foto-impressie van de winner-tentoonstelling

..
Wel, bij deze alvast een selectieve (want alleen oog voor mastines)foto-impressie van een hondengebeuren ergens in Noord-Holland op zaterdag 28 november. Het verhaaltje volgt later.

..

... Pobrecito ...

Hier is dus het sterk ingekorte verhaal van "Precious little Diego", een hondje dat 16 Augustus geboren werd in Finland. En al van bij de geboorte was duidelijk dat er iets mis was met het arme mannetje. Het duurde nogal een tijd voordat het duidelijk was wat precies. In de tussentijd leefde en speelde het ventje dat naar het Negende Wereldwonder Diego Maradona was genoemd tussen zijn nest- en kennelgenoten. Maar bleek moeite en pijn te hebben bij het lopen en rennen.
De uiteindelijke diagnose: COD en Radius Currus. Waarbij het eerste het andere veroorzaakte. Met beide voorpoten was het mis. En wel met name de lange pijpbeenderen. Die hadden trouwens moeite met de lengtegroei omdat oa een groeischrijf al dicht zat bij de geboorte. De voorgestelde behandelwijze: meerdere operaties tamelijk kort op elkaar en dat volgehouden tot de lengtegroei voorbij was. In de tussentijd zou het hondje absolute rust moeten houden in een kooitje. Logisch dat in plaats daarvan op 27 November overgegaan werd tot euthanasie. Arme Diego.
De communicatie over het ziekte-geval verliep nogal moeilijk. Eerst moesten de dierenartsen het verhaal over brengen aan de fokster en daarna moest die het verhaal in het Engels overbrengen aan de rest van de wereld. Bovendien liepen diverse vaktermen en de vertalingen daarvan problematisch door elkaar. Onthoud alvast de volgende termen: chondrodysplasia, hypochondroplasia, achondroplasia (je-weet-wel dat woord dat vast verbonden is met de Engelse buldog). Het gaat in het geval van Diego over een polygene vererving van de ziekte. De fokster concludeerde daaruit: hij heeft het, dus op zijn minst in zijn voorgeslacht moeten meerdere andere gevallen zitten. En waarschijnlijk ook elders in de populatie. Maar geen enkele fokker of club hoor je er ooit over ... Een terecht verwijt, zo lijkt mij.
In eerste instantie leverde ze de volgende links aan:
==> skeletal
==> dawsholm
==> upei
---
De fokster heeft al heel snel haar kaarten open op tafel gelegd. Dat werd niet gewaardeerd door met name andere fokkers. Maar die willen uiteraard niets weten -of geweten laten worden- over erfelijke kwalen in ons mooie ras. Ze heeft zich inmiddels vastgebeten in de materie en zich daarbij gericht op de erfelijke oorzaak van de kwaal. Om tot de voorlopige conclusie te komen dat die erf-factoren ook elders in het skelet hun kwalijke werking kunnen hebben. Ik deel haar conclusies niet allemaal, maar ik waardeer haar openheid in zeer hoge mate. Zonder dergelijke liefhebbers/fokkers in ons ras gaan we echt niet verder komen. Bovendien denk ik dat niemand die ons ras serieus wenst te bestuderen rond het bestuderen van dit onprettige onderwerp heen kan ...
-
Op de foto: het kleine, dappere mannetje ruime tijd voor zijn verscheiden.

Verkeerde rasvereniging voor de Mastín Español ...

We zitten dus noodgedwongen nog steeds bij de problemen rondom het ten onrechte indelen van de Mastín Español (Tegenwoordig ook Mastino Espagnol geheten (?)) bij de MNCN. Die MNCN was dus al ter sprake gekomen toen deze zomer het formeren van een EIGEN rasvereniging door liefhebbers van de beide Spaanse Berghonden-rassen wat opgepord werd. Diverse scenario's werden bekeken. Eerste keus bleef natuurlijk een eigen club voor enkele Iberische Berghondenrassen (waarbij zeker ook de Cão de Rafeiro do Alentejo permanent in beeld was). Als noodscenario's kwamen -op flinke afstand- aansluiting bij één (of een ander) van de reeds bestaande berghonden-rasclubs in aanmerking. Twee scenario's kwamen absoluut niet in aanmerking: het uit-elkaar halen van de beide Spaanse rassen resp. aansluiting/inlijving bij de Mastino-club (dat is dus die eerder genoemde absolute NO-GO).


Want wat was/is er zoal mis met die MNCN ??
Op de eerste plaats zat er qua personele bezetting één en ander behoorlijk scheef met die club. Met name was het onderscheid tussen die MNCN en de bullmastiff-club niet helemaal duidelijk; die twee waren zoals dat heet min of meer vergroeid tot een soort personele unie. En die bullmastiff-club, zo denkt de oplettende lezer natuurlijk meteen, daar was toch ook iets mis mee ?? Iets met het om zeep brengen van de Nederlandse Multi-raciale MolosserClub (NMMC) toentertijd ??
Klopt !! Vanuit de hoek van enkele bullmastifffokkers (met hier en daar een niet-fokkende eigenaar) was toentertijd P.van Montfoort opnieuw als voorzitter in het zadel geholpen en tot erelid benoemd. Om te voorkomen dat deze van Montfoort in tweede instantie (wegens het overtreden van de officiele club-regels) alsnog zijn congé zou krijgen waren enkele van die bullmastiff-fokkers bereid vieze zaak te doen: "wij krijgen zelf een eigen clubje en dan stemmen we voorlopig met het bestuur van de NMMC mee." Zo gezegd, zo gedaan. P. van Montfoort en zijn paladijnen mochten nog even blijven zitten, gesteund door die figuren (Lenders, Assink en vergelijkbare plebejers) die dus later -niet geheel volgens de regels- hun eigen Bullmastiffclubje kregen. Alsmede gesteund door een paar louche figuren die een eigen dogo argentino-clubje wilden en dus ook graag bereid waren tot een handjeklap-begonia-verkocht met het bestuur(of wat voor een bestuur moest doorgaan). Dit alles met de enthousiaste medewerking/inmenging van het ietwat zielige en allesbehalve intelligente voorzittertje van de toenmalige Raad van Beheer. Je weet wel, die André "Fles hem" van Fessem. Die ene dus met die schimmeldraadjes op zijn bovenlip en met dat lelijke wijf. Die bulldog-figuur. (Hee, das toevallig ... van Montfoort was toentertijd -behalve fokker, keurmeester en aankeurder van een x-tal andere hondenrassen- óók een buldoggen fokker/keurder ... ! Kleine wereld ...).[Ik vat met tegenzin dit vunzige verhaal maar kort samen, uiteindelijk zou dit logboek over Mastines moeten gaan]. Over wat er in de nadagen van de NMMC zoal is gebeurd en misgegaan is niet iedereen het helemaal eens. Zo wordt beweerd dat bij de laatste "openbare" ledenvergadering (er zou later nog een ledenvergadering zijn geweest waar de leden vooral niet mochten komen)van die NMMC van Montfoort nog steeds ambterend voorzitter was, maar zich "wegens ziekte" moest laten vervangen. Anderen beweren dat de dagvoorzitster van die vergadering weldegelijk de ambterend voorzitter was. We hebben het dus over de persoonsfiguur die later simultaan zou grossieren in bestuursfuncties bij zowel het voornoemde clubje louche Bullmastiff-figuren (inmiddels met erkenning van de nieuwe RvB) als bij de Mastino-club. Hoe er met de belangen van het Mastín Español-ras ( resp. Mastín de los Pirineos) is omgegaan tijdens de nadagen van de NMMC door oa de persoon die bij deze voldoende is voorgesteld, mag duidelijk zijn: die belangen zijn nooit van enig gewicht geweest bij welke afweging dan ook. En nu zijn we dus ingedeeld/ ingelijfd bij de verkrachters, excusez, de belangenbehartigers van toen ... Hoe zou het toch komen dat de Nederlandse kynologie zo'n beroerde reputatie heeft en hoe zou het toch komen dat er zo weinig mensen te porren zijn voor een functie in de kynologie (als bestuurslid van een club, vrijwilliger bij evenementen, functionaris bij tentoonstellingen et cetera ...) ?! IK zou het echt niet weten hoor ... Echt niet !!
-
Omdat dit blog-berichtje en de foto van de mastín Juan-el-Líder van de Raesdonck ("Hijo") een eigen leven was beginnen te leiden heb ik in ieder geval die foto maar vervangen door twee andere -niet geheel willekeurige- afbeeldingen.

Van beschaving en plebejers

Als vervolg van het vorige bericht: de RvB zou dus niet een paar rassen aan de Mastino-club hebben toegevoegd, neen, de RvB zou de Mastino-club (wat trouwens maar een héél klein clubje is)toestemming hebben gegeven om een vijftal rassen te annexeren. Dat is ook wel congruent aan de waarnemingen die (reeds) eind vorig jaar door om het even wie gedaan konden worden: voerde je bijv. de termen "rasvereniging" en "Rafeiro do Alentejo" in een zoekmachine, dan werd je -schijnbaar per ongeluk- naar de site van de MNCN gestuurd ... Met andere woorden: de MNCN had zichzelf gewoon even een uitbreiding beloofd en, omdat ze zelf als rasvereniging in het geheel niet functioneerde, kreeg ze dat dus ook. Van enige deskundigheid rondom de mastín español of van enige bezorgheid rondom de gezondheid van om het even welk ras is mij of mij bekende personen nooit gebleken. Ik heb geen enkele reden om aan te nemen dat het bij de andere van de vijf wisselgeld-rassen anders gesteld is ... Waarom het bestuur van de RvB deze transfer dus toegelaten heeft ?? Misschien dat het MOMENT WAAROP er iets mee te maken heeft ?? Er stond een ALV van de RvB op de agenda waarin de één-rasclub-per-ras-constructie zou worden opgedoekt. En misschien zou ook het bestuur wel geheel of gedeeltelijk weggestuurd worden. Op de valreep konden er dus nog een paar trouwe vazallen van het huidige en bestaande bestuur gematst worden: door een paar rassen aan het zieltogende clubje MNCN toe te voegen kon het bestaan van deze firma nog wat opgerekt worden. Dat er dan zes honden-rassen zijn die onder de nieuwe situatie moeten zuchten is blijkbaar van geen tel.

Het liefst zou ik hier dit onderwerp verlaten om met heel veel nadruk te vertellen dat ik niets tegen de Mastino Napoletano heb. Sommige mastini van buitenlandse bloedlijnen vind ik gruwelijk mooi. Ik heb dan ook nog eens de populatie in Nederland de laatste twee decennia qua bouw, gangwerk en gezondheid er op vooruit zien gaan. In hoeverre dat het directe gevolg is van importen vanuit het buitenland is mij als halve leek onduidelijk. De kwalijke reputatie welke de Mastino heeft en waardoor het ras nu op diverse lijsten met verboden rassen staat is in feite ten onrechte. De Mastino is beslist niet agressiever of onbetrouwbaarder dan de gemiddelde hond. Wellicht minder. De eigenaars van de Mastino, dat is een heel ander verhaal. Al heel vroeg had de Mastino de naam een Maffia-hond te zijn. Ook in Nederland vond in de jaren zeventig iedere pooier en penose-figuur die zichzelf geweldig vond dat 'ie een Mastino moest hebben. Verstand van honden of niet, als je bij de mafia wilde horen, mocht dat wat kosten: in de eerste helft van de jaren zeventig werden onwaarschijnlijke pupprijzen van een 250.000 guldentjes genoemd. En waarschijnlijk ook wel betaald. Die prijs is tegenwoordig behoorlijk "gedemocratiseerd", maar de reputatie van het ras en de eigenaars dus niet. Zelfs ook niet nadat de cane corso in Nederland werd geïntroduceerd. Een "ongewenst" en meer proleterig deel van het traditionele mastino-publiek trok daar naartoe, zodat er bij de mastino ineens speelruimte vrijkwam voor het meer ontwikkelde en meer deskundige deel van de traditionele aanhang. Plus natuurlijk bij een nieuw deel van het hondenminnend publiek. Is daar veel van te merken, bijvoorbeeld bij de stuiptrekkende restanten van de MNCN ?? Wel, op retorische vragen wordt in dit logboek geen antwoord gegeven.
.
(Ik ben er nog steeds niet doorheen geworsteld, dus: wordt vervolgd)
-
Wat de foto betreft: die is er dus voor het beschaafde deel van dit hoofdstuk.

Mastines en persoonsfiguren

.
Tiens, dit logboek zou eigenlijk over mastines en ander hondenspul moeten gaan, maar nu ben ik al weer gedwongen om het over allerlei persoonsfiguren en hun machinaties, manipulaties, machtsspelletjes, mega-egotripperij en wat al niet te hebben ... Logisch dat ik daar eigenlijk helemaal niet zo veel zin in heb.
Misschien moet ik me maar beperken tot een korte up-date. Vandaag nog eens op de site van de RvB gekeken. Onder anderen naar de pagina van de Mastin de los Pirineos. Hoewel zo'n beetje alle mastineros het een natuurlijke vanzelfsprekendheid vinden dat deze twee Spaanse berghonden-rassen bij elkaar in één rasclub thuishoren (of toch op zijn minst in een rasclub met andere berghonden), maar de ME werd ingedeeld bij een club met hondenrassen waarvan sommigen een kwalijke (vechthonden-) reputatie hebben, leek de MP even de dans te zijn ontsprongen. De genoemde pagina was al voorbereid om helemaal ingenomen te worden door een -mij onbekende- rasclub, maar vandaag bleek dat dus teruggedraaid. Alleen een korte mededeling dat er voor dit ras geen rasvereniging is staat er nu nog maar. Uitstel van executie, of toch een voorspel tot iets moois ?
Enkele dagen geleden was er ook een minieme verandering in wat de MNCN meldt op haar site. In plaats van te worden doorgeleid naar http://www.mollosserclub.nl/ krijgt de bezoeker de gelegenheid om op een andere plaats van dezelfde Mastino-site te lezen:

"Met ingang van 6 oktober 2009 is er door de Raad van Beheer toesteming verleend aan de MNCN om 5 verschillende rassen te mogen vertegenwoordigen"

En de rassen waar het om gaat zijn volgens opgave van de MNCN: Fila Brasiliero, Dogo de Canario, Mastino Espagnol, Perro dogo Mallorquin en Rafiero do Alentejo .
(Aan het feit dat niet alle ras-namen correct werden geschreven wordt door sommigen zeer zwaar getild)

-
Natuurlijk is het Higo/ Juan el líder die op de foto staat. En een haar die op de camera-lens zat (of anders wel op het scan-apparaat. Er zijn nog een paar foto's waar die haar terugkomt ...)
..

Terug in de polder

Voor de periode ná Dortmund had ik me voorgenomen om "op zijn minst één, maar liever nog twee weken" eens intensief te relaxen. Geen nieuwe zaken oppakken, alleen een paar oudere dingetjes afhandelen. Gewoon even op krachten komen.

Maar dat was dus buiten de waard, correctie, de Raad gerekend.

Want via het officieuze circuit kregen de Nederlandse Mastineros te horen dat het bestuur van de Raad van Beheer op kynologisch gebied in Nederland het had behaagd om het ras Mastín Español zomaar eventjes toe te voegen aan de Mastino Napoletano Club Nederland (MNCN). Voor mij kwam dat bericht de donderdag na de Bundessieger. De beslissing zou door de RvB al de 6de oktober zijn genomen. Tot op de dag van vandaag staat er niets over op de webpagina van de raad. In ieder geval niet bij het hoofdstuk "Nieuws". Wel werd nogal stiekem op dinsdag de 27ste de volledige ME-pagina van hun website veranderd met een verwijzing naar die MNCN en een link naar dezelfde firma ...

Da's effe grappig, een paar maanden ervoor werd in de communicatie die enkele Nederlandse mastineros onderling hadden om diverse redenen die MNCN al als een absolute NO-GO genoemd, en plots was het nu dan toch zover ... echt lachen, hoor !

Wat mogen we zoal van die MNCN verwachten ? In de eerste plaats al geen correcte spelling van de naam van het ras. Door het Italiaanse "Mastino" te combineren met het Franse "Espagnol" heeft men een nieuwe naam voor de ME geconstrueerd, zoals het met de namen van enkele andere nieuwkomers ook al is fout gegaan blijkens de mededeling op de frontpagina van MNCN-site. Ook kreeg de Mastino-club de lachers op haar hand door alvast een website "mollosserclub.nl" te reserveren voor de te hervormen multi-molosserrassen club. Nu is het ver van mij om iemand af te rekenen op (alleen maar) zijn of haar semi-/analfabeten-status. Over dit belangrijke onderwerp denk ik inmiddels zeer genuanceerd. Maar de gecombineerde uitglijders van de MNCN bevestigen alleen maar de indruk dat deze organisatie geenzins geïnteresseerd is in het wel en wee van de door haar binnen-gecroupeerde rassen maar des te meer in andere, marginale doelen. Voor het huidige bestuur van de RvB geldt mutatis mutandis hetzelfde. Een fatsoenlijk mens zou voor minder een huilbui krijgen.

Een mastinero die nog de moed kon vinden om de RvB te contacteren met de vraag waarom wij als Nederlandse Mastineros niet waren geraadpleegd kreeg te horen dat men daar al lang niets meer gehoord had vanuit onze hoek. Het feit dat er weldegelijk iets gebeurde in de aanloop naar het vormen van een eigen rasclub met in de eerste plaats de beide mastín-rassen is dan blijkbaar van geen tel. En wat dan feitelijk de functie is van zo'n "contactpersoon voor rasgroep 2" binnen het bestuur wordt hierdoor wel erg raadselachtig. "Zelf even vragen" zal toch niet buiten de sociale en intellectuele capaciteiten van zo'n bestuurslid van de Raad van Beheer op kynologisch gebied in Nederland vallen zeker ?? (wordt vervolgd)

-

op de foto: een keurig en degelijk Italiaans schietijzer. Ik had ineens een sterke aandrang om deze foto hier te plaatsen. Ik weet niet precies waarom. Misschien zo'n onbewuste associatie.

BUNDESSIEGER 2009

Eenmaal thuis zou ik een klein weekje de tijd hebben om weer wat op adem te komen. Niet langer, want de dubbelaar te Dortmund kwam er weer aan: vrijdag de 16de Oktober mochten 4 mastines (español) aan de bak in het kader van de 'Nationale Ausstellung' en zondag de 18de mochten er weer 4 mastines (español) aan de bak bij de 'Bundessieger Ausstellung'. Maar eerst kreeg ik nog een verassing weg te slikken toen ik vernam dat de dag ná de WDS nog de clubmatch van de Slowaakse Molosserclub had plaatsgevonden. In Bratislava. Hoewel later op de dag het weer dus beestachtig zou worden, was daar op de foto's niets van te zien. Het was zo'n "halve buiten"-show, in grote, ruime tenten/overkappingen. Had ik dàt geweten ...
Maar goed, de tentoonstelling van vrijdag moest ik aan mijn neus voorbij laten gaan. Later zou blijken dat ik niets gemist heb, want het ging om dezelfde vier inschrijvingen als zondag. Zondag stapte ik dus wèl op de trein, stapte na enige tijd weer uit met een zelfgemaakte situatieschets, en liep zonder omwegen en verdwalen naar die Westfalenhallen. Daar niet meteen de goede ingang en juiste catalogussen gevonden, maar toch netjes op de plaats der bestemming aangekomen: ring 23. Net als in Bratislava waren de Pirineos als eerste aan de beurt. Hoewel er maar liefst 7 van hen waren ingeschreven (vrijdag maar twee), tegenover 4 Espanoles. Als dát toch eens bij die domme Hollanders zou mogen ... maar helaas, in Nederland geldt nu eenmaal de regel dat de rassen altijd in volgorde van numerieke geringheid moeten opdraven. Sommigen vinden dat wel geschikt. Ik niet. Met een nieuw en/of onbekend ras ben je dan altijd in het nadeel.
De keuring geschiedde door R. Malo Alcrudo. Het is geen geheim dat ik niet zo met deze figuur ben opgezet -wel meer mastineros mogen hem niet, anderen lopen dan weer weg met hem- maar hij stond wel lekker relaxed te keuren en hij deed zijn best om de mastineros en hun mastines op hun gemak te stellen. De ruimte rondom de ring hield niet over, maar de ring had zelf wel een behoorlijke afmeting. Opvallend was dat meerdere honden op zo'n beetje hetzelfde (hoek)punt de neiging hadden om met hun rechterachterpoot naar buiten toe uit te glijden (met name aan de korte kant die tegen de andere ring aanlag), blijkbaar was daar zo'n tapijttegel op een verkeerde manier neergelegd. Met vier van de zeven inschrijvingen bij de MP waren de Nederlanders goed vertegenwoordigd. Wat de MEs betreft: die waren allemaal eigendom & fokproducten van I. Egorova (kennel Motley House). Dat was dus één van die mensen die in Bratislava al met van die dunne wurgkettinkjes ('chokers' ookwel eufemistisch 'showleads' genoemd) aan hun hond vastzaten. En ja, het was ook uit dit gezelschap dat ik toen te horen kreeg dat het om 'OUR dogs' ging ... Met die mensen viel feitelijk niet te communiceren. Da's jammer. Konden die mensen dan eigenlijk wel met hun mastines communiceren, of zat daar ook het taalprobleem in de weg ?? Waarneming: alle vier de mastines (waaronder dat knuffelbeertje uit Bratislava) maakten sterk de indruk op me dat ze grààg iets voor hun baas wilden doen, maar desondanks zag dat lopen/showen er NIET uit ! De arme beestjes werden aan die irritante wurgkettinkjes voortgesleept zonder dat hen daarbij echt duidelijk werd gemaakt wat nu eigenlijk van hen werd verwacht. Da's dan al de tweede keer dat ik beide Russische dames graag een half uurtje per stuk over de knie had willen leggen om met de matteklopper eens krachtig en voortvarend over hun ordinaire, dikke kont te gaan. Maar ja, waar haal je zo gauw op zondag midden in Bratwürstie een matteklopper vandaan ? Dan was er nog zoiets met wat uiteindelijk de nr.1 van het ras zou worden (Luxury Spring Day, deze keer in de open klas, vorige keer in de kampioensklas). Ik had er al eerder een opmerking over. Deze voornamelijk witte teef had bij haar ellebogen iets dat op hangprammen leek. Vooral tijdens het lopen echter bleek dat zo'n beetje de hele melklijst er maar wat bij-bengelde op grote afstand van de romp. Het allerergst was de speling evenwel bij die voorste melkklieren.(zie hiervoor ook rond de 12de minuut van de Bratislava-video). Zou dat nou eigenlijk wel gezond zijn ?? Ik kan me dat toch niet voorstellen. Malo had er in ieder geval geen moeite mee, want hij maakte haar dus één. Ik had geen enkele illusie om de keurverslagen van de MEs te kunnen inzien en had me ook voorgenomen om niet te blijven plakken -wel even een aanvechting bij de ring van de Newfoundlanders- dus ik zette de terugreis al weer vlot in.
Op de eerste foto -neen, het is geen trucage- Die Motley House Luxury Spring Day. "American-style" opgehangen, pardon, gehandled. En, neen, niet door mij gemaakt, maar er zijn gelukkig ook wel eens fotografen op het slagveld waarbij "het" wel lukt. Maar nou eerlijk zeggen: heb ik iets teveel gezegd over die hang-dingen ??
Op de tweede foto: "het klassieke" smiley-tje. Dit, omdat ik al een paar keer de mogelijkheid tot het gebruik van emoticons in de tekst node heb gemist.
De derde foto ... geloof me vrij: het lag niet aan de omstandig- heden, maar aan mijn onvaste handen die dag dat deze foto van Luxury Spring Day is mislukt. Maar je weet nu dat ik het tenminste geprobeerd heb. Dat ik maandagochtend vroeg al weer twee perfect-scherpe series met pony-fotos heb gemaakt zal de oplettende lezer wellicht niet interesseren.