Teleurstellend internationaal gezondheidsonderzoek

Correcter gezegd: teleurstellende response bij dat onderzoek.

Het internationaal gezondheidsonderzoek van de Mastín Español heeft sinds dit weekeinde een min of meer officiële tussenrapportage. Ik schaamde me kapot toen ik het ineens in mijn electronische brievenbus vond, want hoewel ik er zeker over gecorrespondeerd heb met Antero, heb ik zelf nog steeds de enquete niet ingevuld :-(
Jazeker, er zijn weer verzachtende omstandigheden, maar het blijft natuurlijk een groot verzuim. Terwijl ik hier wederom plechtig beloof dat ik op héél korte termijn het ingevulde E-formulier terug ga sturen geef ik eveneens aan dat ik enkele mastineros in Nederland en België zal aanschrijven met het aanmoedigend verzoek om mee te doen aan deze belangrijke enquete [weliswaar geen perfecte enquete, maar weldegelijk een serieuze opstap naar méér. En bovendien: tot op dit ogenblik de enige internationale aanzet om inzicht te krijgen in de gezondheidstoestand van ons mooie ras]. Dat is geen overbodige luxe, want de deelname was quantitatief echt een teleurstelling voor alle betrokkenen. Iedereen die nog niet meegedaan heeft, maar de weg naar de enquete niet weet te vinden, mag mij uiteraard benaderen voor het adres en de andere coördinaten.

TWAALF JAAR GELEDEN

.
27 December 1997 => in Meijel wordt in de van de Raesdonck -kennel een nestje van 10 mastines geboren. Zes reutjes en vier teefjes. Ik had tweede keus uit het nest maar heb lang getwijfeld tussen een gestroomd mannetje en een forse, roodachtig wildkleurige kerel. En heb uiteindelijk het gestroomde mannetje "Hijo" , officieel "Juan el Líder" gekozen. Dat bleek een goede keuze, want die zware wildkleurige is na een paar maanden overleden aan een maagdraaiing. Arme jongen, arme eigenaars ...
-
Op onderste foto: de twee betreffende reutjes, samen met hun oudere halfzus "Tessa" ( 18 X 1996)(Domo de la Lobera x Chica v.d. Raesdonck).
Tweede foto van onder: Hijo in zijn nieuwe thuis-omgeving aan het spelen met ons konijntje "Maupie" (eigenlijk was het omgekeerd, maar dat klinkt zo sneu voor het kleine mannetje)
De bovenste foto: Als jonge volwassene (72 kg, 75cm). De fotograaf had niet veel ervaring of verstand van honden-fotografie en het model vond dat verplicht poseren ook maar niets ... het resultaat is er ook een beetje naar ...
De allerbovenste foto: dezelfde dag, hetzelfde fototoestel, een paar honderd meter verderop. Maar deze foto uit 1999 kende de oplettende lezer al ...

Charles Dickens en de Mastín Español ...

De eerste foto's van mastines in de sneeuw kwamen dit jaar uit Finland, en het was verdorie nog maar 14 oktober ...
Maar voor de eerste sneeuw moesten we hier op het dorp tot afgelopen woensdag(avond)wachten. En sindsdien is de sneeuw niet meer weggeweest.( Tot groot genoegen van enkele honden, die er maar geen genoeg van kunnen krijgen ...)
Volgens sommigen een ideaal (sneeuw)decor voor het Dickens-festijn zoals dat vandaag in Deventer gehouden werd.
Maar, wacht eens, er was toch iets met Dickens en een Spaanse hond ?? We pakken Arthur van Schendel er eens bij. Na de dood van deze getalenteerde roman-schrijver verscheen er (1947) een werkje bestaande uit zijn verzamelde aantekeningen voor een hondenboek met de titel "Menschen en honden". Van een paragraafje onder de titel "Dickens en Sultan" is het me niet duidelijk of het door van Schendel-zelf is geschreven, of door Virginia Woolf (aangezien het tussen twee van haar anecdotische vertellingen staat). Het begint zo:
"Charles Dickens was een hondeman, dat begrijpt een ieder die zijn boeken kent.
Van jongsaf had hij omgang met honden en dat hun aard hem vertrouwd was kan men zien aan zijn beschrijvingen, al blijkt daaruit dat hij van ras niet veel verstand had.
Een van de honden, die een groote plaats in zijn hart bezat, was Sultan, volgens hem behoorend tot het ras der Spaanse mastiffs, een geweldig beest, geel met zwart masker. Een Spaanse dog bestaat er wel, maar die ziet er anders uit. Sultan was waarschijnlijk al volwassen toen Dickens, die buiten woonde, in Gadshill, hem kreeg. Hoewel hij jarenlang niets dan last van Sultan had, was hij zeer aan hem gehecht."
Verder lezen we over deze hond dingen als "Zijn zin voor onafhankelijkheid duldde ook geen gehoorzaamheid, hij ging uit wanneer het hem geliefde en bleef dikwijls den heelen nacht weg." Maar we lezen ook dat Sultan de buurt terroriseerde -wat natuurlijk niet symphatiek is- en ook dat deze "woesteling" een gezonde, "onoverwinlijken" afkeer had van apepakkies: soldaten, politiepipo's, allemaal moesten ze er aan geloven ... Naar mijn bescheiden mening is dat laatste duidelijk een teken van hogere intelligentie en beschaving, en ik kan me dan ook volledig identifceren met deze Sultan. Toch liep het verhaal droevig af: door zijn wangedrag in de buurt moest Dickens op een gegeven moment het onvermijdelijke toch onder ogen zien. Sultan werd dus keurig, netjes en pijnloos doodgeschoten.
Dickens mijmerde later nog met veel pijn: "Hij was de mooiste hond dien ik ooit gekend heb. Er was tusschen hem en mij een volmaakte verstandhouding, zoo vertrouwelijk als geen andere verstandhouding mogelijk was."
"Wat," zo zal de oplettende lezer zich afvragen, "is nu eigenlijk de MORAAL van dit wonderschone VERHAAL ??". Nou, eigenlijk geen enkele. Maar ik zou het wel willen aangrijpen om op te merken dat er enkele "Engels-Spaanse"-connecties zijn in de recente historie op kynologische gebied. Zo aan het eind van Dickens' leven was er een aanvoer van 'Spaans bloed' om de toenmalige Engelse bulldog op te bouwen. Eerder al was het embargo op de Spaanse uitvoer van Merinosschapen opgeheven en kwamen grote aantallen schapen per schip vanuit voornamelijk Noord-Spaanse havens als Bilbao naar Engeland. Gedocumenteerd is dat bij die kuddes ook aantallen (herders- en berg-)honden meekwamen. Pas later zou de Engelse Mastiff een beetje groter en forser worden ... Ik wil in de toekomst graag nog eens terugkomen op die Engels-Spaanse "connection" en dan ook het verhaal memoreren van "Couchez", ook genaamd "Turk". Volgens sommigen geimporteerd uit Italie, volgens anderen een "Spaanse Bullmastiff", in ieder geval een hond die mede aan de genetische basis stond van de latere Engelse Mastiff.
..