de hand ? Meer onder druk van de omstandigheden dan spontaan en uit overtuiging hebben een paar mastín español-mensen binnen de Finse "Molosserclub" een beleidsplan voor de periode tot en met 2014 opgesteld. Dat moet dan in samenwerking met de "officiëel erkende fokkers" uitgevoerd gaan worden.
Minstens even interessant als het eigenlijke plan is de achtergrond waartegen eea plaats vindt. Ik begin maar eens te vertellen:
In Finland is het wel "gebruikelijk" dat de (al of niet ingevoerde) honden worden ingeschreven in het stamboek van de kennelclub, maar er wordt ook buiten dat verband om gefokt en ingevoerd/ gehouden. De enige sanctie (als je het zo mag noemen) die daarop staat is in feite dat je met dergelijke honden niet aan shows mag deelnemen en dat hun nakomelingen niet alsnog in het stamboek terecht kunnen. Het eerste nestje dat je fokt mag zonder kennelnaam bij het stamboek geregistreerd worden. Wil je daarna nog fokken, dan moet je eerst een twee-daagse cursus volgen en dat afronden met een (geslaagd) schriftelijk examen (Nederlandse kynologen met een lang geheugen herinneren zich nog dat ooit een regel werd overwogen waarbij je de twee cursussen "elementaire kynologische kennis" eerst keurig met een examen moest afronden om eveneens met kennelnaam en al te kunnen fokken en te laten registreren). Vervolgens kan je een kennelnaam aanvragen. Bij die gelegenheid teken je ook een soort contract dat je niet met teven onder de 18 maanden gaat fokken en dat je je teef niet te vaak zal gebruiken voor de fok.
In Finland lopen 100 à 150 mastines rond met een gemiddelde leeftijd van rond de acht (8) jaar. Er zijn drie (3) mastín-fokkers en 1 à 2 nestjes per jaar. Puppy-prijs (let op !): 800 to 1200 euries. De laatste twee jaar is er een sterke trend om mastines in te voeren. Toch is men bezorgd om de "smalle fok-basis". Zes tot tien Mastines worden er gebruikt in hun functie van kuddebewaker. Dat lijkt een interessant gegeven, maar het is ons mastinero's inmiddels bekend dat dit niet altijd even oordeelkundig gebeurd en wel eens helemaal verkeerd kan uitpakken ... :- (
Vanwege de Finse Kennelclub is daar dus zo'n plan van aanpak rondom de HD- en ED problematieken. De rasspecifieke invulling voor de ME: zowel honden met HD-A, HD-B, HB-C als met HD-D mogen worden gebruikt voor de fok, maar ALS een HD-D-hond wordt gebruikt, moet de partner HD-A of HD-B zijn. Ik vind dat een erg goede regel, hoewel ik het binnen het kader van het Fins beleid/ Finse situatie dan weer erg vreemd vind; dat had best beperkt mogen worden tot alleen maar partners met HD-A. De bevestiging van de HD-status dient plaats te vinden op een leeftijd van tenminste 18 maanden. De toestand van de ellebogen: die moet dus voor beide ellebogen tenminste "2" zijn [0= dysplasie-vrij, 1 = verdacht, 2 = middelbaar, 3 = beroerd]. De minimun-leeftijd voor de ED-test is 12 maanden. Twintig (20) procent van de in Finland geboren mastines zouden Röntgenologisch onderzocht zijn op HD. ED-onderzoek is nog maar een tijdelijke ontwikkeling. In de periode tussen 1998 en 2008 zijn 48 honden in het totaal onderzocht. Stand van die zaken: 16 honden met HD-A, 4 honden met HD-B, 11 honden met HD-C, 16 honden met HD-D en één enkele met HD-E. Voor de ellebogen geldt: 40 honden met ED-0, 5 honden met ED-1, 0 honden met ED-2 en 2 honden met ED-3.
Met een zekere spijt beweert men dat er meer honden geröntgend zouden moeten worden omdat men in feite te weinig gegevens heeft om een serieuze inschatting te kunnen maken van de werkelijke toestand van de populatie. Vanuit ons knusse hoekje op het Europese continent moeten we daar uiteraard hartelijk mee lachen, want wat wij aan gegevens hebben is duidelijk minder en inmiddels al behoorlijk verouderd ... Uit de voor-studie blijkt dat er wel andere ziekten en kwalen bij de Finse mastines zijn beschreven, maar dat die geen aanleiding (zouden) geven voor restricties of nadere bestudering. Dat bevreemdt mij een beetje en ik heb dan ook het balletje van de Patella Luxatie opgeworpen. Over het percentage van het voorkomen van PL bij de ME is maar weinig publiek bekend, maar hier geldt volgens mij meer dan bij andere gezondheidsproblemen dat voorkomen beter EN makkelijker is dan genezen. Juist omdat in dit stadium het verder uitwaaieren van het euvel in de populatie makkelijk gecounterd kan worden.
De algemene doelstellingen van het fok-omkaderingsplan zijn: * het behouden van een gezond ras met rastypisch karakter en rastypische bruikbaarheid (waarbij is opgemerkt dat "agility" ook onder die bruikbaarheid van de ME heet te vallen. Er zijn inderdaad mastín-eigenaars die hun hond graag door zo'n parcours sturen. Het levert leuke beelden op, maar de periode waarin een gezonde volwassen mastín dit zonder schade kan doorstaan is toch echt te kort om het de moeite waard te maken.) * Het karakter van de mastín dient kalm en niet agressief zijn (met dit laatste kan ik 100% instemmen) * De authentieke bruikbaarheid moet behouden blijven (waarmee men concreet bedoelt dat het een werkende berghond moet kunnen blijven) * Aan de regels omtrent dysplasie moet streng de hand worden gehouden * Het inteelt "percentage" moet onder de 6,25 blijven * Voorts:
Een reu mag niet meer dan 15 welpjes verwekken ...
Een teef mag in haar leven niet meer dan twee nestjes hebben.
Een mastín-teef moet tenminste twee jaar zijn voordat ze haar eerste nest heeft.
Ook:
Men is van mening dat er meer mastines ingevoerd zouden moeten worden om de gestelde doelen te bereiken.
En er zouden meer gezondheidsonderzoeken moeten plaatsvinden.
Bij de laatste twee punten merkt de mastín-werkgroep op dat ze de financiële middelen daarvoor zelf niet heeft ... ;-)

Oorspronkelijk was ik van plan om dit verhaal ruim te voorzien van commentaar, maar schrijvenderwijs besloot ik dat ik maar zo dicht mogelijk bij de rapportage van mijn Finse zegs-persoon moest blijven. Commentaar kan later nog.