BRATISLAVA (IV) The way back

Zoals veel andere liefhebbers van de Mastín Espanol was ik dus zeer teleurgesteld in de vertoning daar in zuid-Bratislava. De meesten waren echter exposanten, dus die moesten nog even blijven; ik kon meteen aan mijn stutten trekken. Wat ik onverwijld deed. Ik wilde zo snel mogelijk weg uit de stad waarvan ik onderhand meende dat ik er een ondubbelzinnige haat-haat verhouding mee had (en dus niks geen haat-liefde ofzo ...).

Normaal gesproken zou ik nog een aantal uurtjes in het centrum hebben rondgezwalkt, een hapje eten misschien, wat architectuur en stedebouw tot me nemen, de inboorlingen wat bestuderen - het vrouwvolk met name (ik vind die Praagse brunettes toch stuk-ken interessanter dan de blondjes uit Bratislava. Niet dat ik iets tegen blondjes heb, maar ach ...) , maar ik had me voorgenomen om zo snel mogelijk per trein uit dit oord der bezoeking te vertrekken.

Op de weg naar het station en later op het station zelf ontmoette ik diverse kleine groepjes luidruchtig-enthousiaste supporters van ... ja, misschien van de Bratislava Boys, die net het kampioenschap hadden gehaald, of de koppositie in de halve competitie, of was het misschien de nationale ploeg die de vijand in de pan had gehakt (op een zaterdagmiddag ... ?) ?? Een paar zaken waren opvallend: 1) de groepjes kregen op hun beurt enthousiaste en positieve reacties van het publiek 2) ze bleken geen enkele neiging tot vandalisme of andere vormen van overlast te hebben 3) het waren overduidelijk VOETBAL-supporters 4) en ja, het waren kleine groepjes dus het idee dat je voetbalsupporters middels pelotons van de Morbide Eenheid ondersteund door bijtgrage politiepipo-honden bijelkaar moet drijven [eventueel met gebruik van traangas afgevuurd vanuit politie-pipo helicopters] is voor de zoveelste keer onderuitgehaald. Oh grote verassing ... 5) ook hier verlopen de vreugdeuitingen volgens patronen als bij ons. Ook geen verassing, uiteindelijk is vreugde een universeel menselijke gemoedstoestand en waarom zouden die buiten de geeigende -en dus min of meer uniforme- kanalen verlopen ?!

(later zou ik op het web nog pittig moeten studeren om er achter te komen om welk elftal het nu eigenlijk ging. Het ging dus echt niet om ijshockey of bridge ofzo, evenmin om de plaatselijke club, maar -afgaande op de sjaaltjes en andere parafenalia van de supporters- om de nationale elf. Vgl de foto's boven van Slovan Bratislava en het nationale.)

Zowaar nog een goed bericht tussendoor: toen ik op de terugweg nog even langs dat honden-parkje van die ochtend liep waren die twee jonge meisjes met dat kleine witte hondje er weer. En dat liep wederom lief met andere honden rond te huppelen, dus geen bijt-trauma ofzoiets ...

Bij de info-balie op het station kreeg ik het teleurstellende bericht te horen dat een eerste intercity richting Praag of Berlijn nog úren op zich zou laten wachten ... Dan maar met de reeds besproken nachttrein terug ... (vertrek 22.55)

Ik ben niet meer bij het station weg geweest die dag. Een beetje rondlopen om het lichaam draaiende en in vorm te houden, vele uren lezen in de avonturen van mister Bond, een laatste heerlijke grote kop expresso, zo'n groen flesje met dat lekkere Toma Natura mineraalwater ... echt erg was het niet. De vaste stations-bewoners bestonden vooral uit politiepipo's die -niet in een echt apepakkie, maar meer in 'werkkleding'- in tweetallen en soms in drietallen het perron en de centrale hall van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat regelmatig afliepen en clochards die overigens niet lastig waren voor wie ook. Net zo min als de beroepsdames die van vroeg tot laat aanwezig waren met een stuk of drie personen. Van enige interactie tussen deze drie die-hard groepen heb ik evenwel niets kunnen waarnemen. Vreemd ??

Slowaaks is eigenlijk toch wel een erg on-Haagse en derhalve onbegrijpelijke taal. Okay, als je een pint wilt hoef je alleen maar het woord 'pivo' te kennen, maar ik heb bijv. 's ochtends vroeg voor dat dozijn koffie-automaten gestaan en er absoluut NIETS van begrepen. Echt niet. Nergens de woorden "bakkie pleur" of "kopje kofje" ofzo. Of iets dat op suiker/ melk/ zwart leek. Of op de Franse, Duitse, Italiaanse, Spaanse of Engelse equivalenten daarvan.

Aan het einde van deze Slowaakse dag kon ik weer in een eigen driepersoons-compartiment stappen. Meteen het onderste bed opgeklapt, zodat ik een driepersoons-bank tot mijn beschikking had (wel met een laddertje het bed instappen later). Tegen de tijd dat ik horizontaal ging had ik alweer een klein flesje witte wijn en een tempranillo weggewerkt. Maar niet Bratislaveloos in slaap gevallen; laten we zeggen als een half balletje. Misschien dat hiermee het succes van twee gezonde treinnachten is verklaard. Het was voor mij alweer van 1979 geleden dat ik zover met de trein tot in Oost-Europa was doorgedrongen. Wat me van toen vooral is bijgebleven was die enorme hoofdpijn door het slapen in de trein. Die is dus nu weggebleven.

-

Nabericht: zondag de 11de was het weer iets minder druilerig dan zaterdag. Althans in Duitsland en Nederland. In Slowakije bleek het juist beestenweer te zijn geweest. Via Gronau ipv van via Bad Bentheim (dus via een omweg) naar huis terug. Had ik dan toch nog een extra "toeristisch stukje buitenland vanuit het treinraam, bij daglicht" opgesnoven ... ;)

.

Voor de thuisblijvers en de vroege weglopers nog een fotoverslagje van de Slowaakse MOLOSSERCLUB-clubmatch op zondag de 11de: http://mastingallery.net/cpg145/thumbnails.php?album=881 .Toegegeven: er zit een foto bij die pijn doet aan je ogen en tevens de fatsoenlijke mastín-liefhebber dwars door de ziel snijdt, maar dat komt door de Hollandse inbreng.

Op reis

Es kijken of ik het me nog goed herinner ... Het is al meer dan een maand geleden ...
Ergens in de voorgaande week mailde ik naar een goede kennis dat ik "hyper-tensed and all stressed-up ben omdat ik vrijdag/ zaterdag/ zondag naar Bratislava op-en-neer moet" en kreeg toen een enthousiaste reactie met "Veel succes in Bratislava. Een zeer mooi stadscentrum. Ik was er Augustus nog toen ik van Wenen naar Boedapest fietste ...". Toen de dag van vertrek ( vrijdag 9 oktober) eenmaal daar was, leek het met de spanning ook gedaan. Volgens het reisschema dat ik had opgevraagd zou ik rond het middaguur hier in het dorp op de trein moeten stappen en zou ik dan uiteindelijk op het Hauptbahnhof te Berlin 8 minuten tijd hebben om de nachttrein naar mijn eindbestemming te vinden. Dat leek me tamelijk weinig, omdat ik meende dat het Hbf in miljoenenstad Berlin wel een vergroot soort Antwerpen-centraal moest zijn met tenminste 4 à 5 spoorniveaus enzo. Voor de zekerheid dus maar een trein eerder nemen ... Die vertrok niet één, doch twee uur eerder. Maar aldus gedaan. Bij Bad Bentheim de Deutsche Heimat binnen getuft. Ik zat toen al geinteresseerd in een oud (vertaling uit 1964) Sjeems Bond boek te lezen. Een lekkere rit, al werd het aan het einde van de rit wel erg druk in de trein. Deze trein vertrok dus twee uur eerder, maar kwam ongeveer drie uur eerder aan. Op en rond het Hauptbahnhof valt maar weinig te beleven, maar het weer was er fantastisch. Op het grote terras lekker in het zonnetje zitten lezen. Eventjes ook binnen op een bankje. Verder nog een frietje en een verdomd lekker mini-pizzaatje genomen. Uiteindelijk zou de slaaptrein naar Praag en Bratislava (officiele vertrektijd 19.00 uur) met vertraging vertrekken, dus ik had net zo goed hier op het dorp de geplande vertrektijd aan kunnen houden ...
Het was buiten het hoofdseizoen, dus ik had een driepersoons slaap-coupé/ compartiment voor mezelf-alleen. Die jongedame die zo veelbetekenend in de camera kijkt was alleen maar op een foto aanwezig. Misschien maar goed ook, want ik weet niet zeker of mijn oude hart het anders nog wel had kunnen trekken. Trouwens, die vriendelijke, keurige en bloedmooie brunette die op een later station in het aanpalende compartiment stapte ... nou ja, laat maar.
Voordat ik aan mijn laatste stukje slaap begon had ik al twee flesjes witte wijn à 25cl weggewerkt. Maar niet als een balletje het bed ingerold !
Ergens midden in de nacht stond de trein wel erg lang stil. Even er uit om te kijken. Verdorie ! We zaten in Breslau, en dat is dus helemaal in Polen ... (Bovendien: het had er onbehoorlijk zwaar geregend ...!). Maar daarna wilde het wel lekker vlotten met de rit. Weinig slaap, dus maar wat zitten lezen in de avonturen van mijn vriend Sjeems.
De voorziene aankomst om 5.40 uur in de morgen klopte dus aardig. Het was nog pikdonker, dus verder dan het station en de directe omgeving ben ik niet gekomen in die eerste uren. Een aardig station, eerlijk waar. Het was niet koud, dus de meeste tijd op een bankje buiten op het perron zitten lezen. Af en toe eens de benen gestrekt in de ruime hall en op het voorplein van het station. Volgens de kaart was dat expo-centrum waar de World Dog Show zou plaatsvinden niet ver verwijderd van het station, dus ook toen het licht begon te worden was er absoluut geen reden om haast te maken. Nog twee heerlijke, grote bakken expresso genuttigd in de stationsrestauratie. De figuur die een tafeltje verder zat met zijn ega was blijkbaar minder tevreden met zijn bestelling, want hij zat in het amsterdams te keffen over "hebben de ratten er over gelopen ... ?"
Een kleine schok: de eerste honden die ik in Bratislava tegenkwam werden per trein aangevoerd en ... hadden muilkorven aan. Dat vond ik niet zo'n lekker gezicht, eigenlijk.
Toen ik eenmaal in de richting van het expocentrum aan de Donau vertrok kwam ik na een paar blokken bij een parkje waar enkele honden ZONDER MUILKORF leuk aan het spelen en aan het rennen waren. Ik bleef even op een afstandje staan kijken. Uiteindelijk was ik voor honden naar het hart van het Europese continent afgereisd. Maar al heel gauw veranderde het vredige tafereeltje want een van de volwassen honden (die verdacht veel op een golden retriever leek) greep het kleine hondje waar twee jonge meisjes mee waren afgekomen bij de strot en liet niet meteen los ... Aan de reactie van de eigenaresse van de bijterd te horen was het een Nederlandse. Ik liep maar gauw door ... (kon en hoefde trouwens ook niets doen in die situatie).