Bartekijn

Onderwerp: lachen in Noord-België

Ja, ik geef het toe: beschaafde en buitengewone mensen zoals ik hebben een bijzondere maatschapppelijke verantwoordelijkheid om bepaalde toestanden en bepaalde figuren aan de kaak te stellen, maar is het mij misschien vergeven dat ik nu erg Mark Rutte-moe ben ??
Misschien dan maar eventjes de aandacht trekken op een andere "Thatcherino" ...

Op een half-afgelegen, maar desondanks openbaar, stukje internet vond iemand het maandag nodig om een televisionele
"confrontatie" tussen "Blauwe Banaan" Alexandre Le Croo (Hee, die waren we een paar dagen geleden hier al tegengekomenen ! Toeval... ) en het vieze dikkertje Bart De Wever per "embedded" video te re-posten. De poster was zelf erg onder de indruk van wat (voormalig ?) dikkertje Bart allemaal te vertellen zou hebben.
Ik was dat geenzins.
Maar ik ben dat nog nooit geweest.
Wat dan toch het belang is om er hier een paar woordjes over te schrijven ? Welnu, het was de eerste keer dat ik dikkertje Bartekijn in afgeslankte vorm zag. De verandering is inderdaad erg radikaal, maar het is nog steeds geen porum.
De verhoudingen zijn helemaal zoek.
En hoe dat zit met de verhoudingen tussen zijn ego en de rest ...
Wel, daarover hebben we het op dit blog al vele malen gehad :-)

Om af te sluiten: zoals een "gematigde" extreem-rechtse persoon nog steeds extreem-rechts is, ook al noemt 'ie zichzelf slechts "duidelijk rechts", zo is een "duidelijk afgevallen" dikkerd nog steeds een wangedrocht.
Waarmee ik dus meteen een politiek-inhoudelijk statement heb gemaakt.

Het liefst had ik hier die spotprent gepubliceerd waarin de vrouw van Bart de Wever haar baard liet staan en waaruit dan bleek wat daarvan zoal de consequenties zijn, maar dit 'duo' leek me net iets toepasselijker ;-)

Nog acht nachtjes slapen ...

Als ik ze tenminste goed geteld heb zijn het er werkelijk acht.
De lezer weet natuurlijk meteen waarover ik het heb.
Niet ... ?
Wel, over acht nachtjes is het precies een heel jaar geleden dat er in de zuidelijke Nederlanden federale verkiezingen waren. Wat in de tussentijd nog steeds géén regering heeft opgeleverd. Wel al een premier en bijna al een regeeraccoord. Nu alleen nog maar een paar partijen bij elkaar krijgen, een ministersploeg samen- stellen en een paar honderd puntjes op de "I" zetten. Fluitje van een cent ...

Rest dus de belangrijke vraag: "Op welke typisch-Belgse gaan we de verjaardag vieren ?".
Een uitgebreide "Frietrevolutie"/"Revolutions des Frites" hebben we al gehad.
Blijft volgens mij alleen nog maar een Praline-gebeuren over.

Maar wat nu zo vreemd is: ik kan er zelf helemaal niet opgewonden van raken, deze verjaardag. De lezer misschien wel ?

De Idus van Maart ...

Vandaag een lekker funky nummer waar ik geen genoeg van kan krijgen en waar ik dus wel pap van lust. Muzikaal dan. Tekstueel is het echt op het randje. Of erover. Daar valt over te discussiëren. Met die droge toeters heeft het een touch van droge funk, terwijl het snarenspel zowel trekjes van vette funk als van droge funk vertoont. Smullen !!
Maar al zou ik het geen fantastisch nummer vinden, dan nog: op de dag van vandaag ontkom je er niet aan. De Idus van Maart, vooral bekend door het feit dat Caesar ooit op die dag vermoord werd ...
De muziek-historici zullen het me wel euvel duiden dat op geen van de onderstaande links (die onderling inwisselbaar zijn; kies dus maar uit) het volledige intro te horen is. Het is niet anders.
Vehicle
The Ides of March
Maandag kwam ik de eerste krokusjes van dit jaar tegen. Ik heb ze nog niet gefotografeerd. Morgen misschien.
Vanmiddag wel "in het bos" de volgende foto's gemaakt. Misschien herkent de lezer de plaats nog van eerdere reportages ?? Hoewel het al heel lang qua regen erg gematigd is geweest in dit deel van de provincie is het vennetje flink buiten de oevers getreden ... Er waren trouwens weer veel pummels op de baan. En allemaal in de weg lopen natuurlijk ... bah !
Aan die geschiedenis van Caesar kleeft nog een anecdote waarvan ik uiteraard niet kan controleren of die waar is, doch die me wel betrouwbaar overkomt:
Caesar was dus op een gegeven moment wel vermoord, maar niemand die wist hoe dat nu verder moest. En in de tussentijd lag dat lijk daar maar te liggen. Totdat iemand op het idee kwam om het eens aan te geven bij de politie. Aldus gedaan. In het kader van de multiculturele Romeinse samenleving (ja, ook toen al !) werd een soort van rechercheur-gastarbeider uit het Gallische dorpje "Hasselorum aan de Demer" op het geval af gestuurd. En daar kwam inspector Renatus Barticus Wevercus dus aangewag- geld. Men trok het laken weg dat over de Grootste der Groten was gelegd en aldus werd het lijk zichtbaar: een paar dozijn messen en dolken en stiletto's staken aan alle kanten in het kadaver. Vooral in de rug. Inspector Barticus trok helemaal bleek weg en hakkelde toen: "Haal dat lijk maar gauw weg; zo'n vreselijke zelfmoord heb ik nog nooit gezien !!".
Te geloven of niet te geloven: het is aan de lezer zelf.