BRATISLAVA (IV) The way back

Zoals veel andere liefhebbers van de Mastín Espanol was ik dus zeer teleurgesteld in de vertoning daar in zuid-Bratislava. De meesten waren echter exposanten, dus die moesten nog even blijven; ik kon meteen aan mijn stutten trekken. Wat ik onverwijld deed. Ik wilde zo snel mogelijk weg uit de stad waarvan ik onderhand meende dat ik er een ondubbelzinnige haat-haat verhouding mee had (en dus niks geen haat-liefde ofzo ...).

Normaal gesproken zou ik nog een aantal uurtjes in het centrum hebben rondgezwalkt, een hapje eten misschien, wat architectuur en stedebouw tot me nemen, de inboorlingen wat bestuderen - het vrouwvolk met name (ik vind die Praagse brunettes toch stuk-ken interessanter dan de blondjes uit Bratislava. Niet dat ik iets tegen blondjes heb, maar ach ...) , maar ik had me voorgenomen om zo snel mogelijk per trein uit dit oord der bezoeking te vertrekken.

Op de weg naar het station en later op het station zelf ontmoette ik diverse kleine groepjes luidruchtig-enthousiaste supporters van ... ja, misschien van de Bratislava Boys, die net het kampioenschap hadden gehaald, of de koppositie in de halve competitie, of was het misschien de nationale ploeg die de vijand in de pan had gehakt (op een zaterdagmiddag ... ?) ?? Een paar zaken waren opvallend: 1) de groepjes kregen op hun beurt enthousiaste en positieve reacties van het publiek 2) ze bleken geen enkele neiging tot vandalisme of andere vormen van overlast te hebben 3) het waren overduidelijk VOETBAL-supporters 4) en ja, het waren kleine groepjes dus het idee dat je voetbalsupporters middels pelotons van de Morbide Eenheid ondersteund door bijtgrage politiepipo-honden bijelkaar moet drijven [eventueel met gebruik van traangas afgevuurd vanuit politie-pipo helicopters] is voor de zoveelste keer onderuitgehaald. Oh grote verassing ... 5) ook hier verlopen de vreugdeuitingen volgens patronen als bij ons. Ook geen verassing, uiteindelijk is vreugde een universeel menselijke gemoedstoestand en waarom zouden die buiten de geeigende -en dus min of meer uniforme- kanalen verlopen ?!

(later zou ik op het web nog pittig moeten studeren om er achter te komen om welk elftal het nu eigenlijk ging. Het ging dus echt niet om ijshockey of bridge ofzo, evenmin om de plaatselijke club, maar -afgaande op de sjaaltjes en andere parafenalia van de supporters- om de nationale elf. Vgl de foto's boven van Slovan Bratislava en het nationale.)

Zowaar nog een goed bericht tussendoor: toen ik op de terugweg nog even langs dat honden-parkje van die ochtend liep waren die twee jonge meisjes met dat kleine witte hondje er weer. En dat liep wederom lief met andere honden rond te huppelen, dus geen bijt-trauma ofzoiets ...

Bij de info-balie op het station kreeg ik het teleurstellende bericht te horen dat een eerste intercity richting Praag of Berlijn nog úren op zich zou laten wachten ... Dan maar met de reeds besproken nachttrein terug ... (vertrek 22.55)

Ik ben niet meer bij het station weg geweest die dag. Een beetje rondlopen om het lichaam draaiende en in vorm te houden, vele uren lezen in de avonturen van mister Bond, een laatste heerlijke grote kop expresso, zo'n groen flesje met dat lekkere Toma Natura mineraalwater ... echt erg was het niet. De vaste stations-bewoners bestonden vooral uit politiepipo's die -niet in een echt apepakkie, maar meer in 'werkkleding'- in tweetallen en soms in drietallen het perron en de centrale hall van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat regelmatig afliepen en clochards die overigens niet lastig waren voor wie ook. Net zo min als de beroepsdames die van vroeg tot laat aanwezig waren met een stuk of drie personen. Van enige interactie tussen deze drie die-hard groepen heb ik evenwel niets kunnen waarnemen. Vreemd ??

Slowaaks is eigenlijk toch wel een erg on-Haagse en derhalve onbegrijpelijke taal. Okay, als je een pint wilt hoef je alleen maar het woord 'pivo' te kennen, maar ik heb bijv. 's ochtends vroeg voor dat dozijn koffie-automaten gestaan en er absoluut NIETS van begrepen. Echt niet. Nergens de woorden "bakkie pleur" of "kopje kofje" ofzo. Of iets dat op suiker/ melk/ zwart leek. Of op de Franse, Duitse, Italiaanse, Spaanse of Engelse equivalenten daarvan.

Aan het einde van deze Slowaakse dag kon ik weer in een eigen driepersoons-compartiment stappen. Meteen het onderste bed opgeklapt, zodat ik een driepersoons-bank tot mijn beschikking had (wel met een laddertje het bed instappen later). Tegen de tijd dat ik horizontaal ging had ik alweer een klein flesje witte wijn en een tempranillo weggewerkt. Maar niet Bratislaveloos in slaap gevallen; laten we zeggen als een half balletje. Misschien dat hiermee het succes van twee gezonde treinnachten is verklaard. Het was voor mij alweer van 1979 geleden dat ik zover met de trein tot in Oost-Europa was doorgedrongen. Wat me van toen vooral is bijgebleven was die enorme hoofdpijn door het slapen in de trein. Die is dus nu weggebleven.

-

Nabericht: zondag de 11de was het weer iets minder druilerig dan zaterdag. Althans in Duitsland en Nederland. In Slowakije bleek het juist beestenweer te zijn geweest. Via Gronau ipv van via Bad Bentheim (dus via een omweg) naar huis terug. Had ik dan toch nog een extra "toeristisch stukje buitenland vanuit het treinraam, bij daglicht" opgesnoven ... ;)

.

Voor de thuisblijvers en de vroege weglopers nog een fotoverslagje van de Slowaakse MOLOSSERCLUB-clubmatch op zondag de 11de: http://mastingallery.net/cpg145/thumbnails.php?album=881 .Toegegeven: er zit een foto bij die pijn doet aan je ogen en tevens de fatsoenlijke mastín-liefhebber dwars door de ziel snijdt, maar dat komt door de Hollandse inbreng.

BRATISLAVA ( III ) Anti-climax

.

Ik kwam dus zaterdag 10 Oktober bij het expo-centrum aan met een zéér slecht humeur. Iets te laat. Maar er moest -met behulp van de vriendelijke mensen van de organisatie- nog even gezocht worden naar de ring van de mastines. Dat was dus op de "tweede etage". Maar oei, wat was dat hier eng, klein en benauwd ...! En op die etage òòk ... Bah-bah-bah !!

Maarre ... zei ik nu net dat het er eng en benauwd was ?? Nou, dat is dan een schoolvoorbeeld van een understatement. "Te veel sardines in een veel te klein blikje" komt meer in de buurt ... Een garnaal kon er zijn kont nog niet keren !! Het is me wel gelukt om nog even met een handdoek mijn zweterige lijer wat af te drogen, nou ja, alleen mijn aangezicht en nek enzo, maar dat was al een opluchting ...

Met veel trots publiceerde de organisatie later dat er op deze "grootste show in de FCI-geschiedenis" maar liefst 21.111 ingeschreven honden waren en 1.200.902 bezoekers (weliswaar over vier dagen verdeeld), maar die bezoekers waren echt niet de oorzaak van de benauwde -zeg maar: claustrofobische- toestand. Het ruimtegebrek was er eerder de oorzaak van dat de bezoekers aan een hoge snelheid circuleerden ipv even rustig aan de kant van de ring plaats te nemen. En het woord is dan nu gevallen: ruimtegebrek. Dat was dus het probleem. Te weinig ruimte aan de rand van de ring en te weinig ruimte IN de ring. Voor mastines is dat een ramp. Het zijn al zeer wispelturige show-honden, die regelmatig in de ring aangeven "vandaag heb ik geen zin, loop zelf die rare rondjes maar" , maar vooral mastines met weinig show-ervaring zijn door zoveel benauwende drukte al vlug geïntimideerd. Dat bleek ook deze keer weer. Geen enkele KON zijn/haar gangwerk laten zien in dat ringetje van 16 erecties lang en 8 erecties breed. De meesten hadden er ook absoluut geen zin (meer) in ... Voor de mastineros kwam daar dan nog eens bij dat ruim éénderde van de ruimte rondom de ring in beslag werd genomen door de getatoeëerde, kaalgeschoren pooiers en woonwagenbewoners met hun cane corso-honden (daar waren maar even 266 van ingeschreven en ze werden in de drie aanliggende ringen voorgebracht).

Nogmaals mijn complimenten voor de Spaanse keurmeester Naveda voor het feit dat hij toch nog met de 18 (ingeschreven, niet nageteld) Mastines de los Pirineos en de 30 daadwerkelijk verschenen Mastines Espanoles naar een behoorlijk resultaat heeft toegewerkt.

Wat de MdlPirineos betreft: daar zaten een paar exemplaren bij die dan misschien in keurmeester-ogen minder rastypisch waren, maar bij mijn nederige persoon bijzonder in de smaak vielen qua lichaamsbouw (en uitstraling).

En dan de Espanoles ... Allereerst: waren het er wel 30 ?? Er waren er een paar die dubbel in de catalogus stonden vermeld, maar er waren er ook enkele die naar Bratislava waren afgereisd en aldaar niet ingeschreven bleken. Echt, ze bedoelden het wellicht goed, maar die Slowaken waren zeker geen wereldkampioenen op het gebied van de organisatie ... Daarbij werden er nog twee honden gediskwalificeerd: een erg mooie jonge gestroomde reu (dat is mij op het moment-zelf helemaal ontgaan) en één van de twee reuen uit de kampioensklasse, de mooie wolfsgrauwe Motley House Urfin Lucky Joy. De laatste omdat hij naar de keurmeester uitviel. De eigenaresse schrok daar meer van dan wie dan ook en het magere mokkel in kwestie liep de volgende uren met een lijkbleek gezicht rond, maar als keurmeester heb je dan toch echt geen enkele andere keus dan diskwalificeren. Wat ik verder dan nog opmerkte was dat een mooie volwassen teef per se haar gebit NIET wilde laten zien. De eigenaresse verliet derhalve met hond en al de ring om niet meer terug te keren. Dat heet dan officieel ineens een "absent"...

Het niveau van de MEs was varierend, maar met een erg goed gemiddelde. Wereldkampioen werd Hessi Mastibe. Dat is inderdaad een mooie en indrukwekkende teef. Ik houd niet van de hangende oogleden zoals die in dat "H-nest" voorkomen, maar kom aan, het is maar een klein detail binnen een prima geheel.

Wat was dat trouwens voor een raar "extraatje" bij die ene teef die hier in de kampioensklasse stond ingeschreven, die Motley House Luxury Spring Day ? Er was weldegelijk iets, maar om de spanning nog even vast te houden vertel ik het in een later logboek-artikel pas ...

Wat mij allerminst beviel was het feit dat meerdere eigenaars hun hond met zo'n wurgketting-halsband op de mat brachten. Een choker heet dat dan. Er blijkt dan ook nog een trend te zijn die vraagt dat die wurgkettinkjes dun van diameter moeten zijn. Welja, waarom niet meteen een pianosnaar ... ?!? Sommige gehoorzaamheids-profeten zweren bij die wurgketting als pedagogisch middel, maar toch niet in de show-ring zeker !? Emeh ... herinnert de oplettende lezer/ lezeres zich die tweede foto van Juan el Líder ("Higo") nog ?? Het dikke, zacht nylonkoord had in het halsbandgedeelte óók een element van dichtsnoering, MAAR met een duidelijke grens waar het de mate van dichttrekken betreft. De ring aan het uiteinde van het halsbandgedeelte kon maar zeer beperkt heen-en-weer bewegen tussen twee knopen. En dat werkt PRIMA !! En dan is dat nog maar één methode om een "lasso" humaan te maken. Nu hebben de meeste mastines op shows veel meer losse keelhuid dan Higo en zijn daardoor juist nog kwetsbaarder. Ik ben een tegenstander van een overmaat aan keelhuid. Veel is al snel TE veel. Maar de combinatie wurgketting + overdadige keelhuid is ronduit misdadig.

Vlak bij de plaats waar ik aan de ring stond was ook een pen/ open bench met meerdere honden. Een jonge mastín die niet zo mooi was, maar wel erg knuffelbaar, liet zich graag uitgebreid aanhalen door ondergetekende. De eigenaresse reageerde daar op met veel misbaar en een stortvloed van Russische woorden en uiteindelijk in het Engels: "OUR dogs !" . Tiens, als je dan inderdaad niet wilt dat je hond met andere mensen omgaat ...

Er viel dus onder behoorlijk abnormale omstandigheden weldegelijk iets te zien. Waarom, zo vraagt de oplettende lezer zich af, heb je dan geen foto's gemaakt ? Je neemt zo'n toestel toch niet voor niets mee ?! Wel, in de eerste plaats omdat ik héél erg uit mijn godverdomde humeur was. En wel in een godverdomde mate. En op de tweede plaats omdat ik in dat sardineblik nauwelijks bij mijn reistas kon; met moeite heb ik er een klein potloodje uit kunnen friemelen waarmee ik mijn naam in de catalogus kriebelde. Kàn dat echt, zo klein en benauwd ?! Neen, dat KAN niet, maar het WAS wel zo !!

Op de derde plaats, al had ik mijn toestel kunnen pakken, ik stond nauwelijks in een positie om een fatsoenlijk kiekje te maken.

Is het mogelijk om deze WDS in één woord samen te vatten vanuit het perspectief van de mastín-liefhebber ?? Misschien zou dat dan het woord "bekrompen", in de zin van een zéér beperkte ruimte, kunnen zijn. Of misschien zouden woorden als "teleurstelling" of "humeurig" gebruikt kunnen worden, maar die houden dan toch weer verband met die beperkte ruimte. Veel sfeer was er niet rondom de mastín-ring.

En ik was dan ook niet de enige die blij was toen 'ie eindelijk weer weg kon uit dat expocentrum ...

.

Fotoverslagen: http://www.esmastin.cz/galerie/vystavy/bratislava101009/index.htm

http://www.esmastin.cz/galerie/vystavy/bratislava101009/fenky/index.htm (teven)

Alsmede: http://mastingallery.net/cpg145/thumbnails.php?album=879

Videoverslagje : http://vimeo.com/7121133

(Het videoverslagje mag dan wel "slechts" 13 minuutjes zijn, maar het laat goed zien hoe een top-keurmeester een mastín bekijkt: dat bekijken gaat maar voor een gedeelte met je ogen; je handen moeten het andere belangrijke deel van het kijk-werk doen)

BRATISLAVA ( II ) Frustraties

Het was dus de bedoeling dat ik me met God's eigen benenwagen door Bratislava zou bewegen in de (zuidelijke) richting van de Donau om daar via de "nieuwe brug" naar het Expo-centrum te gaan. Die benenwagen is absoluut niet kinderachtig uitgevoerd en draait -niet bedoeld als woordspeling- zijn hand niet om voor een tiental kilometers meer of minder. EN DAT WAS MAAR GOED OOK, want ik was al heel gauw de weg kwijt !! Waar is het fout gegaan ?? Eigenlijk al in het begin. Volgens de duidelijke situatieschets die ik vooraf had gemaakt moest ik meteen aan het einde van de stationspromenade rechtsaf om dan na circa een halve kilometer een grote verkeersader tegen te komen, daar links afslaan en dan zou de rest zich bijna vanzelf wijzen ... Maar het kruispunt dat ik daar rechts zag was hooguit 150 meter verder ... En op dat kruispunt kwam ik ook in aanraking met een ander euvel fenomeen: in Bratislava is de straatnaam-aanduiding allerbelabberdst ! Een volwassene heeft er uiteraard geen enkele moeite mee om het toe te geven als hij /zij een domme fout heeft gemaakt, maar je moet het ook durven te benoemen als de fout buiten jezelf ligt. Zoals hier. Toegegeven: mijn formidabel oriënteringsvermogen heeft me al aan het eind van mijn tienerjaren verlaten (voer voor neurologen), maar normaliter zou je toch door de stand van de zon het zuiden moeten kunnen vinden. Helaas, de weersomstandigheden waren daar niet naar. En de andere omstandigheden evenmin. Het was -zelfs ook later op de dag- een druilerige dag waarop het zonlicht diffuus door de vochtige lucht scheen die over de Donau en tussen de bergformaties een beetje stil hing te hangen ... Het verschil tussen zuid, west, noord en oost was echt niet te onderscheiden. Dan ben je verder afhankelijk van hoe de beschaafde mens orde in de hem omringende chaos heeft gebracht. Het spijt me te moeten zeggen, maar op dit punt heeft Bratislava-stad een flinke onvoldoende gescoord. Jammer. Als ik alvast een algemeen oordeel over deze oude stad mag debiteren: zoals ik haar heb leren kennen kan je haar in haar diverse aspecten vergelijken met het Praag van de jaren 70 (alhoewel ik hier de riolen niet heb zien roken/ stomen/walmen, wat je met dit weer wel had mogen verwachten), de hoofdstad van de Nederlanden -Brussel, dus- en weldegelijk de Haagse Lichtstad zoals ze in de jaren tachtig, negentig nog was. Doordat ik op een gegeven moment juist naar het noorden liep (ik herkende de straatnaam -nu alweer vergeten - doch toen die maar bleef duren-en duren kreeg ik een beetje argwaan ...) heb ik niet alleen dat befaamde stadcentrum gezien met het geoefende oog van de planoloog, maar toch ook een en ander van de buitenwijken. Ik denk er dus een klein beetje over mee te mogen praten ... Wat ik erg wist te waarderen was het feit dat er in deze stad én gewone stadsbussen én trolleybussen én ... echte trams (voor een echte wereldstad een conditio sine qua non) rondreden. Mijn zwaarste klachten tegen Bratislava: 1) net als in bv. het walgelijke would-be stadje "Nijmegen" zijn er veel te weinig straatnaambordjes. Die er al zijn, zijn vaak moeilijk te lezen als je er niet met je neus bovenop staat. 2) net als in bv. het walgelijke would-be stadje "Nijmegen" kan je er volgende verkeerssituatie tegenkomen: je staat met je fiets, benenwagen of brommertje voor een stoplicht te wachten -> je krijgt eindelijk groen licht -> en komt er dan achter dat de afslaande, tegemoetkomende automobielen precies op dat moment óók groen krijgen ... 3) de bewegwijzering middels plattegronden aan de openbare weg is onder de maat en niet altijd correct, feitelijk alleen in de binnenstad aanwezig 4) als in zoveel steden, dorpen en gemeenten -zelfs ook de Haagse Lichtstad- wordt de natuurlijke mogelijkheid bushaltes te gebruiken om plattegronden en andere relevante info aan te bieden niet benut. Dank u vriendelijk.

Ik stond dus op een gegeven ogenblik ergens in het noorden van Bratislava en volgens de onverbiddelijke klok begon de tijd ècht te dringen ... Ik vroeg in één van de vele kiosken (die daar dubbelen voor de kaartverkoop vh openbaar vervoer) de "functionaris" hoe ik bij de Donau kwam. In het keurigste en meest perfecte Duits dat ik in decennia heb gehoord kreeg ik te horen dat het zeker wel een uur lopen was (in de richting waar ik vandaan kwam, dus). Maar beter gewoon op tram 5 zou stappen. Dat vond ik eigenlijk te absurd voor woorden resp. daden, dus ik keerde mijn lopende schreden. Tot voordeel van de Slowaakse inboorlingen, want die waren aldus gedurende enige tijd nog in de unieke gelegenheid om eens enkele van de allergrofste Haagse krachttermen te horen, uitgeschreeuwd op het correcte geluidsniveau en met het correcte accent ... In de tussentijd kon ik ook nog eens nadenken over het hoe en waarom van dat perfecte Duits van de kioskhouder. Ik deed een denkpoging in de richting van "één der laatste overlevende männer der SS-ausland-staffel" (hij had ook zo'n blaadje over de Königstiger-tank in zijn kiosk), maar vermoed dat hij een jaar of tien tekort schiet om daar nog voor in aanmerking te kunnen komen.

Mijn eigenwijsheid overwinnende, kocht ik met behulp van gebarentaal en drie woorden Bratwürst bij een andere kiosk toch een kaartje, dat ik uiteindelijk in tram 5 afstempelde ... Toen een paar haltes verder een dame haar plaats en de tram verliet kon ik eindelijk ook eens op de OV-/stadsplattegrond IN de tram kijken hoe ik zou moeten rijden ... Uiteindelijk verliet ik de tram nadat ik in een "zijstraat" de "oude brug" had gezien (lijkt sterk op de Schenk-brug). Op weg daar naartoe weer een aantal hotelgasten met hun show-honden tegengekomen. Ik stak de Donau over en passeerde eerst een groot show-terrein waar evenwel een ander evenement plaats vond. Bij de laatste loop-loodjes waren het mijn armpjes die echt in de problemen zaten. Want het is toch wel onhandig lopen met zo'n sporttas/ reistas ... Uiteindelijk kwam ik achter de "Nieuwe brug" op het emplacement van het expo-centrum en daar ging ik als een dom schaap maar achter het eerste-beste rijtje staan ... Daar kon ik zowaar een kaartje en een dag-catalogus kopen. Er waren toen nog steeds show-honden bezig het terrein op te komen.

Op de foto: de binnenstad van Bratislava op een niet te zonnige, rustige dag. Speciaal voor de zeldzame lezers van dit logboek opgezocht op internet.

Op reis

Es kijken of ik het me nog goed herinner ... Het is al meer dan een maand geleden ...
Ergens in de voorgaande week mailde ik naar een goede kennis dat ik "hyper-tensed and all stressed-up ben omdat ik vrijdag/ zaterdag/ zondag naar Bratislava op-en-neer moet" en kreeg toen een enthousiaste reactie met "Veel succes in Bratislava. Een zeer mooi stadscentrum. Ik was er Augustus nog toen ik van Wenen naar Boedapest fietste ...". Toen de dag van vertrek ( vrijdag 9 oktober) eenmaal daar was, leek het met de spanning ook gedaan. Volgens het reisschema dat ik had opgevraagd zou ik rond het middaguur hier in het dorp op de trein moeten stappen en zou ik dan uiteindelijk op het Hauptbahnhof te Berlin 8 minuten tijd hebben om de nachttrein naar mijn eindbestemming te vinden. Dat leek me tamelijk weinig, omdat ik meende dat het Hbf in miljoenenstad Berlin wel een vergroot soort Antwerpen-centraal moest zijn met tenminste 4 à 5 spoorniveaus enzo. Voor de zekerheid dus maar een trein eerder nemen ... Die vertrok niet één, doch twee uur eerder. Maar aldus gedaan. Bij Bad Bentheim de Deutsche Heimat binnen getuft. Ik zat toen al geinteresseerd in een oud (vertaling uit 1964) Sjeems Bond boek te lezen. Een lekkere rit, al werd het aan het einde van de rit wel erg druk in de trein. Deze trein vertrok dus twee uur eerder, maar kwam ongeveer drie uur eerder aan. Op en rond het Hauptbahnhof valt maar weinig te beleven, maar het weer was er fantastisch. Op het grote terras lekker in het zonnetje zitten lezen. Eventjes ook binnen op een bankje. Verder nog een frietje en een verdomd lekker mini-pizzaatje genomen. Uiteindelijk zou de slaaptrein naar Praag en Bratislava (officiele vertrektijd 19.00 uur) met vertraging vertrekken, dus ik had net zo goed hier op het dorp de geplande vertrektijd aan kunnen houden ...
Het was buiten het hoofdseizoen, dus ik had een driepersoons slaap-coupé/ compartiment voor mezelf-alleen. Die jongedame die zo veelbetekenend in de camera kijkt was alleen maar op een foto aanwezig. Misschien maar goed ook, want ik weet niet zeker of mijn oude hart het anders nog wel had kunnen trekken. Trouwens, die vriendelijke, keurige en bloedmooie brunette die op een later station in het aanpalende compartiment stapte ... nou ja, laat maar.
Voordat ik aan mijn laatste stukje slaap begon had ik al twee flesjes witte wijn à 25cl weggewerkt. Maar niet als een balletje het bed ingerold !
Ergens midden in de nacht stond de trein wel erg lang stil. Even er uit om te kijken. Verdorie ! We zaten in Breslau, en dat is dus helemaal in Polen ... (Bovendien: het had er onbehoorlijk zwaar geregend ...!). Maar daarna wilde het wel lekker vlotten met de rit. Weinig slaap, dus maar wat zitten lezen in de avonturen van mijn vriend Sjeems.
De voorziene aankomst om 5.40 uur in de morgen klopte dus aardig. Het was nog pikdonker, dus verder dan het station en de directe omgeving ben ik niet gekomen in die eerste uren. Een aardig station, eerlijk waar. Het was niet koud, dus de meeste tijd op een bankje buiten op het perron zitten lezen. Af en toe eens de benen gestrekt in de ruime hall en op het voorplein van het station. Volgens de kaart was dat expo-centrum waar de World Dog Show zou plaatsvinden niet ver verwijderd van het station, dus ook toen het licht begon te worden was er absoluut geen reden om haast te maken. Nog twee heerlijke, grote bakken expresso genuttigd in de stationsrestauratie. De figuur die een tafeltje verder zat met zijn ega was blijkbaar minder tevreden met zijn bestelling, want hij zat in het amsterdams te keffen over "hebben de ratten er over gelopen ... ?"
Een kleine schok: de eerste honden die ik in Bratislava tegenkwam werden per trein aangevoerd en ... hadden muilkorven aan. Dat vond ik niet zo'n lekker gezicht, eigenlijk.
Toen ik eenmaal in de richting van het expocentrum aan de Donau vertrok kwam ik na een paar blokken bij een parkje waar enkele honden ZONDER MUILKORF leuk aan het spelen en aan het rennen waren. Ik bleef even op een afstandje staan kijken. Uiteindelijk was ik voor honden naar het hart van het Europese continent afgereisd. Maar al heel gauw veranderde het vredige tafereeltje want een van de volwassen honden (die verdacht veel op een golden retriever leek) greep het kleine hondje waar twee jonge meisjes mee waren afgekomen bij de strot en liet niet meteen los ... Aan de reactie van de eigenaresse van de bijterd te horen was het een Nederlandse. Ik liep maar gauw door ... (kon en hoefde trouwens ook niets doen in die situatie).

BRATISLAVA ( I ) Voorspel

Al begin September heerste er hoge koorts in het mastín-wereldje. Er kwam een World Dog Show. Wie had er (al) ingeschreven en met welke mastines ? Welke liefhebbers zouden komen ?
Een dame uit Finland -die op dat moment nota bene een nestje had liggen- gaf te kennen dat ze "even" langs zou komen om voluit te genieten van al dat lekkers. Kortom: iedereen had er zin in !!
De lol ging er voor mij al heel gauw af, want wat ik eerst in gedachten had (toeristisch naar Bratislava treinen via Praag en het hele gedeelte door Tsjechië en Slowakije bij daglicht tot me nemen, gevolgd door één of twee nachten in een eenvoudig hotel) bleek dus niet te kunnen.
Allerlei alternatieven bestudeerd, inclusief per vliegtuig naar Bratislava en daar een long-weekend van de stad en de WDS genieten, maar geen enkel realistisch scenario kwam te voorschijn.

"Kan Maksje donderdag komen ?" kreeg ik zondag 4 oktober (Wereld dierendag, overigens) te horen. "Neen, want ik sta stijf van de stress en ik kan er niets bij hebben ...".

Hoe is het uiteindelijk met het noodscenario afgelopen ? Welnu, de nuttige informatie over de Europese dienstregelingen enzo moesten weer eens van de website van de Belgische Spoorwegen (NMBS) komen (God zegene die domme Belgskes !) terwijl ik even de grens over moest om in het Duitse Gronau mijn trein-ticket te kopen (weg met die luie, domme Hollanders van oa de Nederlandse Spoorwegen !). Maar ik kon dus weer even opgelucht ademhalen en Maksje mocht alsnog komen. Ware dat niet zo geweest (dat hij een dagje op visite kwam), dan had het me misschien toch gelukt om dit weblog nog vóór de WDS op te starten. Maar om duistere reden(en) lukte het me niet om door de eerste stappen te geraken.

Op de foto: Max. Een Duitse herder die in het NHSB staat ingeschreven als zijnde "Wit", maar in werkelijkheid een meer "Champagne"-achtige kleur heeft.
De Duitse herder weet wat ... Is het inderdaad een "fantastische all-round werkhond" zoals zijn fans beweren, of is het eerder "het meest mislukte hondenras uit de kynologie", zoals zijn critici beweren ?? Of het ras inderdaad mislukt is hangt natuurlijk af van wat de oorspronkelijke opzet achter dit ras is geweest. Als het slechts de bedoeling was om een "betere" herdershond te fokken, dan is het ras alleen maar "matig mislukt". Maar als het de bedoeling was om -zoals wel wordt beweerd- een hond te creëren die in staat was om de taken van de herdershond (het hoeden en drijven van het vee) te combineren met het bewaken en beschermen van de kudde (het traditionele werk van de BERGHOND, in het Duits "Hirtehund" genaamd), dan is het inderdaad een mislukking geworden van kosmische afmetingen ... Met Duitse gründlichkeit heeft men én een aantal nuttige Duitse herdershonden-rassen (veelal van het type als de Mechelse herder en de Hollandse herder) doen uitsterven én ook de Duitse populatie aan berghonden. Daarbij moet je dan denken aan honden van het formaat Hongaarse Berghond(en) (maar niet in zo'n ordinaire witte kleur, doch vooral op een vaal-gele kleurbasis) , met vaak een lichte neiging tot het Bouvier-type.
Het allerergst evenwel is de uitwerking geweest van de rasstandaard en de theorieën rondom het lichamelijk functioneren met betrekking tot het uiterlijk van de hond zoals die sinds de officiele geboorte van de Duitse "Schäfer" de kynologie terroriseren. Vandaag wil ik me beperken tot de mijmering dat de onnatuurlijke hoekingen zoals die verlangd worden in de rasstandaarden van zowel de Mastín de los Pirineos als de Mastín Español het gevolg zijn -direct of indirect- van de waanzinnige rasstandaard van de Duitser. Later wil ik daar graag uitgebreider op ingaan.

Mastín Español

Voordat de mastin-liefhebbers nu weer op hun achterste benen gaan staan met iets van "Tuut-tuut, ho-ho !! Het zou in dit logboek in de eerste plaats gaan over de Mastín Español, maar het bestaat nu al voor twee-derde uit ge-eikelboom over de Haagse Lichtstad en 'the noble art of association football' enzo ... Dat kan echt niet, hoor !" zal ik het evenwicht maar even vlotjes herstellen.

Op de foto wederom Juan el Líder van de Raesdonck "Ergens in Twente" en nog een behoorlijke tijd vóór de vorige foto van hem werd genomen. Op de achtergrond is nog een stukje van de mastina Rapazuela el Rellenado te zien, maar daar gaat het deze keer niet over. Let wel even op de geïntegreerde riem/halsband die het mannetje aan heeft. Hier kom ik in een later bericht nog op terug.

Oei-oei ...

Oei-oei ... Dacht ik toch even een lekker stukje non-interactief internet tot stand te hebben gebracht, maar naar aanleiding van mijn laatste berichtje kwamen zowaar al een paar reacties binnen. Zelfs van de andere kant van de oceaan. En hoe leg je dan uit dat we in de Haagse Lichtstad helemaal geen "hooligans" hebben en dat wat voor de buitenstaanders op 'kwalijke randverschijnselen' lijkt in feite valt onder de noemer "Sfeer maken doe je met maten" ... ?!? Trouwens, op de gewraakte foto is dan wel iets van zwarte-grijze rook te zien, maar voor het grootste deel gaat het toch om wat we in het Zuiderpark classificeerden als "Italiaanse taferelen", dus eigenlijk is er niets aan de hand.

Bovendien (en dat is echt waar; ik zweer het !) wilde ik aan- vankelijk een andere foto plaatsen. Eentje waarop dat idee "achtergrond" meer van toepassing is. Maar ik ben op het laatste moment gezwicht voor een aandrang sterker dan ikzelf om toch maar de Aad Mansveld-tribune in feestverlichting toe te voegen ... Het was niet verstandig, maar het was sterker dan mij. Het was, zoals dat heet, compulsief.

Wat betreft de foto die ik eigenlijk in gedachten had: wel, kijk zelf maar. Het zijn de klassieke Haagse Kleuren. Ze strelen het oog. Ze beroeren de ziel. Soms lijken ze wel de emotionele harde kern van het Haags Nationalisme te vormen ... Zeker toch als het Groen-Geel kleurengeheel op esthetisch verantwoorde wijze afgewerkt is met een discreet lijntje zwart. Of wanneer, zoals hier, het zwart is vervangen door een harde donkergroene kleur. Ton sur ton heet dat, geloof ik.

Nogmaals mijn ootmoedige verontschuldigingen jegens eenieder die vindt dat ik de Haagse beschaving in een verkeerd daglicht heb gesteld.